Iron Maiden - A Matter of Life and Death (2006)

Ik vind dat bepaalde langere nummers individueel meestal wel volledig kunnen boeien - zeker Brighter Than a Thousand Suns en The Legacy - en bijvoorbeeld Longest Day, The Reincarnation of Benjamin Breeg en op momenten ook (het verder geniale) For the Greater Good of God vind ik net te lang.
Die tegenstelling lang-kort vind ik op dit album wel grappig; het kortste nummer vind ik het zwakst (Different World), en een andere kort nummer (Out of the Shadows) een van de sterkste.
Vanwege dit toch een halfje eraf, naar 4*

Maiden albums vind ik op hun best als er een leuke afwisseling is tussen de 'korte klassiekers' en de 'epische meesterwerken', zoals op de klassieke albums met Bruce te horen is, alsmede op Dance of Death.

Ook dit vind ik toch weer een prachtig album. De opener is aardig en knalt er weer lekker in. Maar ook hier vind ik de meeste epische nummers prachtig. For the Greater Good of God, The Longest Day en the Legacy zijn toch wel de mooiste nummers op deze plaat. De rest is echter ook niet verkeerd!

Deze mening deel ik wel over dit album. De eerste drie nummers vind ik wisselend, sommige stukken goed, andere wat minder (ook binnen een nummer). Het middenstuk van dit album is niet bepaald sterk, zeg maar gerust vrij slecht: met The Pilgrim, The Longest Day & Out of the Shadows. Gelukkig worden deze nummers gevolgd door 2 echt goede tracks: The Reincarnation of Benjamin Breeg & For The Greater Good of God. Ook in Lord of Light zit eerst lekker wat vaart, gevolgd door een mooi stuk muziek. The Legacy duurt weer te lang, net als veel nummers op de opvolger The Final Frontier.

A mixed bag dus dit A Matter of Life and Death. Ook hier ga ik voor A Brave New World: dat is wel een echt sterk album van Iron Maiden uit deze eeuw.

Dit album was een van de eerste albums van Iron Maiden die ik hoorde. A Matter of Life and Death is wat mij betreft een verbetering na Brave New World en Dance of Death, maar aan de andere kant is dit album toch ook de reden dat ik mij maar niet aan The Final Frontier heb gewaagd.
Het album opent sterk met Different World, maar daarna volgen de meeste nummers een vast patroon van introotje-lang (‘episch’) middenstuk-outro. Hoe de nummers binnen dit sjabloon ingekleurd zijn, bepaalt min of meer hoe geslaagd ze zijn. Met name op The Reincarnation of Benjamin Breeg en For the Greater Good of God is het resultaat heel aardig. Op de meeste andere nummers daarentegen is het een kwestie van ene oor in, andere oor uit. Pas met The Legacy krijg ik het idee een nummer te beluisteren dat écht goed is.
Te lang, teveel binnen de lijntjes gekleurd en wellicht is de zang ook niet meer wat het geweest is, maar als achtergrondmuziek best leuk.

3.0*

Veertiende studio-album van Maiden is er weer een over oorlog, religie en wat al niet meer. Zoals hierboven al gezegd is, heeft het album een sfeer die een conceptalbum waardig is.

Opener 'Different World' is gelijk de enige standaard korte rocker van het album. Lekker nummer met een aardig refrein. Daarna ontspinnen de epics zich stuk voor stuk. Ik ga ze niet allemaal bij langs, aangezien ze grotendeels volgens hetzelfde stramien verlopen (soft intro-harde hoofddeel-softe outro). Aangezien ik Maiden als meesters van de epics beschouw, kan ik hier wel mee uit de voeten. Enige twee nummers die zich na de opener nog aan het vaste patroon onttrekken zijn 'The Pilgrim' (wat ik een saai nummer vind) en de ballad 'Out of the Shadows' (wat ik dan wel weer een prachtnummer vind). Met 'Benjamin Breeg' kan ik niet zo veel, dit nummer kabbelt wat voort zonder echt tot leven te komen voor mijn gevoel. Echte toppers staan hier wat mij betreft ook niet op, maar de meeste nummers zijn gewoon goed (Longest Day, These Colours don't run) tot erg goed (openingsnummer, Out of the Shadows, Greater Good..., Brighter than). Het album duurt met al die epics wel erg lang en mijn aandacht wil dan ook wel eens verslappen tijdens de laatste twee nummers, waardoor ik die wellicht nog niet op hun waarde heb kunnen schatten.

Al met al een goed album dus. Voorlopig 3,5 met perspectief op 4.

Nu The Book of Souls zich heeft aangekondigd, werd het eens tijd om een aantal Maiden-albums van stal te halen die ik nog niet eerder besproken heb.

A Matter of Life and Death is i.m.o. een behoorlijk massieve en epische plaat en een lichte verbetering t.o.v. voorganger Dance of Death, die gevoelsmatig iets te veel nietszeggende vullers bevat, ondanks ook een set behoorlijk geweldige nummers.
Vullers staan er wat mij betreft niet op dit album; zelfs de 'kortere' nummers hebben een behoorlijk smoelwerk en vormen al net zo'n sterke basis als de grootse en epische nummers die het leeuwendeel van dit album rijk zijn.

In eerste instantie ging dit album wat aan mij voorbij. Het kwartje viel niet en persoonlijk had ik al na vrij vlotte beluistering het idee, dat dit album geen favoriet van mij zou worden. Maar naïef als dat ik dat moment was, had ik geen rekening genomen dat dit album meer tijd vergt dan de voorgangers. Tijd en geduld zijn sleutelwoorden die van belang zijn, als het gaat om een Maiden-album waar voornamelijk lange nummers op staan. En laat Maiden nu eenmaal de laatste slordige 15 jaar een voorliefde hebben voor lange, epische tracks.
En na al die jaren dat dit album alweer uit is, kom ik er maar gewoon op terug dat AMOLAD een beresterk Maiden-album is waar echt wel een aantal behoorlijk vette nummers op staan.

Wat erg opvalt, is de uitstekende zang van Bruce die duidelijk hoorbaar in z'n element is en ook op dit album laat horen, dat hij één van de allerbeste metal-zangers is. Verder is het opvallend dat eigenlijk alle langere nummers van begin tot eind behoorlijk sterk zijn en geen enkel moment verzanden in langdradige/saaie momenten. Iets wat wel het geval is op enkele andere albums van de band. Elke noot en elke melodielijn lijkt dit keer z'n nut te hebben en duren zolang als dat ze moeten duren. Zowel binnen de intro's als tijdens de knallende ritme- en leadpartijen waarin overigens duidelijk te horen is, dat er drie gitaristen van de partij zijn.

Eigenlijk zijn er nauwelijks minpunten op te bespeuren. Wellicht dat "Angel of Light" persoonlijk in aanmerking komt, aangezien de opbouw, indeling en vooral het refrein niet helemaal wil beklijven.
Toppers zijn zonder twijfel het heftige en meeslepende "Brighter Than a Thousand Suns", persoonlijke favoriet "For the Greater Good of God" en de verrassende afsluiter "The Legacy". Deze laatste kent een aantal opvallende akoestische gitaar-partijen en bij vlagen zeer ongebruikelijke, maar wel erg sterke zanglijnen van Bruce Dickinson.
Ook nog even een extra vermelding voor "The Reincarnation of Benjamin Breeg", want wat een heerlijke gitaar-rif zit er toch in dit nummer verweven. Tevens heeft dit nummer ook het meest sfeervolle intro.

De rest van de nummers doen er nauwelijks voor onder en zorgen van begin tot eind voor een uitstekend album die gevaarlijk dicht in de buurt komt van het niveau van het vergelijkbare Brave New World, maar dat i.m.o. nét niet haalt.

Conclusie is dat ik heel blij ben dat dit album na al die jaren toch zo heeft mogen rijpen bij me, met als resultaat dat ik niet anders dan een fikse 4,5 uitdeel voor dit oerdegelijke Maiden-album.

In een eerder commentaar noemde ik de te lang uitgesponnen nummers nog als een kritiekpunt. Vijf jaar later is dit album alleen maar verder gegroeid en is de lengte van de nummers geen enkel bezwaar meer. Ik zou nu eerder zeggen dat de lengte van de nummers de zorgvuldige opbouw ten goede komt. De rauwe 'no nonsense'-productie klinkt rudimentair maar past uitstekend bij deze nummers.

De hoofdrol op dit album is wat mij betreft weggelegd voor Bruce Dickinson, die de nummers met zijn prachtige dramatische zanglijnen naar een hoger niveau tilt. Goede voorbeelden hiervan zijn Out Of The Shadows en Brighter Than A Thousand Suns.

Het is nog lastig kiezen waar dit album in de rangschikking hoort tussen de andere IM-albums in dit decennium. Ondanks het eigen karakter van elk van de albums is de output van de band is in deze periode in ieder geval van een erg hoog niveau. Vandaag is het de beste van de drie

Score: 88/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. A Matter Of Life And Death
8. Dance Of Death
9. Brave New World
10. Iron Maiden
11. Fear Of The Dark
12. No Prayer For The Dying
13. Virtual XI
14. The X Factor

Een album dat ik toen het uit kwam heel veel geluisterd heb (en heel goed waardeerde), maar ook een plaat die ik de laatste jaren steeds meer heb laten liggen (om The FInal Frontier steeds meer op te zetten). A Matter Of Life And Death heeft een moeilijke start, aangezien Different World voor mij als opener matigjes werkt. These Colours Don't Run heeft een refrein dat nog niet helemaal lekker werkt, maar het instrumentale middenstuk doet denken aan de sound van Brave New World. Vanaf Brighter Than A Thousand Suns gaat het echter weer helemaal goed: wat een heerlijke track! Sublieme opbouw, sterke tekst, prachtige prestatie van Dickinson en die heerlijke versnelling in het midden of agressieve riffs tijdens de opbouw. Prachtig.

Het album is op het best tijdens de epics. The Longest Day, For The Greater Good Of Good, Lord Of Light en het steevast onterecht door mij vergeten The Legacy zijn stuk voor stuk prachtig opgebouwde proggy songs, waar DIckinson nog steeds goed klinkt en de gitaarpartijen stuk voor stuk goed aankomen. De mix van de instrumenten is nagenoeg perfect, maar dit geldt helaas niet voor hoe de zang in het geheel staat. Deze verdrinkt vaak in de mix, waardoor Dickinson tijdens de refreinen vaak slecht te verstaan is. Zonde, want hij klinkt toch beter dan ik me in eerste instantie herinnerde. Desalniettemin nog steeds een prima album, zij het iets te lang en toch net iets minder goed dan zijn voorgangers. Maar nog steeds erg goed.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. Dance Of Death
9. No Prayer For The Dying
10. A Matter Of Life And Death
11. Piece Of Mind
12. Fear Of The Dark
13. The X Factor
14. Virtual XI

Oeps, nog niks geschreven hier!

Weer een plaat waar ik bij het verschijnen wel wat moeite mee had. Geen makkelijk in het gehoor liggende en pakkende krakers, maar lange songs die beduidend moeilijker te verteren waren. Het album belandde in de kast en kwam er recent weer eens uit.

Inmiddels kan ik ook deze goed hebben. De meer proggy stijl van Maiden bevalt me echt beter en het pakkende zit er beter in dan ik vroeger dacht. Met name de eerste songs vallen snel op hun plaats. Ik geniet echt van het spel op songs als Brighter Than A Thousand Sons, Out Of The Shadows en For The Greater Good Of God. Het venijn zit weer in de staart. Ik moet dit album toch echt vaker gaan draaien.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. A Matter Of Life And Death
11. Brave New World
12. No Prayer For The Dying
13. The X Factor
14. Virtual XI