Charles Bradley - Changes (2016)

De meeste soulalbums bevatten een cover, en zo ook hier, op het nieuwe album van Charles Bradley. Maar de keuze om metalband Black Sabbath te coveren is toch opmerkelijk. Alhoewel, de originele versie bevatte al behoorlijk wat melancholie, dus dat klinkt als materiaal voor een doorgewinterde soulzanger als Charles. En jawel hoor, met het verlies van zijn geliefde moeder nog in gedachte stort hij al zijn ziel en zaligheid erin, om het nummer dermate te eigenen dat je niet anders dan een diepe buiging kunt maken. Prachtwerk!

..

Ik kan niet wachten om de andere nummers te horen.

Grappig is dat ik al precies wist hoe het zou klinken zonder het nummer gehoord te hebben. Mooie cover, past goed bij hem!

Er komt een gelimiteerde dubbel lp uit met als 2e lp de instrumentale versies. 5000 exemplaren wereldwijd.

Zijn eerste album heeft ook een instrumentale versie. Ook die is erg lekker . Ik ga dus voor deze gelimiteerde oplage.

Ik vind de Sabbath-cover écht geslaagd. Goeie plaat, sluit nu pas aan op gebied van Bradley z'n muziek. Toch maar even gaan terugkijken dan

Edit: howla: héél goeie plaat...

Oh, ik vind het duidelijk zijn minste plaat, helaas.

Dat doet me, dat hoeft niet te verbazen, veel plezier

Het is misschien geen Victim of Love, maar het is wel weer gewoon een heerlijke plaat. Alleen zijn stem is al fantastisch! Changes blijft ook een pareltje!

Oei, een nieuwe Charles Bradley. Snel maar eens luisteren. Changes klinkt alvast geweldig!

Zondag staat ie in tivolivredenburg en er zijn onbegrijpelijk genoeg nog kaarten te koop.

Grijp die kans , want de man is een belevenis om live te zien.

Hoezo?
Oh: je moet die andere 2 nog luisteren, begrijp ik? Ja, in dat geval: veel plezier!

Exact!

Het loont ook de moeite de documentaire dan te bekijken.

Gelukkig liggen de kaarten voor Paradiso al een aantal maanden klaar.

Lekkere plaat weer, wat is deze man toch een baas.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Charles Bradley - Changes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het blijft een prachtig verhaal. Charles Bradley zag als ventje van 14 James Brown op het podium van het legendarische New Yorkse Apollo Theater en wist vanaf dat moment dat hij in diens voetsporen wilde treden.

Het zou vervolgens echter nog 50 jaar duren voordat het debuut van de soulzanger uit Gainesville, Florida, zou verschijnen, maar No Time For Dreaming was vervolgens wel een debuut dat Charles Bradley onmiddellijk op de kaart zette als één van de grote soulzangers van dit moment.

Charles Bradley is inmiddels 68, maar weet gelukkig van geen ophouden. Changes is, na Victim Of Love uit 2013, zijn derde plaat en ook dit is weer een geweldige soulplaat.

Charles Bradley wordt op Changes bijgestaan door de kundige producer Thomas Brenneck en de fantastisch spelende The Menahan Street Band. Producer en band zetten een heerlijk soulgeluid neer, dat zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van het Stax label of de muziek die Charles Bradley’s held James Brown in de jaren 60 maakte. Een fraai retro soulgeluid hoor je wel vaker, maar als Charles Bradley gaat zingen weet je dat Changes een andere plaat is dan al die andere soulplaten die momenteel verschijnen.

Changes opent met de hoogmis en een lofzang op de Verenigde Staten en direct zit je op het puntje van je stoel. Charles Bradley mag flink op leeftijd zijn, maar de longen die hij op Changes uit zijn lijf zingt hebben nog de kracht van een jonge god.

Charles Bradley heeft nooit een geheim gemaakt van zijn bewondering voor James Brown en dat doet hij ook op Changes niet. Met name de extatische kreten doen sterk aan The Godfather of Soul denken, maar Charles Bradley haakt ook aan bij alle andere grote soulzangers uit de jaren 60.

Van de drie platen die Charles Bradley tot dusver heeft gemaakt zal Changes waarschijnlijk het minst verrassen, maar ik vind het wel de beste. De productie en instrumentatie op de plaat zijn van wereldklasse en de zang is op zijn minst imponerend.

Charles Bradley maakt op Changes van alles soul, waarbij het niet zoveel uitmaakt of hij met een gloednieuwe song of met een Black Sabbath cover uit een ver verleden op de proppen komt. Indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

Ducoz, je stem verder verlaagt naar 1,5* zie ik: hoe komt dit toch? Bij een tweede keer luisteren was het nog slechter?

Misschien kwam het door het zwaar overtrokken zeer aangedikte God Bless America, maar daarna kwam ik niet echt meer in deze nieuwe plaat van Charles Bradley. En dat terwijl ik ernaar uit keek. De eerdere fantastische documentaire, de 2 vorige albums, zijn geweldige concert in Paradiso en bovenal natuurlijk die prachtige stem beloven veel goeds. Ook de uitstekende Menahan Street band die hem begeleidt zorgt voor een sterke basis van zijn soulmuziek.

Nu ik inmiddels voorbereid ben op het begin, luistert het een stuk prettiger naar Changes en moet ik mijn eerdere lichte teleurstelling gelukkig wat laten gaan. Good To Be Back Home & Nobody But You zijn sterke songs, waar alle genoemde pluspunten aanwezig zijn. Op het op zich mooi Ain't Gonna Give Up overschreeuwt Charles zich soms, dat is één van zijn mindere puntjes (net als die van de man die hij ooit zo goed imiteerde, James Brown himself).

De cover van Changes van Black Sabbath is verrassend goed gelukt. Hier legt hij veel emotie in zijn stem die natuurlijk goed bij dit nummer en deze tekst passen. Funky wordt het op Ain't It A Sin, ook met een erg lekker gitaartje. Daarna relaxte retro 'doo-wop' soul met Things We Do For Love: zo zit er ook lekker wat afwisseling in dit album. De ooh-hoo's zijn ook te horen op Crazy For Your Love, dat na deze 2 songs wat gewoontjes klinkt. Sterker, door het pakkende refrein (met koortje) en het lekkere ritme, is You Think I Don't Know (But I Know).

Tot slot horen we eerst de prima blazers, een fijn orgeltje en weer dat koortje op Change for the World en dat met een toespraak van referent Charles Bradley. Dit is toch wel weer Bradley en zijn band op hun top, erg goed dit. Slotnummer is ballad Slow Love: ik had trouwens beide nummers omgedraaid, Change for the World was een prachtfinale geweest.
En eerlijk is eerlijk, dan heeft hij met zijn gouden strot, zijn uitstekende band en een aantal prima songs, toch wel degelijk weer een prima plaat tevoorschijn getoverd. 3 op een rij voor Charles Bradley op zijn oude dag: knap!

Het is niet zo veel, inderdaad

Gisteren bij het concert de Limited Edition 2LP set met the Instrumentals gekocht. Die zijn zeker de moeite waard. Echt mooi vind ik bijvoorbeeld Slow Love, waarop wel 'the Gospel Queens' (het koortje) zijn te horen.

Kun je ook toelichten waarom niet?

Helemaal mijn vinger er opleggen kan ik nog niet. Hij zal de komende dagen nog wel een paar keer passeren. Maar waar de vorige twee nog wat interessante wendingen hadden en goede vibes komt dit nogal uitgeblust, futloos over. Tuurlijk zitten er 'lekkere ' momenten in, maar voor deze plaat 30 andere soulplaten..

Ik heb er zelf pas twee luisterbeurten opzitten dus een echt goed oordeel kan ik nog niet vellen maar zo op het eerste gehoor zou ik dit album zeker niet uitgeblust en futloos willen noemen. Sterker nog, de plaat voelt tot nu toe meer als één geheel dan zijn vorige twee albums en de energie waar Bradley bekend om staat voel ik nog steeds.

Voor deze plaat dertig andere soulplaten? Ja, wel als we de hele muziekgeschiedenis meenemen. Nee, als we kijken naar de laatste paar jaar, in dat geval is Bradley wat mij betreft één van de beste in het genre.

Eerst nog maar eens een paar extra luisterbeurten, daarna kan ik een beter oordeel vormen over de plaat.

Ik heb de plaat nog niet in huis (komt als het goed is vandaag binnen) maar wat ik gisteren aan nieuw materiaal heb gehoord tijdens de show in Utrecht kwam goed over.
Vooral het funky Ain't It a Sin vond ik erg lekker.

Ben erg benieuwd, hopelijk kan de naald vanavond op het vinyl.

Ook ik kan dit niet uitgeblust en futloos noemen. Laten we alleen al de song die lennon noemt er even bij pakken: Ain't It A Sin. En zoveel verschilt deze plaat nu ook weer niet in kwaliteit met beide voorgangers. En dan nog, je mag hier niets over een waardering zeggen, maar....

Wat een lekker album weer. Ook ik heb de 2 lp uitvoering met als extra de instrumentale versie erbij. Het is zowel met als zonder charles echt heerlijk luisteren en genieten.

Met zijn 1e album deden ze al iets vergelijkbaars , alleen is dat een losse lp. Charles Bradley & Menahan Street Band - No Time for Dreaming - The Instrumentals (2011)

Eerste indruk is zeer goed..Misschien wel zijn meest boeiende album van de 3.

Mijn eerste indruk was wat minder, maar des te vaker ik deze plaat draai, des te beter die wordt. Wat ook helpt was dat de nummers van deze plaat het live goed deden.

Op latere leeftijd debuteren en daar ook nog een prachtige documentaire over het roerige leven en de huidige situaties laten maken. Voeg daar twee uiterst succesvolle albums aan toe en je hebt al snel het wow-gevoel te pakken. Het kan allemaal gezegd worden over Charles Bradley. De olijke, vrolijke zanger met de rauwe stem. En na wat eerder gedropte nummers is hier dan eindelijk het nieuwe volledige album. Een album dat met God Bless America een soort intro kent. Daarna gaat het pas echt los eigenlijk.
En dat is met Good to be Back Home. De fijne, doorleefde stem van Charles pakt je hier meteen weer in eigenlijk. De groove is herkenbaar funky en rijk aan instrumentatie. Alleen al naar het muzikale gedeelte luisteren is prachtig. Dat de topvocalen van Bradley daar dan aan toe gevoegd worden voelt als een cadeautje. Iets wat we ook kennen van zijn vorige albums.
Ook Nobody But You is gewoon een erg goed nummer. Mooi volle sound en de coolness van de stem, het past zo goed bij elkaar. Het blijft ook fijn herkenbaar. Album met dezelfde ideeën als een warm bad. Herkenbaarheid dat meegenomen wordt naar Ain’t Gonna Give it Up. Hier klinkt niet alleen het doorleefde door in de stem van Bradley, maar ook nog extra in de instrumentatie. Alsof daar een extra laag aan toegevoegd is.
Changes is de geweldige titeltrack en tevens een Black Sabbath cover. In dit soort nummers blinkt Charles Bradley toch wel uit voor mij. Zijn hele ziel en zaligheid zit hier in. Werkelijk fantastisch gedaan. Dat horen we ook terug in de meer funky Ain’t it a Sin. De gelijkenissen met James Brown worden vaak gemaakt en die maakt hij zelf ook. Hij geeft in ieder geval altijd hoog op over James Brown. JB en CB komen op dit nummer echt samen, tot de schreeuw aan toe. Een funky strak nummer en een waar feest om naar te luisteren. Scream it out!
Van die funk gaan we moeiteloos over naar de doo-wop op Things We Do For Love. Lichtvoetiger dan gewend van Bradley, maar daarmee niet minder sterk. Het nummer heeft iets vrolijks, onbezorgds en aanstekelijks. Goede muziek voor als het zonnetje in je gezicht schijnt. De liefde blijft daarna hoogtij vieren op Crazy for Your Love. Dit is een echte Bradley-ballad: getergd en doorleefd.
You Think I Don’t Know is muzikaal wellicht wat recht-toe-recht-aan, verder ook niet al te ingewikkeld. Maar daarmee is het niet minder fijn. Afwisselend ook niet echt, maar wel fijn herkenbaar. Afwisseling die duidelijk wel te vinden is in Change for the World. Erg mooi hoe de sfeer, intensiteit en het tempo zich hier afwisselen. Alsof het je constant scherp wilt houden tijdens het luisteren.
Afsluiten doen we rustig met Slow Love. Charles Bradley wil hier alle essentie en urgentie er nog even uit zingen. Een mooi ballad die prima past al afsluiter van dit album. Een album dat zonder twijfel weer als zeer geslaagd neergezet mag worden. De basis blijft onveranderd sterk en de stem voegt echt iets toe aan de strakke en levendige instrumentaties. He nailed it again!

(bron: Opus de Soul)

Fijne recensie, Reijersen. Na het horen van de twee Change-singles leefde ik nogal sceptisch richting deze plaat toe. Inmiddels overweeg ik een bezoek aan de oorarts, want wat is vooral Changes een prachtig nummer! Dit album staat sowieso vol met prachtige nummers. Good to be Back at Home, Nobody But You en Ain't it a Sin: ze nodigen allemaal uit om voluit met Charles mee te brullen. Helaas ben ik niet gezegend met zo'n dijk van een stem.

Ain't it a sin is echt heerlijk, ander soort track dan ik gewend was van Charles. En live kreeg ik bij Changes echt kippenvel, wat een prachtige uitvoering van dat nummer.

En hij groeit maar verder in het zonnetje in de auto...