Burzum - Filosofem (1996)

Filosofem blijft ondanks alle ontwikkelingen binnen het zwartmetalenspectrum een buitengewoon intrigerend album.

Destijds kocht ik de uitgave in A5 formaat met prachtige illustraties van Theo Kittelsen en enkele onbestemde verhalen die bijdragen aan de licht dreigende doch neergeslagen sfeer van deze plaat.

Dunkelheit opent het bal en is alvast een bekend repeterend Burzumverhaal. Ware het niet dat het al direct tegen de doom aanleunt. Het navolgende Jesus' Tod is wat gewelddadiger en nodigt met zijn stuwende tempo de nekspieren uit om in beweging te komen. De teksten zijn bijzonder. Prozaïsch haast en heel atypisch voor blackmetal.

Erblicket die Töchter des Firmaments is opnieuw een onversneden doomtrack met enkele hele aardige subtiliteiten. Het nummer sleept zich somber en peinzend naar het eind. Het tijdsbesef vervagend.

Gebrechligkeit I en II zijn een stuk ambienter en lijken ook wat voorzichtige drone uitstapjes te bevatten. We lachen wel eens op 's mans simpele composities maar zo effectief als hij ze neerzet, kom ik niet tegen.

Dat geldt ook voor het lange dungeonsynth stuk dat Rundgang um die Transzendentale Säule der Singularität werd gedoopt. Daar moest ik enorm aan wennen. Het was voor het eerst dat ik werd gegrepen door dit dit soort geluiden. Maar ik heb daarna veel elektronica geprobeerd en gezien dat vrijwel niemand in de buurt komt van de ongrijpbare sfeer die de Graaf steeds neerzet. De zich steeds herhalende loopjes brengen je weg naar een andere tijd en laten je via het slotstuk weer langzaam ontwaken.

Eigenlijk culmineerde de man hier zijn voorgaande werk en maakte er zijn magnum opus van.
Hoe omstreden ook, ik ben te gek op het desolate gevoel van Burzum om het te verbannen.