Woods - City Sun Eater in the River of Light (2016)

Er zijn inmiddels twee nummers vrijgegeven. Ik kan wel stellen dat dit weer een fijn plaatje gaat worden. Opvallend is, is dat Woods nu eindelijk in de 'hi-fi' zit. Per album verloren ze een beetje dat rommelige geluid, nu is dat (op basis van deze twee tracks) er helemaal uit:

WOODS - Sun City Creeps - YouTube
WOODS - Can't See At All - YouTube

Lekker nummer dat Sun City Creeps. Goed geluisterd naar bijvoorbeeld Bembeya Jazz National (http://pitchfork.com/reviews/albums/10767-the-syliphone-years/)

Fijne popsongs. Niet wereld schokkend, maar wel zo goed gedaan dat het mijn avond in een verregende tuin met alweer z'n druilige voetbalpot een stuk mooier maakt. Begin maar met SunCity & CantSeeAtAll. Dat vrolijkt de boel al direct op.

The Take: de ontdekking van het album. rustige opbouw, toeter op juiste moment en dan de ontlading voorafgaand aan een onverwachte schreeuw. Zeer geslaagd.

He, Woods sluipt de Rotalielijst binnen. Zeer terecht.
Hier is ook al Creature Comfort geland.
Next zal Morning Light zijn.
Dan maakt al 5 topsongs. daarmee is concurrent Whitney wel verslagen.

Hollow Home is bij een van de favorieten. Whitney heeft bij mij nog een lichte voorsprong, maar deze van Woods blijft ook maar groeien. Wel grappig dat Woods en Whitney op Down The Rabbit Hole dit jaar na elkaar waren geprogrammeerd.

Dit album heb ik misschien wat te weinig beluisterd toen het uitkwam, en hoewel het net geen topmateriaal is, beviel het mij toch wel erg goed bij herbeluistering de afgelopen dagen. De songs zijn
alle erg vriendelijk en nestelen zich al heel snel in mijn gehoor. Ook in instrumentaal opzicht is er genoeg te genieten; vooral het fijne gitaarwerk (Jeremy Earl) en de blazers vielen mij op. Alleen de hoge stem (ook weer Jeremy Earl) weerhoudt mij ervan om het album echt vaak te draaien. Verder is het (voor mij) vooral een album dat het goed doet bij warm, zonnig weer. Dus voorlopig kan het weer de kast in.

Gisteren live aan het werk gezien in Doornroosje en toch maar dit album gekocht. Nu dus eindelijk definitief overtuigd! Optreden was goed, met het fantastische With Light and With Love als terechte en epische afsluiter.

Dit album weer na een paar jaar geluisterd. Ik was alweer vergeten hoe goed dit album is! Een goed geproduceerd album met fijne songs.
En ook erg funky, door het gitaargeluid, groovy bas en drums en in enkele nummers de blazers. Doet me soms denken aan The Budos Band, Menahan Street Band en The Dap Kings.
Een diversiteit aan genres komen voorbij. Psych rock, folk, funk, latijnse en afrikaanse invloeden. Een verschil in sound t.o.v. hun voorgaande albums.

Klinkt wel aangenaam en vrolijk, maar uiteindelijk hoor ik te weinig echt sprankelende liedjes om hoge ogen te gooien.

Het album City Sun Eater in the River of Light uit 2016 van de Amerikaanse formatie Woods is beslist een album met een eigen geluid. Het is een mix van indie-folk, psychedelische rock en een vleugje jazz, met hier en daar invloeden uit reggae en soul. Dit zorgt voor een frisse en bijzondere sfeer. Het klinkt relaxed en zonnig, alsof je op een warme dag buiten bent.

De nummers zijn meest luchtig en vrolijk, met veel melodieën die makkelijk in je hoofd blijven hangen. De zang van Jeremy Earl is een beetje rauw en hoog, maar past goed bij de dromerige sfeer van de muziek.
Een paar nummers vallen extra op. Bijvoorbeeld Sun City Creeps, het openingsnummer. Het heeft een fijne melodie en een relaxte, bijna tropische sfeer, ondersteund door (gelukkig ingetogen) blazers zoals saxofoon en trompet. Creature Comfort valt op door zijn zweverige melodie en hypnotiserend ritme, terwijl Morning Light warme klanken en een lichte melancholie heeft. Mijn favoriet is The Other Side waarmee ik nogal afwijk als ik de statistieken van het album bekijk.

Ook vind ik het album niet overal even sterk. Sommige nummers zijn wat te simpel en blijven een beetje hangen in dezelfde sfeer. Hierdoor verlies ik soms mijn aandacht. Het is niet altijd even spannend, en dat maakt het minder geschikt voor luisteraars die wat meer afwisseling willen.

De instrumenten op het album zijn overigens wel goed gekozen. Er is veel gebruik gemaakt van blazers, wat een nieuw element is voor Woods. Gelukkig zijn die blazers bescheiden van aard in dit geval. Het geeft de muziek een uniek en soulvol geluid. De productie is ook goed, alles klinkt helder en de instrumenten zijn mooi in balans.

City Sun Eater in the River of Light is een album dat vooral geschikt is voor een luie zomerdag of een moment waarop je even wilt ontspannen. Het voelt soms zonnig en ontspannen aan, maar heeft ook een melancholische ondertoon. Dit maakt het een interessante luisterervaring. Als je van indie-folk met een vleugje psychedelische rock en jazz houdt, is dit zeker een aanrader. Het is niet perfect, maar wel een fijne luisterervaring. Ik geef het een 7

1. Sun City Creeps – 3,5
2. Creature Comfort – 3,5
3. Morning Light – 3,5
4. Can't See at All - 3
5. Hang It on Your Wall – 3,5
6. The Take - 3
7. I See in the Dark – 3,5
8. Politics of Free – 3,5
9. The Other Side - 4
10. Hollow Home – 3,5