Joe Bonamassa - Blues of Desperation (2016)

Hierbij de albumtrailer bij het nieuwe album van Bonamassa:
Joe Bonamassa - Blues Of Desperation - Album Trailer - YouTube

In ieder geval een mooie hoes.

"Drive" is inmiddels te beluisteren door de music video op het youtube-kanaal van Mascot. Als je op de playknop achter het nummer drukken hebben je de directe link.

Ik heb al reacties gelezen dat die hard fans balen dat er geen vette gitaarsolo in zit. Voor mij is dit nou juist een nummer waarvan ik altijd al hoopte dat hij hem eens zou maken. Prachtig ritme en hij houdt zich gitaartechnisch keurig in. Hij stelt elke noot die hij speelt in dienst van het nummer. Een vette solo zou de ietwat dreigende sfeer die dit nummer heeft volledig teniet doen. Als alle nummers deze sfeer hebben dan teken ik ervoor.

Joe heeft wel iets met treintjes he......

Trouwens ik vind Drive ook echt een fantastisch nummer, roept qua muziek ook echt de sfeer op die met de tekst wordt beschreven, lekker stukkie rijden bij zonsondergang. 'Driving Towards the Sundown' had ook een goeie titel geweest maar ja, he....

Die Bonamassa gaat maar door met het maken van mooie muziek! Hoor anders genoeg mooie solo's!

Mijn eerste indruk is dat het een stevige plaat is met wederom een lekkere verzameling nummers die afwisselende bluesvariaties van veelal Led Zeppelin en SRV invloeden bevatten. Niks mis mee dus al liggen af en toe de cliche's wel op de loer. The valley runs low is meer iets voor John Mayer. Fraaie hoes trouwens. Vooralsnog 4 sterren. Ik veheug me op 10 juli.

Sorry voor mijn slechte teksten.

Omdat?

Grammaticaal kloppen de zinnen niet. Afijn de boodschap is duidelijk. Ik vind hem beter dan zijn voorganger.

Begrijpelijke taal met een rake typering. Kan me er helemaal in vinden. Lekker album met inderdaad op de loer liggende clichés. Joe produceert er fiks op los.

Met het nummer Drive als lokkertje durfde ik best wat verwachtingen te hebben van de nieuwste Bonamassa. Ik moest nooit zoveel hebben van die van dik hout zaagt mijn planken rock. Al die gitaarsolomarathons die totaal niet meer bij het nummer passen, maar alleen het doel hebben van "kijk mij eens gitaar spelen". Best wel vermoeiend. En met Drive leek Joe zelf ook wel toe aan wat vernieuwing. Dan zijn de eerste 2 nummers wel een hele harde klap voor je kanis. Ongeïnspireerde spierballenrock en mijlenver verwijderd van de blues. Het is natuurlijk ook niet terecht om van Bonamassa een echt bluesalbum te verwachten. Joe is meer rock dan blues, maar ook als rocker mag je best wel geïnspireerd overkomen en dat lukt niet best die eerste 2 nummers. Met het fantastische Drive is alles weer goed en de 2 nummers daarna, inclusief het titelnummer zijn de 2 draken uit het begin allang weer vergeten. The Valley Runs Low is ook weer een vrij gevoelig nummer, maar dat is nou net weer een tikkie te slap. Het is ook nooit goed. You left me nothin' but the bill and the blues is het eerst nummer dat blues in zich heeft en erg lekker wegluistert. Distant lonesome train is een lekker zompige rocker die zeer zeker wel geïnspireerd klinkt. How deep this river runs klinkt aardig, maar wel heel erg cliche. Livin' easy is na Drive het allerbeste nummer van de plaat. Heerlijk ritme en het valt hier op dat de zangstem van Bonamassa langzaam aan kracht heeft gewonnen. De afsluiter is wederom dikke prima. Zo moet ik gaandeweg dit stukje concluderen dat ik als absoluut geen Bonamassa fan behoorlijk genoten heb. Jammer dat er niet meer nummers met de kwaliteit van Drive en Livin' Easy op staan en ik kan dat enorme lompe begin niet begrijpen. Voor de rest, weinig te klagen. Mijn 3,5 ster worden op termijn misschien nog wel 4 ook.

Vanaf het moment dat de Amerikaanse bluesmuzikant Joe Bonamassa op 12-jarige leeftijd met de invloedrijke BB King het podium deelde is het snel gegaan met de carrière van de talentvolle gitarist en zanger. De manier waarop hij zijn bluessound door de jaren heen perfectioneerde hebben alleen de grote namen uit deze muziekstijl hem kunnen evenaren. Niet alleen zijn uitmuntende gevoel om de blues te verweven in zijn krachtige gitaarsolo’s hebben hem door de jaren heen gevormd, maar zeker ook zijn ambitie om van veel coverwerk over te stappen naar volledig zelf ontwikkelde songs. Daarbij kreeg hij voor de opnames van zijn album Blues of Desperation steun van een aantal grote namen uit Nashville, waaronder James House, Tom Hambridge en Gary Nicholson. Met zijn langdurende samenwerking met producer Kevin Shirley nam hij het album in 5 dagen op in de Nashville’s Grand Victor Sound Studios, met de bijdragen van een aantal gerenommeerde namen uit de muziekindustrie, zoals Michael Rhodes, Anton Fig en Reese Wynans. In zijn teksten gaat hij naast de naar de blues refererende onderwerpen als eenzaamheid en het geharde leven in op de liefde en stressvolle tijden.

Vanaf de intensieve gitaarklanken van This Train sleept Joe je het rockgeweld van zijn muziek in. Met de trein metafoor wordt de dubbele drumstructuur ingevuld door Anton Fig en Greg Morrow. Het nummer slaagt erin de bluesrock in een opgaande beat te doen samensmelten met de country. Bij vlagen ruig in het gitaarspel van Joe, maar dan weer swingend in de pianoklanken van Reese Wynans. Het soulvolle aspect wordt verzorgd door de achtergrondzangeressen, met onder andere de getalenteerde Mahalia Barnes. Het liefdesverdriet wordt bezongen in de felle uithalen van Joe en de steeds verder wegvoerende trein. Met zijn gitaarriff op Mountain Climbing zoekt hij de verbinding met de jaren 70. Het is een nummer dat vooral in zijn live shows van meerwaarde zal zijn. Het ruige leven daalt neer in de strijd tegen de armoede, maar de blues geeft dat benodigde steuntje in de de rug. In het refrein zorgt de zang van het achtergrondtrio voor een scherp randje aan de felle bluesrock. Wanneer Joe zijn handen aan het werk zet voeren de dreigende klanken van zijn solo de benarde werkomstandigheden tot in het einde des levens. Michael Rhodes draagt met zijn bassriff het bulderende drumwerk van het duo Anton Fig en Greg Morrow. Het is niet alleen het stevige werk van de bluesrock waar Joe met zijn verschillende gitaren een draai aangeeft, maar zeker ook het lichtere werk op een track als Drive. De ontsnapping aan de dagelijkse stress voert het nummer een nachtelijke autorit in. De soulvolle blues van het nummer brengt een uit het leven gegrepen film in beeld. De donkere klanken doen zich vermengen met de zwoele buitenlucht, voordat Joe volledig losgaat in zijn meeslepende solowerk. De basis in het drumritme behoudt de ontspannende structuur en voert je over verlaten wegen, waar de landschappen langzaam aan voorbij trekken.

De openingsklanken van No Good Place For The Lonely doen aan als een tweede versie van Still got the Blues. Enkele strijkers voeren de kracht wat meer naar de achtergrond, voordat de eenzaamheid toeslaat in Joe’s liefdesverdriet. Het nummer bereikt met de toegevoegde synths wat minder het originele geluid waarin Joe’s kracht ligt, maar dit weet hij in het tweede deel van deze langzame bluestrack op te lossen met een overweldigende gitaarsolo. Ondersteund door het Hammond orgel beweegt het nummer zich naar de Britse bluesrock, waar Joe volledig in zijn vingervlugheid in opgaat. De ruwe en ruige klanken laten de eenzaamheid achter zich en brengen Joe naar nieuw geluk in de liefde. De invloed van producer Kevin Shirley is merkbaar in de Led Zeppelin-achtige titeltrack Blues of Desperation. Openend met de wah gitaar in de stoffige woestijnomgeving dringen de klanken van de slide gitaar verder door in het geheel. De oosterse klanken vermengen zich hierbij met de aanstekelijke gitaarriff, waarin de wanhoop van het bestaan een weg zoekt. Experimenteel in de ebbende klanken stijgt de Chicago blues en hardrock op in het bulderende gitaarwerk. Het hammond orgel bespeeld door Reese Wynans past uitstekend in de ritmische structuur van het nummer, waar vooral de afwisseling tussen zacht en hard in centraal staat. Op The Valley Runs Low stapt Joe terug naar de basis, waar de gospel invloeden in doorsijpelen. Het uitstekend opererende vrouwelijke trio brengt de ontroering in het refrein. De lange tocht in de liefde ontwikkeld zich in de akoestische gitaarklanken en brengt het soulvolle in de mens naar boven. Na deze emotionele onderbreking van het stevige werk op het album pakt You Left Me Nothin’ But The Bill And The Blues het klassieke bluesritme op. Een gebroken hart brengt de spitse klanken van de blues diep het geweten in. De fraaie opbouw met het pianospel van Wynans voert het nummer naar twee hevige bluessolo’s toe. Joe weet als geen ander de ruimte te laten aan de verschillende segmenten uit de blues, van Chicago en Memphis naar de Britse invasie in de muziek toe.

Op Distant Lonesome Train wordt de meerwaarde van twee drummers nog eens extra belicht. Het dubbele drumpatroon laat de eenzame trein van het leven voortstuwen, om vervolgens de ruimte te geven aan Joe’s gitaarwerk. De Britste blues stijgt in volle kracht op, met invloeden van Cream en John Mayall. Elke noot die hij aanslaat past precies in het historische bluesplaatje van de eenzaamheid. Samen met de basslijn van Rhodes zorgt Wynans op zijn orgel voor de ondersteunende kracht in het nummer. De wegebbende klanken van Joe’s Les Paul zorgen ook hier weer voor de meest verfijnde bluesritmes. How Deep This River Runs brengt in de tekstuele zin wat meer poëzie in het geheel. Het rustige ritme wordt opgebouwd tot de krachtsexplosie van het soulvolle refrein. De melodieuze gitaarriff brengt de structuur meer richting de hardrock. De diepe wateren brengen een hoop aan emoties met zich mee, van de onzekerheid in de liefde tot aan de angsten van het bestaan. Joe brengt zijn monsterlijke gitaarsolo’s in de kracht van Rory Gallagher, om uiteindelijk het nummer weer op te bouwen vanaf de basis. Het jazzy Livin’ Easy brengt ons verder terug in de tijd, naar het Chicago van de jaren 50. Paulie Cerra en Mark Douthit brengen een aantal aanstekelijke saxofoonsolo’s in het geheel. Het honky tonk pianospel van Wynans sluit perfect aan op de blues van Joe. In zijn teksten slaat de vrouw het geld erdoorheen en moet de man het ontspannende leven loslaten om genoeg geld in het laatje te krijgen. Met What I’ve Known For A Very Long Time sluit Joe het album op een rustgevende manier af. De liefde is gevonden en wordt in de soul en blues van de ballad bezongen. Lee Thornburg brengt met zijn trompet wat meer diepgang in het trage ritme. Joe zoekt in zijn zang naar diepere vocale lagen, waar de emoties van de blues in doorsijpelen. Puur en rauw tegelijk, maar het laat toch vooral de klasse zien waarmee de bluesmaster te werk gaat.

Blues of Desperation brengt zowel Joe’s kenmerkende interpretatie van de blues, als de toevoeging van de moderne invloeden op deze muziekstijl in het geheel. In zijn zachte en meeslepende gitaarwerk als in zijn krachtige en gedreven bluesrock toont hij opnieuw aan tot de beste gitaristen van zijn tijd te behoren. Zangtechnisch weet hij zich ook steeds beter in te leven in de rauwe emoties van de blues en slaagt hij er met behulp van het vrouwelijke vocale trio in de teksten in combinatie met de muziek tot leven te laten wekken. Zijn samenwerking met een aantal belangrijke namen uit de muziekindustrie duwt het album naar fraaie ritmische klanken en melodieus toetswerk toe. Hij behoudt hiermee de hoogwaardige kwaliteit van Different Shades of Blue en weet met zijn oprechtheid en wanhoop de blues tot grote hoogte te laten stijgen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Vanochtend dit album van een artiest die ik helemaal niet ken(de) (niet m'n favo-genre) maar eens beluisterd. Staat in de rotatielijsttop en wil toch zo nu en dan ook eens nieuwe albums en/of niet favo-genres luisteren.
Geen tegenvaller hoor!
Goed geproduceerd, een kloeke en stevige sound met enigszins een overwichtrol voor - uiteraard - de - dubbele - drums en natuurlijk de gitaar.
Het inzetten van vrouwelijke achtergrondzang (No Good Place For The Lonely) en ook het orgeltje is een prima zet! Ik lees over 'Led Zeppelin invloeden' maar die hoor ik niet, wel hoor ik (productioneel) een zweem van - gek genoeg - Aerosmith. Het is blues maar ook deels rock. De soms uitgesponnen en gierende gitaarsoli vind ik niet storend maar juist mooi en (weliswaar dominant maar) in dienst van de song want er zijn nu eenmaal songs die 'gebouwd' zijn rond uitvoerig sologitaarwerk .
Mooiste nummer: Drive. Heerlijke roadmoviesfeer ("Let's ride, let's ride, into the night") met die heerlijke bluesnoten en de subtiele achtergrondzang van de dames. Misschien kennen mensen de film(muziek van) Natural Born Killers, de achtergrondzang doet ook wat denken aan Cohen's The Future (heel vaag hoor).
I.t.t. Hendrik68 bekoren de eerste twee songs ook zeker. Wat ik van de zang vind daar ben ik nog niet geheel uit.
Album nog maar eenmaal volledig beluisterd maar een 3,5 sterren zit er toch zeker wel in. Gaan we vaker luisteren. Een slechte track staat niet op dit album, skippen is niet aan de orde.
En een speelduur van een dik uur voor een elpee, kom daar tegenwoordig nog eens om.

Update:
Heb net ook maar even de tracktijden erbij gezet en dus een 'correctie' ingediend. Lief he.

Simpelweg weer erg goed. Niets nieuws onder de zon en toch voelt het niet als een herhalingsoefening.

buizen Moutain Climbing en Blues of desperation hebben een typische Jimmy Page riff. Ik vind het een heerlijke cd. Het verbaast me dat hij kennelijk toch weer 11 nieuwe nummers in de bekende bluesstructuren kan brengen die niet vervelen.

Nu je het zegt, pmac, zijn dat idd typische Jimmy Page-riffs. Maar om nu meteen van Led Zeppelin invloeden te spreken. Drum, zang etc. zijn toch geen LZ.
Maar heb wat reviews gelezen inmiddels (andere sites) en ze lijken allemaal op elkaar, 1 iemand begint met Jimmy Page te noemen (of andere vergelijkingen, bij andere nummers) en het staat vervolgens in elke recensie zo'n beetje.

Zag verdorie dat Joe kort geleden uitvoerig getourd heeft in Duitsland en o.a. heeft opgetreden in het kleine grensplaatsje Lingen! Daar, en in Nordhorn, is sowieso een levendige bluesscene (denk aan Die Alte Weberij in Nordhorn), agenda voortaan toch beter in de gaten houden.

Ja Amerika heeft het Fat Possum label met de meest fantastische acts, de Duitsers hebben het Ruf label, waar ook heel veel Amerikanen onder contract staan. Maar in Nederland is ook genoeg bluestalent te vinden hoor. Ik ga zaterdag naar een concert plus CD presentatie van Ralph de Jongh in Borger. Die is live echt verschrikkelijk goed. Maar in heel het land is elk weekend wel ergens goede blues van eigen bodem te horen. Als je Bonamassa had willen zien dan heb je in februari vlak over de grens inderdaad kansen zat gehad. Lingen inderdaad, Oldenburg, Bremen meen ik. Maar goed, hij is nog geen 40, die komt nog wel vaker naar Nederland dan alleen op Nort Sea Jazz. Wie weet volgend jaar wel in Grolloo.

Over dit album: over vergelijkingen met Jimmy Page kan ik niet oordelen. Ik heb echter ook vergelijkingen met Stevie Ray Vaughan gelezen, nou dat slaat pas nergens op. Joe mocht willen dat hij het talent en temperament van Vaughan had. Daarnaast lijken ze in niets op elkaar. Bonamassa is veel meer rock georiënteerd. Vaughan was veelzijdiger en had veel meer soul in zich. SRV speelde ook veel meer in dienst van de song, waarbij Bonamassa nog wel eens doorslaat in nietszeggende gitaarexplosies. Wel knap, dat zeker, maar niet echt een meerwaarde.

Iemand als Beth Hart komt dit jaar naar Oldenburg (1 juni), en.. ook naar Grolloo (3 juni), maar dat laatste hoef ik jou niet te vertellen Henk.
Joe is in Nederland dit jaar idd alleen op het North Sea Jazz te beluisteren en te zien. Ik pas. Veel en veels te druk dat NSJ. 27 februari trad ie verdorie nog op in Lingen.

Hoe meer ik dit album luister hoe meer een 4**** op z'n plaats lijkt.

Welke blues- of countryman heeft dat niet.

Lekker albumpje van Joe! Ik kreeg meermaals het gevoel naar een album van Gary Moore te luisteren, dit is vanzelfsprekend een groot compliment.
De eerste helft van het album doet mij wel meer dan de 2de helft, de 2de helft is een stukje rustiger en sommige nummers pakken mij nog niet echt. (Hiermee doel ik vooral op How Deep This River Runs)

Mountain Climbing & Drive vind ik NU AL Bonamassa classics! Deze 2 nummers achter elkaar werken helemaal perfect.
Bij No Good Place for the Lonely heb ik wat minder met de lyrics maar des te meer met de geweldige lange gitaarsolo.

Een album wat zeker nog kan groeien, maar voor nu een 3,5*

Prima plaat weer van Joe! Knap hoe men ook op deze plaat het uitgemolken bluesidioom toch fris weet te laten klinken door nieuwe invloeden (gospel o.a.) aan het geluid toe te voegen.

Hendrik68 Die SRV invloed is idd wellicht wat overdreven. Het slaat enkel op het gitaarwerk op You left me nothin. Heb overigens mijn waardering naar boven opgeschroefd. Zelfs the valley runs low is weliswaar een licht niemendalletje maar doet eigenlijk niemand kwaad.

No Good Place for the lonely. Wat een heerlijk nummer is dat en meeslepend lang.

Inderdaad. Pure klasse.

Ik kom toch even terug op mijn vorige recensie, eigenlijk is dit wel een heerlijk albumpje van Joe! Enkel en alleen How Deep This River Runs is een misser voor mij.
Anyway, die 3,5 moet maar eens verhogen naar een 4!!

Had nog geen stemmenwaardering geplaatst. Dit is wel een moeilijke. Een typische 3,75 en wat moet je dan.
In dit geval toch een (voorlopige) 4****

Zit te twijfelen deze op vinyl te kopen, iemand enig idee hoe de LP klinkt in vergelijking met de CD?

Benieuwd of er antwoorden komen.
Iemand die het vanaf vinyl kent en op dezelfde installatie via de ceedeespeeler.

Misschien dat er via zoekmachine Google dergelijke vergelijkingsluistertests te vinden zijn maar vrees met grote vreze van niet. Weet wel dat de vinyluitvoering erg mooi is. Er zit dacht ik een boekwerk bij en sowieso betreft het een mooie uitklaphoes in goede kwaliteit papier en twee (!) vinylschijven, het album is verdeeld over twee schijven. Dat is altijd wel goed voor de kwaliteit. 180gr. maar dat hoeft niet alles te zeggen. Op Discogs lees je niets over het soort mastering maar het is een nieuw album dus..

In de MM-Duitsland kost het vinylalbum 23,99 en de CD 15,99.
Wil je alle nummers achtereen luisteren dan kun je bij de CD na de start blijven zitten en moet je bij de vinylversie na de start nog 3x opstaan en handelingen verrichten.
Het vinylalbum is echt absoluut het mooist.
Wat is wijsheid, Karma_To_Burn?

Het is een sterke twijfel, ik ben opgegroeid met een platenspeler(ook al ben ik nog maar 25 jaar, mijn ouders vonden dat nodig en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor) Toch heb ik al een lange tijd geen platenspeler meer, maar omdat vinyl steeds weer meer en meer in begint te komen en er leuke niet al te dure nieuwe albums op zijn te vinden trekt het toch wel erg mijn aandacht. Met andere woorden, dit gaat mijn eerste echte nieuwe plaat worden op een platenspeler die ik binnenkort ga aanschaffen.
Ben gewoon benieuwd of op nieuwe recordings het verschil nog hoorbaar is, met oudere albums is dat natuurlijk door de remasters een ander verhaal.

Spannend, Karma_To_Burn!
Op een gegeven moment is er een point of no return, dan weet je het: je koopt een platenspeler en gaat langspeelplaten draaien. Heeft echt wat.
Maar het is toch duurder dan CD's maar mijn bezwaar tegen CD's is dat ik ze echt afschuwelijk lelijke wanproducten vindt. Alles is plastic. Een hoesje knak je zo kapot of ze zijn heel krasgevoelig. Priegelletters. "Boekjes" erbij waar je een loep bij moet hebben. Artwork van een hoes wat totaal niet tot uiting komt.
Een CD vind ik echt een afschuwelijk product, zou er echt geen duizend van willen hebben.
Niks tegen CD's 'voor erbij' maar vinyl is toch wel je ware.
Bij vinyl is het tweedehands ook allemaal heel interessant (first pressings), CD's belanden in de kringloop.

Ik weet nu ook weer of er een boekwerk bij het vinylalbum zat: die zit erbij. Pagina's vol foto's van gitaren die Joe allemaal bezit en in welk nummer ie ze gebruikt, o.a.
Album in handen gehad. Stond heel sterk te twijfelen; (nog) niet gedaan.
Denk dat als je vraagt of je dat ene demo-exemplaar (die waar het folie vanaf is en mensen door het boekwerk hebben gebladerd, maar die verder nog in nieuwstaat kan zijn) bij de MediaMarkt mee mag voor 17,50 dat dat wel lukt. In Duitsland tenminste wel.
Maar 23,99 nieuw is niet extreem duur, het is een dubbelelpee.

Gaaf dat je een platenspeler gaat kopen.
Een album als deze in de collectie is dan eigenlijk onontbeerlijk. Goed voor herfstachtige avonden maar ook voor bij een tuinfeest. Of een BBQ met nazit.