The Moody Blues - Voices in the Sky (1984)

Er zijn inmiddels talloze compilaties van The Moody Blues te vinden.
Deze verzamelaar verscheen eerst in 1984 als lp en bevat veel van hun bekende hits.
Toch is hij niet compleet, want belangrijke hits uit de Denny Laine-jaren (dus 'Go now' en 'Boulevard de la Madeleine') ontbreken.
Wat ook meteen opvalt is dat er veel nummers van 'Long distance voyager' uit 1981 op deze compilatie staan. Op dat album klinken The Moody Blues als een kopie van E.L.O.'s latere platen.
'Long distance voyager' verkocht in Amerika heel goed.
Hier behaalden de singles van dit album 'Gemini dream' en 'The voice' slechts een tipnotering en 'Talking out of turn' behaalde niet eens de tipparade. Ook is de album-track 'Veteran cosmic rocker' aanwezig. 'After you came' was het b-kantje van 'Isn't life strange', maar staat gewoon op 'Every good boy deserves favour'.
Er ontbreken nogal wat belangrijke tracks nl. 'Tuesday afternoon', 'Voices in the sky' (heel vreemd, want deze cd is naar die song genoemd), 'Watching and waiting', 'Melancholy man', 'The story in your eyes' en het mooie 'Had to fall in love' (dat alleen in Nederland en Belgie een hit was).
Latere songs van na 1984 zoals 'Your wildest dreams' en 'I know you're out there somewhere' zouden deze compilatie wat meer oppimpen.
Het is altijd een beetje schipperen, op de ene compilatie wordt meer rekening gehouden met de Amerikaanse en op de andere met de Engelse singles. Zelf zou ik als samensteller de songs 'Talking out of turn' en 'Veteran cosmic rocker' inwisselen voor andere tracks.
Op de hoes staat de mooie single 'Driftwood', van het album 'Octave' als 'Driftwodod' vermeld.

Ik mis inderdaad ”Watching and Waiting&#8221 en "Tuesday Afternoon", dat tot het mooiste werk van The Moody Blues gerekend kan worden. Maar "Nights in White Satin", "Isn't Life Strange" en "Never Comes The Day" staan er gelukkig wel op. Je bent toch waarschijnlijk beter af met deze compilatie dubbelaar “Greatest Hits and More”.

De Amerikaanse uitgave heeft een andere hoes (tekening op de voorzijde) en een andere tracklist:

1. The Voice
2. Question
3. Veteran Cosmic Rocker
4. Isn't Life Strange
5. Nights in White Satin
6. Ride My See-Saw
7. Driftwood
8. Sitting at the Wheel
9. I'm Just a Singer (In a Rock & Roll Band)
10. Gemini Dream

'Sitting at the wheel' (edit) was alleen in Amerika een hit (hoogste plaats nr. 27 en stond er 10 weken in).

Dit was de eerste Moody Blues-compilatie die ik in de LP/CD winkels tegenkwam.
CD-spelers en CD's waren toen nog peperduur. Ik heb toen nog even gewacht totdat er iets van een prijsdoorbraak in zicht was. Toch keek ik toen intussen wel wat er allemaal als CD te verkrijgen was: ABBA, Doe Maar etc. ... Later zag ik ook het Decca/London-werk van The Rolling Stones op London-records komen. Wat me meteen opviel was dat veel artwork van de originele LP's in de CD's niet aanwezig was. Later is dat wel weer een beetje bijgesteld.
Je koopt een CD natuurlijk voor de muziek, maar deze compilatie van The Moody Blues zag er toen ook al heel sober uit. Een kale blauwe cover, in de inlay geen informatie over de samenstelling van de band in die jaren (1967 t/m 1981) of van welke albums de nummers afkomstig zijn en zelfs een schrijffout in het nummer Driftwood. Bij de heruitgaven is die schrijffout (Driftwodod) zo gelaten. Op deze compilatie is dus de ingekorte single-versie van die song aanwezig.
Ik dacht toen ook nog dat de single Had To Fall In Love overal een hit geweest was en dat ze die hier per ongeluk vergeten waren. Later ging ik mij steeds meer verdiepen in de Engelse en Amerikaanse hitlijsten en de uitgaven aldaar.
Maar goed: ik was toen al blij dat er iets van verzameld werk van The Moody Blues op CD verkrijgbaar was. Ik moest wel wennen aan het geluid van CD's: zo helder ... en geen statisch gekraak van dat vinyl. Cassettebandjes waren vaak duurder dan de LP's, maar konden snel breken.
In 1989 werd pas het dubbel-album This Is The Moody Blues uit 1974 als CD's uitgebracht, maar dan mis je weer die latere nummers. Greatest Hits werd ook dat jaar uitgebracht en gaat wel t/m de jaren 80, maar daarop staan helaas weer herbewerkingen van Question en Isn't Life Strange. Songs In White Satin was de eerste compilatie op CD die een goed overzicht van The Moody Blues door de jaren heen weergaf. De compilatie-CD's Prelude (1987) en Blue (1989) waren toen wel leuk om die b-kantjes en andere bijzonderheden bij elkaar te harken.
Overal is de de single Talking Out Of Turn / Veteran Cosmic Rocker uitgebracht. Bij ons en andere landen deed het in ieder geval niets.
In Amerika waren de radiostations veel blijer met het sterkere b-kantje en Talking staat ook niet op hun versie van Voices In The Sky - The Best Of The Moody Blues. In hun Billboard 100 - lijst kwam het niet verder dan nummer 65. En Veteran stond ook al op het album Long Distance Voyager dat daar heel goed liep, dus waarom nog die single kopen voor een edit - versie van Talking Out Of Turn?
Never Comes The Day staat ook niet op hun versie van Voices, want het bleef daar onderin de hitlijsten hangen. Isn't Life Strange behaalde daar de 29e plaats. Hier is dus wel die lange versie aanwezig, die andere versie is 3:30 ofzo. De b-kant After You Came is in Europa ook heel favoriet.
Amerika was het enige land waar Sitting At The Wheel het goed deed. Het behaalde daar de 27e plaats en er is ook een 12" versie van uitgebracht. The Moody Blues op de disco-toer dus. Ik moet hier meteen denken aan de 12" van Here Comes The Night van The Beach Boys een aantal jaren daarvoor.
Completere samenstellingen zijn o.a. Greatest Hits And More, The Singles+ en Collected. Toch vallen velen over de ingekorte (single)versies van nummers.
The Singles+ van BR Music is ook als dubbel-LP (vinyl) verschenen, maar dan zijn er weer wat belangrijke nummers weggelaten.
Als box is er ook veel werk van The Moody Blues verkrijgbaar.
Mijn meest favo-MB jaren zijn 1967 t/m 1972, dus de albums Days Of Future Passed t/m Seventh Sojourn. Rond 1997 hadden ze die albums al digitally remastered op CD her-uitgebracht met een prima geluid, beter dan die eerste jaren 80-versies. Later weer nog beter her-uitgebracht met interessante bonus tracks (ook als SACD). Laatst kwam ik daar weer een box-versie van tegen (met een heleboel interessante extra's). De fans blijven alles maar weer opnieuw kopen.
Daarnaast vind ik Blue Jays van Hayward & Lodge, Songwriter van Justin Hayward en Long Distance Voyager (MB) echte aanraders.

Ik heb dit altijd een leuke hoes gevonden. Dit is hoe ik Moody Blues het liefst beleef: liggend in het gras op een mooie, warme dag. Verder lijkt deze plaat wel heel erg op het latere werk te leunen. En los van de leuke hoes, biedt het geheel niet veel extra's: geen foto's, linernotes, etc.

De LP-hoes is duidelijk leuker dan de CD-versie, want die heeft inderdaad die kale blauwe hoes waar ook Stanley Koekblik het over heeft. Die versie heb ik ooit eens voor een klein bedragje in een kringloopwinkel gekocht, maar in feite voegt-ie niets toe aan eerdere of andere verzamelaars. Met slechts 12 tracks (maar ja, LP-lengte natuurlijk) zeer incompleet, maar als regulier album wel lekker om te beluisteren.

Mijn eerste Moody Blues-verzamelaar op CD was Songs in White Satin (1989). Voor die tijd - zeker gezien de prijs, want CD's waren toen nog stervensduur - wel een redelijk goed overzicht van in elk geval de beste en bekendste nummers. Maar uiteindelijk natuurlijk niet voldoende. Ik heb later vrijwel alle reguliere albums, in elk geval tot en met Long Distance Voyager, op LP aangeschaft, en later ook de 2008-remasters met bonustracks op CD. En als het op verzamelaars aankomt, gaat er uiteindelijk niets boven This Is The Moody Blues (1974). Sowieso een van de sterkste compilaties van een band die ooit is uitgebracht.

'This Is the Moody Blues' is mijn meest gedraaide plaat denk ik. Want voor ik zelf platen ging komen, was ik aangewezen op de luttele cassettebandjes die ik thuis vond; dat was in elk geval 'This Is the Moody Blues'. Die draaide ik echt bijna dagelijks. Nu niet dagelijks maar uit nostalgie toch nog wel geregeld. Het is ook de beste verzamelplaat die ik ken. Samen met The Allman Brothers Band - The Road Goes on Forever (1975) - MusicMeter.nl en uiteraard Jethro Tull - Living in the Past (1972) - MusicMeter.nl .