The Moody Blues - Songs in White Satin (1989)

Mooie verzamelaar en na deze kwamen er nog een paar voor de echte fan overbodig maar aks je nog niets hebt van ze is deze toch mooi genoeg.

Ik mis hier anders wel Go Now, een van hun betere songs.. Ik zie er zo al 3, 4 die beter (completer) zijn dan deze.

Mooie verzamelaar met een vreselijk kitcherige hoes, wie pleegde dit onding? (de hoes dan!).
De muziek spreekt voor zich. Tijdloos en meestal erg mooi.

Het meeste van The Moody Blues heb ik al.De reguliere platen zijn de moeite waard tot The Present(1983)daarna wordt het slappe hap.
Go Now had er inderdaad wel op mogen staan,maar ik vermoed dat het iets met een ander label te maken heeft(rechten of iets dergelijks)
Ik vind het een aardig samengestelde plaat,maar her en der worden de nummers eerder afgebroken.Er waren een aantal albums in conceptvorm en dat ging nonstop door.
Als je de melodieuze zweverige sound van de groep uit de periode 1967/72 kan waarderen,zijn de cd's een must.
Mijn favorieten zijn:A Question Of Balance,Every Good Boy Deserves favour en Seventh Sojourn.
Octave(1878),Long Distance Voyager(1981)en het eerder genoemde The Present,zijn zonder meer aardige platen,maar de verassing is er wel een beetje af.

Dit is ook al een oude verzamelaar, maar de laatste collected zijn veel geedite nummers, die kan je beter links laten liggen.
Beter is het gewoon de sacd's te kopen.

Goede verzamelaar. Maar zoals bij elke verzamelaar zijn er altijd wel nummers die er ook op horen. Dit zal voor een ieder wel verschillend zijn. Ik heb deze wel in huis, maar ga toch liever voor de reguliere albums. Daar zijn zeer sterke bij en wat mindere, zeker de latere albums. De nummers van voor het album DOFP, zullen hier inderdaad niet op staan ivm ander label. Oa al het eerder genoemde Go Now en Boulevard de la Madeleine.

Voor mij had het album mogen stoppen na I'm just a singer in a rock and roll band.

Er zijn 2 periodes Moody Blues. De eerste loopt van 1967 tot en met 1972, vandaar mijn idee dat dit overzicht beter na track 14 zou kunnen stoppen.
Go now uit 1965 is zo'n pre historische song, dat heeft muzikaal nog helemaal niets met het latere werk te maken en is dus ook terecht weggelaten.

En dan kan er natuurlijk ook nog een overzicht komen voor de periode ná 1978 als alles weer is vlot getrokken na een pauze van 6 jaar, alle verrassing en mooie composities wel zijn verdwenen en de Moody's op z'n gunstigst af en toe een aardig nummer hebben.

Er is een rare tussenfase in 1975 met een prima album van het duo Justin Hayward/ John Lodge. Dat kan van mij nog worden gerekend tot het eerste deel van The Moody Blues.

Natuurlijk had ik rond de tijd dat deze CD verscheen al een flink aantal LP's van de Moody Blues. Maar dit was destijds de eerste CD die ik van ze kocht. En ik niet alleen - verzamelalbums als deze voorzagen eind jaren tachtig in een behoefte.
CD's waren nog erg duur, dus al die afzonderlijke albums kopen, dat werd veel te prijzig. Sowieso nam ik me in die tijd voor om alleen het beste van het beste (althans zoals ik dag zag) op zo'n zilveren schijfje aan te schaffen. De reguliere platen zou ik dan gewoon houden - en van dat laatste heb ik absoluut geen spijt.

Want per saldo verenigt dit schijfje (helaas wel met een nogal 'zijige' hoes, dat doet het kennelijk goed in de tv-reclame) echt wel zo'n beetje het allerbeste van de band, tenminste als je je moet beperken tot één enkel CD'tje. Met een speelduur van 78 minuten, dat dan weer wel - had je toch nog een beetje het idee dat je waar kreeg voor je geld, in de tijd dat een enkele CD nog rond de fl. 39,95 kostte. En soms wel fl. 44,95. Andere tijden, net wat u zegt...

Ik heb 'm nog steeds, naast al die andere, voornamelijk reguliere Moody Blues albums die ik later ook op CD heb aangeschaft. En ik houd 'm ook, omdat-ie toch nog wel wat toevoegt. Ten eerste is het een mooi compact (hèhè) overzicht van de carrière van de Moodies tot aan het punt dat hun muziek nog een klein beetje interessant is (tot aan 1983, dus inclusief de singles van Long distance voyager en The present). En eerlijk is eerlijk: als ik zelf binnen de gegeven beperkingen zo'n verzamelaar mocht samenstellen, zou die er niet veel anders uitzien. Wellicht zou ik Blue guitar nog hebben toegevoegd, maar dat is uiteindelijk een Hayward/Lodge-project.
Alle relevante singles staan er in elk geval op. Ja, met uitzondering van Go now en misschien het fraaie Boulevard de la Madeleine. Geen ander label trouwens, want ook verschenen op Decca. Maar dat was in feite een heel andere band, met een heel ander (meer rhythm 'n' blues) geluid.

Daarnaast - het is hierboven als een negatief punt opgemerkt - bevat deze CD voornamelijk de single-versies van de gekozen nummers. Op de reguliere albums lopen de nummers meestal in elkaar over, dus ik vind het wel fijn om ze als afzonderlijke tracks te hebben, die je aldus ook nog eens kan toevoegen aan zelfgemaakte playlists op je MP3-speler (of een gebrand verzamel-CD'tje, maar dat is zelfs voor mij inmiddels iets van vroeger).

En ten derde is de geluidskwaliteit van dit schijfje top. Er is hoorbaar werk gemaakt van de mastering. Het staat er allemaal wat zachter op dan bij de meeste hedendaagse CD's, maar dat is een kwestie van de volumeknop wat verder opendraaien.

Aardige kennismaking verzamelaar en voor de liefhebber van alleen wat bekender materiaal een prima alternatief.
Als de nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt zou men altijd nog kunnen gaan voor het reguliere werk.
De Moody Blues aanhangers weten allang dat de periode 1967 tot 1972 meer dan de moeite waard is.
Voor de vorm wat later comeback werk ( Long Distance Voyger is bijv. heel aardig) en dan heb je een uitstekende collectie in huis.

Als instapper is dit echter een prima keus.

Uitstekende verzamelaar wat mij betreft. Weliswaar ontbreken er nummers uit de beginperiode van de band met Denny Laine (later mede-oprichter van Wings), maar dat voelt niet echt als een gemis. De wereldwijde (blijvende) doorbraak kwam pas met het aantrekken van Justin Hayward, die niet alleen een fraaie zangstem had, maar ook over de nodige capaciteiten als componist bleek te beschikken.
In hun thuisland waren ze eigenlijk nooit zo populair als elders in de wereld. Ik kan mij nog herinneren dat ze neergesabeld werden bij het uitbrengen van de single "I'm just a singer in a rock and roll band". Dat waren ze nou juist niet, volgens vele critici in het VK toentertijd...

Geluidskwaliteit is goed tot zeer goed. Toch wel een dikke '4' voor deze verzamelaar uit 1989.

Ik heb de prachtige verzamelaar This is the Moody Blues op (dubbel) CD maar hoorde laatst de mooie ballad Had to Fall in Love uit 1978 weer eens op de radio.

Have to buy this CD dacht ik dan ook toen ik 'm gisteren tegenkwam op een rommelmarkt. Dit zijn inderdaad "losse" tracks (op This is the Moody Blues lopen de tracks in elkaar over), de geluidskwaliteit is uitstekend. Het latere werk is wel minder, de warmte lijkt te ontbreken door de wat meer killere jaren '80 productie.
Maar als aanvulling een prima cd-tje. En inderdaad kostte deze verzamelaar indertijd rustig 40 gulden.

Mooie verzamelaar die ik op een rommelmarkt voor € 1,00 tegenkwam.
Heb niet veel werk van deze band in de kast staan dus dit is een mooie aanvulling.
Nights In White Satin, Tuesday Afternoon, Question, I’m Just A Singer & Had To Fall In Love ( heb ik nog op single, prachtig nummer) zijn hier de uitschieters.
Mis enkel Go Now.
De rest van de plaat is absoluut de moeite waard al is het eind jaren 70 / begin jaren 80 werk wel wat minder van kwaliteit.

Om mijn collectie aan te vullen, is deze dubbellp ook bij de familie gekomen. Een Nederlandse verzamelplast met wat informatie bij elkaar gepend door popjournalist Edwin Ammerlaan.

De plaat verzamelt alleen de bekende singles, soms in bijgeknipte vorm. De bijgeknipte versies verschillen van andere versies en opvallend is het orkestrale coda van 'Tuesday Afternoon', die verwacht je niet op een verzamelaar.

De klaphoes is niet echt mooi, en de Knuffelrockfoto op de voorkant vind ik wat banaal. De bandfoto is anno 1989 en laat de band in stoere leren jassen zien; rockveteranen, zoals Edwin Ammerlaan ze omschrijft.

Geen opzienbarende verzamelplaat, vooral niet in vergelijking met de verzamelplaat der verzamelplaten: 'This is the Moody Blues'.

Overigens mis ik eerder 'Wildest Dreams' en 'I Know You're Out There Somewhere' die beiden singles waren en ook 'Steppin' in a Slide Zone'. Maar het gaat hier vast om de Nederlandse hitsingles, en wellicht zijn drie bovengenoemde singles geen hit in Nederland.

Vind je 'This is the Moody Blues' een betere verzamelplaat dan 'Collected' uit 2007?

De uitgebrachte albums uit de zeven GOUDEN jaren (van 'The Days Of Future Past' tot en met 'Seventh Sojourn') , heb ik allemaal op cd. Maar collected lijkt mij een mooie aanvulling omdat daar bijvoorbeeld ook Go Now op staat en tracks van al de latere albums.....

'This is the Moody Blues' vind ik veel opzichten een geweldige verzamelplaat: de sequencing, de overgangen en de nostalgie.

Van de periode 1964-1966/67 is dit een geweldige verzamelaar: The Moody Blues - A Dream (1976) - MusicMeter.nl

Ik weet niet of ik de twee periodes samen op één verzamelaar terug zou willen zien.

Ik heb van The Moodies alles tot en met 'Keys to the Kingdom' op lp. Verder wat liveplaten, maar ik mis met name de jaren '90 en '00, maar toen kwamen alleen 'Strange Times' en 'December' en die heb ik niet erg hoog zitten. Mochten deze toch op lp verschijnen, denk ik er nog over na.