TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

En ergens vind ik dit toch wel een heel speciaal album. Ik heb bij deze band een beetje hetzelfde als wat ik bij Pink Floyd (ben me van de rare vergelijking bewust =P) heb; ik heb er niet zo heel vaak zin in om naar te luisteren, maar áls ik het dan weer een keer opzet, word ik er volledig door gegrepen. Return To Cookie Mountain heeft ook een beetje dat effect op mij, met als persoonlijke hoogtepunten Wolf Like Me, Province en I Was A Lover. Vooral dat laatste nummer vind ik echt wonderschoon. Maar het is voor mij wel een typische 'Heb-ik-hier-wel-zin-in?' band. Toch zet ik 'm voor nu op 4,0*, dat verdient deze CD imo toch wel op z'n minst.

dit is zo'n album die op het eerste zicht maar gewoontjes is maar zich op kousevoeten ontpopt tot een wereldplaat. Deze muziek laat zich niet in hokjes duwen, soms luister je naar rauwe rock, maar het is toch verdomd poppy. Vandaar dat het een hele tijd duurt voordat je "klaar" bent met deze plaat. Dit is gewoon een hele doordachte mix van allerlei stijlen. Op het drumspel staat werkelijk geen maat, soms klassiek, soms percussie. Het is toegankelijk en moeilijk tegelijk (the pixies waren hierin echte meesters).
In tegenstelling tot Larsch leg ik deze plaat heel veel op, en ik heb zo'n bruin vermoeden dat deze plaat nog lang zal meegaan.
*4

Hun 1e viel niet te overtreffen en dat gebeurd dan natuurlijk ook niet. Maar het blijft een fantastisch album; een 4,5

Dit zijn nondeju een paar inventieve muzikanten. Erg mooi albm, waar je inderdaad niet vaák voor in de mood bent, maar als je hem dan weer opzet valt hij je nooit tegen.

Was weer eens bezig mijn luister-achterstand voor 2006 in te halen, waardoor ik deze opzette. Vind het een leuk plaatje, met erg goede momenten. Ook over het geheel ben ik over deze plaat wel te spreken.
4* en binnenkort nog eens luisteren, om te kijken of dat niet wat meer moet worden..

Fijne plaat, ook na een een lekkere joint. 4****
maar ik luister liever dan dat ik typ.

Playhouses zorgt voor mijn 4,5 ster. he-lemaal te gek.

Wat een fantastisch album is dit, zeg!
Zo mooi, en zo nieuw, en oh zo verrassend. Buitengewoon fantastisch.

Dit album heb ik al een geruime tijd in mijn bezit en ik weet nog altijd niet wat ik ervan moet denken. Playhouses en Wolf zijn fantastisch, terwijl er ook enkele nummers zijn die een beetje aan mij voorbijgaan.

Een voorlopige 3, ik zie later wel of het verhoogd of verlaagd moet worden

Geen plaat die ik vaak kan horen maar goed gedoseerd blijft dit toch wel erg mooi hoor!

luister nu de eerste track en heb er nog nooit eerder wat van gehoord, maar dit klinkt wel heel leuk moet ik zeggen

Klinkt heel aangenaam,het is een aparte mix van allerlei muziekstijlen door elkaar.
Favorieten zijn Wolf Like Me,Province,A Method en Blues from down here.

Beluister deze live-versie van Wolf Like Me eens:beter beter dan op cd als je het mij vraagt.
http://www.youtube.com/watch?v=73qBnuzrjx0

Jensi, er bestaat een TVOTR EP genaamd "Live at Amoebe Music" waar 4 nummers op staan, waaronder een live versie van Wolf Like Me. Het is inderdaad veel krachtiger dan het origineel en dus kan je daar eens naar op zoek gaan als je er ook op je mp3 speler naar wilt luisteren.

EDIT: kzie nu net dat ik maar een 3 had staan bij dit album. Ondertussen ben ik al helemaal bezeten van het werk van deze groep (zelfs OK Calculator bevalt mij wel), met deze cd als hoogtepunt. Stijging naar 4.5* dus.

bedankt voor de tip neyonn!
klinkt veel beter dan op cd

Wolf Like Me is echt een goddelijk nummer.

Inderdaad, er zit zoveel energie in dat nummer. Echt zonder twijfel DE uitschieter van dit album.

Dit album zo'n twee jaar geleden 'blind' aangeschaft. Na een aantal keer luisteren mezelf wederom beloofd niet meer cd's aan te schaffen zonder ze vooraf minimaal eenmaal te beluisteren; deze viel namelijk nogal tegen.
TV on the radio's 'Dear Science' ondanks dit teleurstellende album toch een kans gegeven. Wat een verschil: het album uit 2008 vond ik een van de beste van dat jaar. Daarom zojuist 'Return to cookie mountain' nog maar eens in de cd-schuiflade gepropt. Twee of drie nummers blijken het beluisteren zeker waard, maar het overgrote deel van het album kan mij weinig plezieren. Vooruit, dankzij drie nummers die wel beklijven net aan een voldoende.

Stelletje mafketels die met een bongo en een djongo op een trommeltje lopen te tikken. ze denken dat het muziek is omdat ze een klein beetje gitaar kunnen spelen maar eigenlijk maakt mijn kleine zusje nog betere muziek>

Geef dat kind een platencontract en vlug!

En ik heb altijd gedacht dat je geen zusje had, Stef!

Ik was altijd al benieuwd hoe dat zou klinken, met een bongo op een trommel tikken. Klinkt best leuk eigenlijk .

Toch maar eens een stem geven na al die tijd.
Hoorde hem weer eens en het blijft geweldig.

op last.fm wordt dit beschreven door sommigen als post-rock..volgens mij denk ik dan aan sigur rós, mogwai, mono etc. vreemd...

Dat slaat natuurlijk ook nergens op en krijg je als iedereen maar raak kan taggen.

Op mijn versie staan 29 nummers....waarvan 15 untitled tracks, snakes and martyrs, Hours (el-p remix) en Things you can do

Toen ik de bandnaam TV on the Radio hoorde, kreeg ik een beetje argwaan voor de muziek. Ik weet niet goed waarom, maar om de een of andere reden kwamen associaties met emo bij mij naar boven specifieker: Tokio Hotel en Fall Out Boy...
Maar goed, gelukkig komen vooroordelen niet altijd uit, anders zou dit een hele lange rit worden voor mij. Het album begint met een redelijk log nummer, waar de zang meteen ook redelijk hoog wordt ingezet. En dat kan me niet echt bekoren, het komt op mij over, alsof de zanger het ene moment wél en het andere moment níet bij de ballen geknepen is. Muzikaal is er eigenlijk niet heel veel op aan te merken, behalve dan dat het nergens echt spannend wordt.
Hours kent die hoge zang gelukkig in iets mindere mate en dat is meteen een verademing. De stem komt me overigens erg bekend voor, alleen kan ik niet goed zeggen waarvan... Het nummer komt mijns inziens nergens echt van de grond en dat is een beetje wat ik mis, het kabbelt voort en wordt nergens spannend.
Bij Province dan, wordt die hoge stem meteen weer ingezet en begint hij me meteen te irriteren. Ik vind hem gewoon quasi-alternatief overkomen en gemaakt. En niet mooi, wat natuurlijk het belangrijkste is. Verder zit het nummer wel goed in elkaar, het doet me een beetje denken aan Arcade Fire, wat natuurlijk een compliment op zich is.
Een alleraardigst nummer is Playhouses vervolgens. Het heeft snelheid, pit en het klinkt erg goed. De zang irriteert me hier niet en muzikaal vind ik het goed uitgewerkt. De gitaar op de achtergrond maakt het geheel iets actiever en dat was hard nodig.
Dit wordt doorgezet in Wolfs Like Me, wat ook weer best sterk begint. Hoewel dit nummer iets meer catchy is (het zou me niet verbazen als het de single van het album is), weet het toch genoeg te boeien. Er gebeuren genoeg dingen op de achtergrond, die mijn aandacht toch vast weten te houden. En de irritante zang van het begin is weg.
A Method is kaal, heel kaal. Maar daar wel goed in. En daar zit ook wel de kracht van het nummer in. Gelukkig, want van de rest moet het het niet echt hebben. En als percussie dan iets nadrukkelijk op de voorgrond begint te treden, verlang ik al weer terug naar het begin van het album. Nee, niet voor mij weglegd.
Let The Devil in, is dan weer erg grappig. De gitaren worden tevoorschijn getoverd, de zang begint zijn emotie weer terug te krijgen en de muziek wordt weer interessant. Ik begin te merken dat deze band best wel potentie bij mij heeft, maar dat het allemaal te wisselvallig is. Want hoewel dit best leuk is, is het ook zeker niet meer dan dat.
En de stem blijft me toch dwars zitten. Niet alleen het hoge gedeelte, maar ook de gewone stem. Want Dirtywhirls zit muzikaal erg goed in elkaar. En ook de zanglijn is erg leuk, maar de stem niet. Die weet het voor mij hier gewoon echt te verpesten.
En dat geldt eigenlijk voor de rest van het album ook zo. Ik hoor potentie, ik hoor leuke dingen en op sommige momenten wordt zelfs mijn intresse gewekt. Maar de zang weet het gewoon echt te verpesten en bovendien weet de muziek me ondanks bovenstaande dingen niet te boeien. Het grijpt me niet. Toen ik er aan begon was ik bang voor een emo-band, dat is het niet geworden. En beter is dit zeker. Maar boeien doet het me evenmin.

2,5*

inderdaad vreemd... dit is toch gewoon indie?
ik ga me overigens eens goed zitten voor dit album en het op me in te laten werken. tot nu toe ken ik alleen nog Wolf Like Me, en ik moet zeggen, die doet t goed op mn iPod! nu de rest nog!

Ben dankzij een goede maat van mij deze band leren kennen, het heeft een tijdje geduurd eer ik hen echt kon appreciëren moet ik toegeven is zo een band die meer dan 1 luisterbuurt nodig heeft om ''door te dringen'' maar dit Album doet het hem weer wel, kan begrijpen dat sommigen het niet zien zitten maar echt , beluister het nog eens zou ik zeggen en oordeel dan, wedden dat je het dan beter gaat vinden?

TV on the Radio blijft boeien. Dit album vindt ik erg lekker! Hun beste... ? Al hun albums zijn sterk tot heel sterk. "Wolf like me" kan ik onbeperkt luisteren.