Atem mag zeker gezien worden als het voornaamste album uit de zg. Pink Years-periode, alhoewel Zeit mijn persoonlijke voorkeur geniet. Atem is afwisselender en is duidelijk hoorbaar alweer een grotere stap voorwaarts, maar het duistere, mysterieuze en beklemmende karakter van Zeit mis ik echter een beetje. Dit neemt overigens niet weg dat Atem een klassieker in zijn soort is.
Het titelnummer alleen al is een bijzonder geheel. Het begint erg broeierig en chaotisch met allerlei suisende en winderige geluiden. Vervolgens wordt er plaats gemaakt voor een pompeus, ietwat bombastisch stuk, waar zowaar een thema in te ontdekken valt. Echter is de bombarie slechts van korte duur, als ruim in de 5de minuut de muziek als het ware stil valt en er plaats wordt gemaakt voor een intiem, zeer geheimzinnig klinkende collage van klanken en andere sfeer-versterkende passages. Hier en daar zijn er nog geluiden te horen van windvlagen en het klateren van waterdruppels, maar in z'n geheel klinkt het zeer minimaal. Het is erg sterk materiaal, vooral als je je bedenkt uit welke tijd dit stamt.
Fauni-Gena klinkt, alsof ik me in een gigantische volière bevindt. De warme klanken van de mellotron gaan hand in hand met de diverse vogelgeluiden, waardoor er een behoorlijk sfeervol geheel ontstaat.
Qua toonzetting klinkt Circulation of Events op iets, wat wel op Zeit had kunnen staan. Beduidend dreigender van toon en erg onderhuids, is dit nummer er eentje die van mij véél langer zou mogen duren.
Tot slot is Wahn zo'n beetje de vreemde eend in de bijt wat betreft dit album. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, had ik echt zoiets van: "What in the world is THIS

??" Nu ik het nummer zo onderhand wel 800 keer heb gehoord, vind ik het nog steeds iets geweldigs. Het lijkt mij qua stijl trouwens een ode aan de muziek van György Ligeti en Karlheinz Stockhausen.
Atem is old-classic TD. Duidelijk een album met muzikaal voer voor liefhebbers. En daar ben ik er één van.
Een 4.