TV on the Radio - Return to Cookie Mountain (2006)

Prachtige plaat inderdaad... en één die vele luisterbeurten zal gaan vragen.
TVOTR is een band uit New York, met linkjes naar the Liars en Yeah Yeah Yeahs. Met the Liars deelt ze haar experimenteerdrang.

Voorganger "Desperate Youth, Bloodthirsty babes" was een openbaring met haar mix van doowop en postpunk/wave maar was wat mij betreft aan de langdradige kant. Deze CD weet wel de volledige lengte te boeien. Op "Province" doet ene David Bowie de achtergrondvocalen en op "Hours" Kazu Makino van Blonde Redhead.
Deze plaat kent vele lagen, en muzikaal gebeurt er heel veel. Ondanks dat er relatief "weinig" instrumenten per nummer worden gebruikt wordt het uiterste uit de arrangementen gehaald. Geluidenmaker en producer Dave Sitek weet met zijn electronica elk nummer precies de juiste sfeer mee te geven. De algehele sfeer is donker, depressief bijna, maar de teksten van Tunde Adebimpe zijn hoogst cryptisch en zijn zang klinkt juist hoopvol, als een soulzanger.

Het Morphine achtige geluid klopt wel enigzins door de sfeer, maar in slechts één nummer zit een blaasarrangement (maar zonder saxofoon). Maar ik zou geen enkele andere band kunnen noemen die hier op lijkt, het is bijna een genre op zich.
4.5 *

Ik ben verzot op koekjes, meneer Stevie lust er wel pap van, ik laat me dan ook niet gauw van mijn melk brengen al pretendeert men dat de druiven nog zo zuur zijn, met zo’n mooie titel wil ik dit op z’n minst een waterkansje geven, en aangezien TV On The Radio er kaas van gegeten heeft en de soep nooit zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend waag ik me dus maar aan mijn eerste smaakbeurt.

Tot zover het culinaire ontbijt van deze dag. Ik kijk even op mijn horloge en zie dat het stilletjes aan tijd wordt om mijn reis voor te bereiden, een goed stel bergschoenen, niet zo verbaasd kijken ik pen het enkel neer als metafoor voor een goed stel oren dat zich opmaakt om hieraan te beginnen.
Ik hoop op een gunstig bergklimaat, geen tierra fria maar tierra caliente temperaturen want de zomer is bijzonder heet en een shock-effect is het laatste waar ik op hoop.

Meteen staar ik naar de bergtoppen die zich hullen in nevelen, flarden muzieknoten en allegaartjes van instrumenten die fijnversneden en fragmentarisch verpakt tussen de scherpe rotsen naar beneden tuimelen wekken meteen bij mij een donkerbruin vermoeden dat deze beklimming geen sinecure zal worden. I was a lover, ik geloof je meteen aan het moeizame stotterende meesterwerkje dat zich probeert vast te klampen, niet dat het zou uitdraaien op een uitschuiver, eerder op een wispelturige beklimming, alvast een schitterende start.
Hours kabbelt wat rustiger voort, al sluimert er door heel deze plaat, deze cookie mountain een duistere dreiging die nooit echt expliciet uitmondt in fysiek geweld maar eerder als een waarschuwing boven het hoofd hangt, verscholen tussen de wolken en de nevelen en je plompverloren overvallen wordt door angst. Province duikt op, meteen denk ik aan David Bowie, de lucht kleurt rood, we blijven nog even in dat rustige plekje in de schaduw, glamrockinvloeden op een bedje van dromerige pianoklanken, Bowie had het wellicht niet beter gekund, en dat is geen verwijt naar Bowie maar eerder een compliment aan de televisiemensen van de radio.
Losgeslagen drummers, een riff die boosaardig op de achtergrond zit te bijten, een synth die uit de spelonken van deze stenen mastodont kruipt, tel dat bijeen en je hebt playhouses Daar komt die locomotief die onverschrokken en als een smerige anarchist zijn eigen sporen uittekent, wolf like me…..en me like…a lot! Meteen worden we naar hogere sferen gebracht, je kan maar best je armen en je hoofd in het karretje houden of je zou wel eens tegen een puntige rots kunnen botsen, we lijken een tussenstation te passeren, het ding neemt even een beetje gas terug, en raast dan als een sneltrein weer naar beneden, ik heb nog steeds last van een whiplash, eentje waar ik met veel plezier op terugkijk, een contradictio in terminus zegt u? Luister dan zelf maar kom niet klagen dat ik u niet gewaarschuwd heb!
Let The devil in bedient zich dan weer van een strompelende drumsound, mompelende bas en een gitaar die ergens doorheen het geheel zit te krassen. De duivel zit een deuntje te fluiten en wandelt stilletjes naar de rand van het gebergte, grijnzend loert hij over het landschap, een koortje barst uit in gezang, this is hardly the method you know.
De nacht valt, een eenzame ster valt, de stilte valt, een pompend basgeluid moet het bloed weer laten stromen, dirtywhirl, zou die storm ons meenemen en onze botten breken tegen deze stenen constructie? Ik hoor woorden als destroyer vallen en vrees dan ook het ergste, al is het slechts een frustratie die hier met verf op plaat werd gezet, de storm loeit maar de nakende dood was slechts een spookbeeld dat zich in mijn gedachten drong.
Een moddervette riff draagt Blues from down here door een tunnel van duisternis, dat gestaag verandert in een spooktochtje. Waar blijven de koekjes? Ik heb een pauze nodig.
Die ik krijg in de vorm van tonight, dank u wel, even een kampvuurtje bouwen en met wat warme koffie en koekjes achterover leunend van de sfeer genieten.
Er wordt, hoe kan het ook anders, afgesloten in stijl, een plaat die van begin tot eind klopt.
Nu ik het landschap een beetje doorkruist heb en de gevaarlijke stukken ken als mijn broekzak ga ik de volgende keer terug om dat cookiemonster te zoeken, volgens mij zit hij er nog. Ik zal terugkeren naar de Cookie Mountain.

Ik mis toch een beetje de goeie liedjes op dit album. In eerste instantie was ik vrij overdonderd door het geluid van deze plaat, maar nu ik hem vrij vaak gedraaid heb, merk ik dat er maar weinig van beklijft (eigenlijk alleen de openingstrack en een nummer ergens halverwege). Een album met deze sound èn goede liedjes zou een grote kandidaat zijn voor mijn jaarlijstje, nu blijft ie op 3,5* steken.

Toen ik de bandnaam TV on the Radio hoorde, kreeg ik een beetje argwaan voor de muziek. Ik weet niet goed waarom, maar om de een of andere reden kwamen associaties met emo bij mij naar boven specifieker: Tokio Hotel en Fall Out Boy...
Maar goed, gelukkig komen vooroordelen niet altijd uit, anders zou dit een hele lange rit worden voor mij. Het album begint met een redelijk log nummer, waar de zang meteen ook redelijk hoog wordt ingezet. En dat kan me niet echt bekoren, het komt op mij over, alsof de zanger het ene moment wél en het andere moment níet bij de ballen geknepen is. Muzikaal is er eigenlijk niet heel veel op aan te merken, behalve dan dat het nergens echt spannend wordt.
Hours kent die hoge zang gelukkig in iets mindere mate en dat is meteen een verademing. De stem komt me overigens erg bekend voor, alleen kan ik niet goed zeggen waarvan... Het nummer komt mijns inziens nergens echt van de grond en dat is een beetje wat ik mis, het kabbelt voort en wordt nergens spannend.
Bij Province dan, wordt die hoge stem meteen weer ingezet en begint hij me meteen te irriteren. Ik vind hem gewoon quasi-alternatief overkomen en gemaakt. En niet mooi, wat natuurlijk het belangrijkste is. Verder zit het nummer wel goed in elkaar, het doet me een beetje denken aan Arcade Fire, wat natuurlijk een compliment op zich is.
Een alleraardigst nummer is Playhouses vervolgens. Het heeft snelheid, pit en het klinkt erg goed. De zang irriteert me hier niet en muzikaal vind ik het goed uitgewerkt. De gitaar op de achtergrond maakt het geheel iets actiever en dat was hard nodig.
Dit wordt doorgezet in Wolfs Like Me, wat ook weer best sterk begint. Hoewel dit nummer iets meer catchy is (het zou me niet verbazen als het de single van het album is), weet het toch genoeg te boeien. Er gebeuren genoeg dingen op de achtergrond, die mijn aandacht toch vast weten te houden. En de irritante zang van het begin is weg.
A Method is kaal, heel kaal. Maar daar wel goed in. En daar zit ook wel de kracht van het nummer in. Gelukkig, want van de rest moet het het niet echt hebben. En als percussie dan iets nadrukkelijk op de voorgrond begint te treden, verlang ik al weer terug naar het begin van het album. Nee, niet voor mij weglegd.
Let The Devil in, is dan weer erg grappig. De gitaren worden tevoorschijn getoverd, de zang begint zijn emotie weer terug te krijgen en de muziek wordt weer interessant. Ik begin te merken dat deze band best wel potentie bij mij heeft, maar dat het allemaal te wisselvallig is. Want hoewel dit best leuk is, is het ook zeker niet meer dan dat.
En de stem blijft me toch dwars zitten. Niet alleen het hoge gedeelte, maar ook de gewone stem. Want Dirtywhirls zit muzikaal erg goed in elkaar. En ook de zanglijn is erg leuk, maar de stem niet. Die weet het voor mij hier gewoon echt te verpesten.
En dat geldt eigenlijk voor de rest van het album ook zo. Ik hoor potentie, ik hoor leuke dingen en op sommige momenten wordt zelfs mijn intresse gewekt. Maar de zang weet het gewoon echt te verpesten en bovendien weet de muziek me ondanks bovenstaande dingen niet te boeien. Het grijpt me niet. Toen ik er aan begon was ik bang voor een emo-band, dat is het niet geworden. En beter is dit zeker. Maar boeien doet het me evenmin.

2,5*