TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

Album van het jaar!

Dat zijn nog eens stellingen.

Ik ken deze groep niet volgens mij. Waar moet ik aan denken.. hoe klinkt het... welke emotie roept het op...vertel!



Ik lees bij het andere album iets over prachtige sferen, donkere baslijnen en een Morphine achtig geluid?

Prachtige plaat inderdaad... en één die vele luisterbeurten zal gaan vragen.
TVOTR is een band uit New York, met linkjes naar the Liars en Yeah Yeah Yeahs. Met the Liars deelt ze haar experimenteerdrang.

Voorganger "Desperate Youth, Bloodthirsty babes" was een openbaring met haar mix van doowop en postpunk/wave maar was wat mij betreft aan de langdradige kant. Deze CD weet wel de volledige lengte te boeien. Op "Province" doet ene David Bowie de achtergrondvocalen en op "Hours" Kazu Makino van Blonde Redhead.
Deze plaat kent vele lagen, en muzikaal gebeurt er heel veel. Ondanks dat er relatief "weinig" instrumenten per nummer worden gebruikt wordt het uiterste uit de arrangementen gehaald. Geluidenmaker en producer Dave Sitek weet met zijn electronica elk nummer precies de juiste sfeer mee te geven. De algehele sfeer is donker, depressief bijna, maar de teksten van Tunde Adebimpe zijn hoogst cryptisch en zijn zang klinkt juist hoopvol, als een soulzanger.

Het Morphine achtige geluid klopt wel enigzins door de sfeer, maar in slechts één nummer zit een blaasarrangement (maar zonder saxofoon). Maar ik zou geen enkele andere band kunnen noemen die hier op lijkt, het is bijna een genre op zich.
4.5 *

Bedankt voor de beschrijving naamgenoot...
Ik zal dit eens gaan beluisteren...

Nou, nou, nou... m'n dag is weer goed... en dat dankzij dit album...thnx Itch voor de beschrijving... heb de cd nu 1,5 keer afgeluisterd en het is even 'inkomen' maar daarna is het inderdaad een fantastisch geheel...

Fraai. 4,5*

Oeh, een nieuwe TV on the radio. Spannend... Snel op zoek dus.

Ja! Hij staat er op! Ik was een maand lang te lui, dank aErodynamic!

Op het eerste gehoor vond ik deze cd wat overheersender dan zijn voorganger. Wat bij mij niet gelijk in goede aarde viel. Na enkele luisterbeurten begint hij echter reusachtig te groeien! Ben benieuwd tot welke hoogtes hij gaat reiken.

Dit is enorm enorm goed. Te beginnen met 4*, maar mijn hoofd er af als dit niet nog gaat stijgen. Sjonge jonge, ik ben echt zwaar onder de indruk!

Vind het ook een heel erg boeiend en spannend album en een enorme groeier. Veel sfeer. Nooit live gezien, maar dat zou maar zo wel eens echt fantastisch kunnen zijn.

Zit ook op een 4.0*, maar dat kan ook hier nog best hoger worden.

Godsamme wat een plaat! Voorganger vond ik al erg sterk, mede door de originaliteit; het was lastig uit te leggen aan mensen die Tv on the Radio niet kenden wat voor muziek TOTR precies maakte. Maar velen vonden het achteraf niet veel aan (ik spreek hier over 16/17/18 jarige 'jongeren' ), ..,, te raar'' etc.

En deze opvolger is minstens even goed als je het mij vraagt, met mijn favorieten A Method, Wolf Like Me en Dirtywhirl.

Het debuut van TV on the radio vind ik nogal overschat. Dat is m.i. een wat langdradig en wisselvallig album. Deze opvolger is echter andere koek. Een uitstekend en coherent album met een soort van eclectische funky rock. 4* en eindelijk weer eens een echt goed album op het ooit zo roemruchte 4AD-label (het beste sinds Lovelife van Lush uit 1996!).

Ik ben verzot op koekjes, meneer Stevie lust er wel pap van, ik laat me dan ook niet gauw van mijn melk brengen al pretendeert men dat de druiven nog zo zuur zijn, met zo’n mooie titel wil ik dit op z’n minst een waterkansje geven, en aangezien TV On The Radio er kaas van gegeten heeft en de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend waag ik me dus maar aan mijn eerste smaakbeurt.

Tot zover het culinaire ontbijt van deze dag. Ik kijk even op mijn horloge en zie dat het stilletjes aan tijd wordt om mijn reis voor te bereiden, een goed stel bergschoenen, niet zo verbaasd kijken ik pen het enkel neer als metafoor voor een goed stel oren dat zich opmaakt om hieraan te beginnen.
Ik hoop op een gunstig bergklimaat, geen tierra fria maar tierra caliente temperaturen want de zomer is bijzonder heet en een shock-effect is het laatste waar ik op hoop.

Meteen staar ik naar de bergtoppen die zich hullen in nevelen, flarden muzieknoten en allegaartjes van instrumenten die fijnversneden en fragmentarisch verpakt tussen de scherpe rotsen naar beneden tuimelen wekken meteen bij mij een donkerbruin vermoeden dat deze beklimming geen sinecure zal worden. I was a lover, ik geloof je meteen aan het moeizame stotterende meesterwerkje dat zich probeert vast te klampen, niet dat het zou uitdraaien op een uitschuiver, eerder op een wispelturige beklimming, alvast een schitterende start.
Hours kabbelt wat rustiger voort, al sluimert er door heel deze plaat, deze cookie mountain een duistere dreiging die nooit echt expliciet uitmondt in fysiek geweld maar eerder als een waarschuwing boven het hoofd hangt, verscholen tussen de wolken en de nevelen en je plompverloren overvallen wordt door angst. Province duikt op, meteen denk ik aan David Bowie, de lucht kleurt rood, we blijven nog even in dat rustige plekje in de schaduw, glamrockinvloeden op een bedje van dromerige pianoklanken, Bowie had het wellicht niet beter gekund, en dat is geen verwijt naar Bowie maar eerder een compliment aan de televisiemensen van de radio.
Losgeslagen drummers, een riff die boosaardig op de achtergrond zit te bijten, een synth die uit de spelonken van deze stenen mastodont kruipt, tel dat bijeen en je hebt playhouses Daar komt die locomotief die onverschrokken en als een smerige anarchist zijn eigen sporen uittekent, wolf like me…..en me like…a lot! Meteen worden we naar hogere sferen gebracht, je kan maar best je armen en je hoofd in het karretje houden of je zou wel eens tegen een puntige rots kunnen botsen, we lijken een tussenstation te passeren, het ding neemt even een beetje gas terug, en raast dan als een sneltrein weer naar beneden, ik heb nog steeds last van een whiplash, eentje waar ik met veel plezier op terugkijk, een contradictio in terminus zegt u? Luister dan zelf maar kom niet klagen dat ik u niet gewaarschuwd heb!
Let The devil in bedient zich dan weer van een strompelende drumsound, mompelende bas en een gitaar die ergens doorheen het geheel zit te krassen. De duivel zit een deuntje te fluiten en wandelt stilletjes naar de rand van het gebergte, grijnzend loert hij over het landschap, een koortje barst uit in gezang, this is hardly the method you know.
De nacht valt, een eenzame ster valt, de stilte valt, een pompend basgeluid moet het bloed weer laten stromen, dirtywhirl, zou die storm ons meenemen en onze botten breken tegen deze stenen constructie? Ik hoor woorden als destroyer vallen en vrees dan ook het ergste, al is het slechts een frustratie die hier met verf op plaat werd gezet, de storm loeit maar de nakende dood was slechts een spookbeeld dat zich in mijn gedachten drong.
Een moddervette riff draagt Blues from down here door een tunnel van duisternis, dat gestaag verandert in een spooktochtje. Waar blijven de koekjes? Ik heb een pauze nodig.
Die ik krijg in de vorm van tonight, dank u wel, even een kampvuurtje bouwen en met wat warme koffie en koekjes achterover leunend van de sfeer genieten.
Er wordt, hoe kan het ook anders, afgesloten in stijl, een plaat die van begin tot eind klopt.
Nu ik het landschap een beetje doorkruist heb en de gevaarlijke stukken ken als mijn broekzak ga ik de volgende keer terug om dat cookiemonster te zoeken, volgens mij zit hij er nog. Ik zal terugkeren naar de Cookie Mountain.

zozo mooi gezegd hoor

zalig plaatje, doet wat denken aan the mars volta. puur genieten

Ik mis toch een beetje de goeie liedjes op dit album. In eerste instantie was ik vrij overdonderd door het geluid van deze plaat, maar nu ik hem vrij vaak gedraaid heb, merk ik dat er maar weinig van beklijft (eigenlijk alleen de openingstrack en een nummer ergens halverwege). Een album met deze sound èn goede liedjes zou een grote kandidaat zijn voor mijn jaarlijstje, nu blijft ie op 3,5* steken.

Dan moet je zeker eens het debuutalbum van deze band proberen. Daar is, als hij goed valt (dat schijnt nogal een probleem te zijn), een stuk meer aan te beleven dan aan deze.

Verschrikkelijke muziekresencentenproza als je het mij vraagt.

Over het album: Ber niet kapot van, maar heb wel constant de neiging om het weer even op te zetten. Wolf like me is strak, Dirtywhirl, Hours. Voor de rest snap ik de hype niet zo.

Dan wil je al eens een uitgebreid review schrijven

Er is in mijn ogen niets mooiers dan recensies waar zoveel mogelijk recensieclichés in worden verwerkt, maar dat terzijde! Werelds stukje!

Over de plaat: Ik heb hem een aantal keren geprobeerd, maar ik kom er niet doorheen... Het is allemaal te ingewikkeld voor een simpele Tukker, denk ik... Knappe plaat, niet leuk...

1 van absolute hoogtepunten op pukkelpop! Straffe band.

Mijn tracklist (van slsk gedownload) is anders... Ik geraak er ni aan uit wat nu juist is. Kan iemand me dat uitleggen?

Tja wat moet ik hier nu weer van vinden? Op zich klinkt het lekker. Bij de tweede luisterbeurt, die nu nog gaande is, klonk het al beter. Maarrrr die irritante stemmen. Het lijkt soms wel of ik in een jungle vol met rare dieren zit die net hebben leren zingen. Soms vind ik het ook tegen het valse aan zeg! Zeker als de dames mee zingen en het dus meerstemmig wordt, dan voel ik een pijnlijke steek in mijn buik. En ja de muziek, zoals nu in Wolf Like Me, is vrij eentonig en saai zelfs. Ik hoor een lekkere diepe baslijn in de verte maar verder raakt het mij niet. Ja van irritatie. En bij vlagen denk ik dan weer: "He dit klinkt weer lekker......dit weer niet!" Moeilijk moeilijk. Ik ga voor de 3* Ik weet het niet met deze plaat. Waarschijnlijk veranderd deze stem nog. Omhoog of omlaag.

Mij viel hetzelfde op. Waarschijnlijk is het album gelekt, en is daarna nog de tracklisting voor de officiële release aangepast. Hoe dan ook, de listing hier is de officiële.

Wonderlijke band dit, rauw en creatief tegelijk!

Veel ken ik nog niet van ze, maar als ze de lijn van Playhouses door weten te zetten, ben ik een gelukkig man.
Gelukkig? - jazeker , want dan zou dit zomaar eens mijn favoriete album van het jaar kunnen worden!\

En: met een beetje geluk zie ik ze live op Crossing Border!

O. Dus Snakes and Martyrs hoort er ook niet op te zitten?
btw goed album, maar een deel viel toch erg tegen: 3,5*

Lekker album dit: ontoegankelijk, vernieuwend, origineel.
Het heeft alle ingrediënten om de topper van het jaar te zijn

4*

Wolf Like Me vond ik toch wel de single van 2006. Echt geweldig nummer dat me heel benieuwd maakt naar de rest.

Mooi stukje, Stevie. En ik wil je er even op wijzen dat het niet zo gek is dat je Bowie hoort, hij zingt namelijk de back vocals!

There is hardly a method, you know!

Beach Boys of niet dan?