Spiritual Beggars - Sunrise to Sundown (2016)

Yes. Zit ik al heel lang op te wachten

Hmmm, ik weet het niet zo. Of ze nog kunnen verrassen is nog maar de vraag hé...

De Beggars gaan steeds verder terug in de tijd dus nee, een verassing verwacht ik niet. Maar een teleurstelling verwacht ik ook niet gebaseerd op het eerdere werk. Deep Purple en Uriah Heep als toetssteen brengt ze ver en ik vind het heerlijk. Ik wacht met smart op het moment dat de LP wordt bezorgd.

Lekker ding.

Beter goed gejat dan slecht bedacht, is nog steeds het credo van het zweedse Spiritual Beggars. Alsof je Deep Purple in de hoogtijdagen aan het beluisteren bent. Dat heeft natuurlijk voor- en nadelen. Voordeel is dat de muziek erg lekker klinkt en overtuigend wordt gebracht; nadeel is dat je het gevoel hebt het allemaal wel eens eerder gehoord te hebben. Daarnaast is het songmateriaal degelijk maar niet heel bijzonder. Derhalve een album dat hinkt op twee gedachten. Best oké, maar de band heeft in het verleden betere platen afgeleverd.

Heerlijk album dat je zowel qua muziek als productie terug brengt naar de eind jaren 70/begin jaren 80. Wat mij betreft de hoogtijdagen van de hardrock. Ik ken hun ouder werk niet en begrijp dat de fans van het eerste uur teleurgesteld zijn in de ontwikkeling van deze band maar van mij mogen ze nog wel een paar van dit soort albums maken. Zoals ik als aan het begin zei: HEEEEEERLIJK

Door mijn (her-)interesse in Uriah Heep had ik ook weer zin in Spiritual Beggars. Misschien kom ik wel geheel in een oude stoner-bui.

Nu zijn Spiritual Beggars hier geen stoner meer, maar gewoon een straightforward hardrockband die met name en flink uit het jaren-70-vaatje tapt en een muzikale blik op Deep en Heep (en Rainbow) hebben geworpen.

Uitstekende groovy riffs en drums, hoge uithalen bij de zang, korte krachtige songs, ronkende hammonds en korte maar degelijke gitaarsolo's.

Alles wat hier gedaan wordt, is al lang gedaan, maar niet iedereen brengt het met overtuiging, en Spiritual Beggars klinken op elke plaat zoveel als zichzelf dat ik ze ook niet kan betichten van plagiaat. Ze zijn gewoon erg goed in deze muziek maken.

Ik kon er maar niet op komen, aan wie Apollo mij doet denken. Aan Dio? Aan John Lawton? Aan Jørn Lande? Allemaal nét niet, maar toch bekroop mij het gevoel dat zijn zangstem een beetje doet denken aan een andere zanger en plotseling viel het kwartje: Chris Cornell en Richie Kotzen.

Verder staat de orgel wel heerlijk vooraan de mix. Heerlijk dat gitaar/orgel-werk zoals te tijde van Sweet Freedom of Look at Yourself van Uriah Heep, maar dan stevigere zang.

Het valt me ook op dat deze plaat wat meer (power/heavy-)metal invloeden zoals op het uptempo What Doesn't Kill You dat een beetje klinkt als een Kill the King (Rainbow)-kloon maar in de goede zin van het woord.