PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project (2016)

Voor mij is The Hope Six Demolition Project de opvolger van Stories from the City, Stories from the Sea.
Werd bij laatst genoemde album het leven bekeken vanuit New York, nu vanuit de hele wereld.
PJ Harvey is ouder geworden, en bij een bredere kijk hoort schijnbaar ook een groter oppervlak.
Muzikaal gebeurt er meer dan genoeg op dit nieuwe album, wat zeker een pluswaarde heeft, maar Pj Harvey zelf klinkt wat terughoudender.
Minder sensueel, minder kwaadheid, minder spanningsbogen.
Die koortjes tussendoor vind ik ook niet veel toevoegen.
Laat de liedjes maar weer kleiner in het vervolg, en wat meer persoonlijker.
The Wheel springt er positief boven uit, maar de rest is niet van deze klasse.

Polly Jean Harvey is al een aardige tijd in de muziekwereld aanwezig. Haar debuut Dry stamt alweer uit 1992. Van een behoorlijk alternatief rockende meid naar een Mercury Prize winnende grande dame. Let England Shake werd overal zeer goed ontvangen en we kunnen dus wel stellen dat nu alle ogen extra gericht zijn op haar nieuwe album The Hope Six Demolition.

Ik zag in een review Let America Shake voorbijkomen. Dat lijkt me best een goede omschrijving. The Hope Six Demolition borduurt voort op de voorganger maar kent toch net even een ander geluid. Wat grootser, en wat meer soul en blues wellicht (dankzij de samenzang die hier veel naar voren komt).

Blues (op een haast Tom Waits-achtige manier), garage-rock en hier en daar wat glam (dankzij de blazers): dat zijn kort samengevat toch wel de belangrijkste ingrediënten op dit nieuwe album van PJ Harvey. Qua teksten put Harvey enorm uit haar reizen naar o.a. Afghanistan en Kosovo. Op afsluiter Dollar, Dollar horen we zelfs geluidsfragmenten, ongetwijfeld opgenomen tijdens die reizen.

The Hope Six Demolition is hierdoor een uiterst krachtige plaat geworden waar Harvey zich toch in weet te houden. Het soms gierend uit de bocht vliegen zoals op haar eerste albums horen we hier nauwelijks. Complex, rauw, teder, emotioneel en vooral eigenzinnig. Eigenzinnig zoals alleen PJ Harvey dat kan zijn. Ze heeft haar stempel inmiddels wel weten te drukken en onderstreept dat met dit negende album gewoon nog eens extra duidelijk.

Misschien wat minder makkelijk toegankelijk dan de voorganger, maar wat mij betreft absoluut de moeite waard en minstens net zo sterk. Opvallend overigens is de rol van de saxofoon. Is het toeval dat ik ook de laatste Bowie zo hoog waardeer, waar hetzelfde instrument eveneens een hoofdrol vertolkt?!

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project - LiveLikeTom.com

Cd gekocht, laatste bus naar huis gemist, en na lang stappen en een ware donderstorm toch nog thuis geraakt. Met hoge verwachtingen heb ik 3 uur lang gewacht, tussen busverbindingen door, om te kunnen luisteren naar het nieuwe album van Pj Harvey. Als ik thuis was bedreigde ik mijn cd: 'als ge niet goed zijt, ga ik kwaad zijn'. Drie dagen later en tien kennismakingsronden, zijn we elkaar toch meer beginnen apprecieren. iets deed mij dus terug naar het album grijpen. Een eerste luisterbeurt viel tegen. Community of Hope klinkt nog steeds wat onwennig en, ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, HSDP gebruikt een formule opnieuw. Let England Shake klinkt hard door in veel van de nummers. Het waren een paar van de beteren op dit album dus een nadeel werd het niet: THE WHEEL is een laat hoogtepunt op de plaat met een zelfde soort gewichtige sociale thematiek als het voorgaande album en A LINE IN THE SAND mag zo naast The Glorious Land en On Battelship Hill staan. Het dromerige nummer deed mij direct meeijlen, een schoonheid en het beste wat de plaat te bieden heeft. Toch is HSDP geen exacte kopie van LES. Die laatste zweeft meer en HSDP is een krachtigere plaat. De dreigende toon van The Ministry of Defence, de chaotischa sax en rauwe blues van het geweldige THE MINISTRY OF SOCIAL AFFAIRS en de native American klanken van River Anacostia tonen een vooruitgang ten opzichte van LES. Inderdaad, de sax geeft meer smaak aan het album. Dollar, Dollar daarentegen, was een minder interessante toevoeging op het album waarbij de sax het enigzins inspiratieloze nummer toch nog weet op te waarderen. Near the Memorials to Vietnam en Lincoln is ook een wat triviale toevoeging aan het album. Ondanks de kritieken is HSDP een goed album gebleken dat echter meer uitschieters nodig had zoals A Line in the Sand. Het is een competente toevoeging aan haar discografie en we zijn goede vrienden geworden. Ik ben nooit kwaad moeten worden. Hoera. repeat

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is zo langzamerhand een bijzonder indrukwekkend stapeltje platen dat Polly Jean Harvey op haar naam heeft staan.

De Britse muzikante debuteerde in 1992 met het imponerende Dry en weet het hoge niveau van haar debuut op vrijwel alle sindsdien verschenen platen te benaderen of zelfs te overtreffen.

Het is razend knap dat PJ Harvey inmiddels bijna 25 jaar platen maakt die er toe doen, maar het zijn ook nog eens platen die bijna allemaal anders klinken.

Dat geldt voor een belangrijk deel ook weer voor het onlangs verschenen The Hope Six Demolition Project, dat de opvolger is van het uitstekende Let England Shake, dat in 2011 de meeste jaarlijstjes wist te halen.

Op Let England Shake vond PJ Harvey haar inspiratie in het oorlogsverleden van haar vaderland. Dit keer liet de Britse muzikante zich inspireren door de oorlogsgebieden of achterstandsgebieden uit het heden. PJ Harvey trok voor het maken van een documentaire naar Kosovo, Afghanistan en een achterstandswijk in Washington D.C. en verwerkte alle beelden in een indrukwekkende serie songs.

De thematiek is anders dan op zijn voorganger, maar in muzikaal opzicht is The Hope Six Demolition Project niet eens zo heel ver verwijderd van deze zo bejubelde voorganger. PJ Harvey is er de afgelopen 25 jaar in geslaagd om een geluid te ontwikkelen dat eigenlijk niet in een hokje is te duwen. Zeer uiteenlopende invloeden zijn samengesmeed in een geluid dat rauw kan rocken, maar ook bijna pastoraal kan klinken. Er is sinds Dry eigenlijk maar één ding gebleven en dat is de enorme urgentie die de muziek van PJ Harvey uitstraalt en soms uitschreeuwt.

Vergeleken met zijn voorganger bevat The Hope Six Demolition Project wat meer invloeden uit de Amerikaanse muziek. Nog steeds duidelijk hoorbare invloeden uit de Britse folk worden gecombineerd met rauwe (potten en pannen) blues, die af en toe de kant op schiet van Tom Waits, al klinkt PJ Harvey (gelukkig) totaal anders.

The Hope Six Demolition Project is wel een plaat waar je de tijd voor moet nemen en die je zeer intensief moet beluisteren. Toen ik de plaat voor het eerst uit de speakers liet komen vond ik het allemaal wat vlak, maar zeker met de koptelefoon openbaart zich een plaat die steeds harder aankomt en ook steeds meer moois laat horen.

PJ Harvey laat zich ook dit keer bijstaan door gelouterde krachten als John Parish, Mick Harvey en Flood en ze hebben er weer een kunststukje van gemaakt. The Hope Six Demolition Project is door de thematiek een aardedonkere plaat, maar het is ook een plaat vol wonderschone songs. Als de saxofoon mag ronken krijgt ook David Bowie een bedoeld of onbedoeld eerbetoon en is duidelijk dat PJ Harvey haar oeuvre wederom heeft verrijkt met een plaat van een niveau dat voor de meeste muzikanten onbereikbaar zal blijven. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Voor we eraan beginnen, moet ik eerst nog iets persoonlijks kwijt: tot voor kort heeft PJ Harvey me nooit echt weten te bekoren met haar muziek. Op enkele losse nummers als Dress en Let England Shake uitgezonderd, was ze voor mij meer als een overbuurvrouw waar je altijd vriendelijk naar knikt, maar nooit mee wil praten. Tot ik plots heel toevallig The Community Of Hope voorbij hoorde komen, een single van PJ’s nieuwste plaat The Hope Six Demolition Project. En verdorie, opeens werd mijn interesse wel gewekt. Of hoe die voorheen anonieme overbuurvrouw eigenlijk best interessant blijkt te zijn.

Waar Polly Jeans vorige album Let England Shake een echte geschiedenisboekenplaat was, waarin volop parallellen getrokken werden tussen de Eerste Wereldoorlog en onze huidige maatschappij, daar staat deze nieuwste telg volledig in het hier en nu. The Hope Six Demolition Project is (net als haar poëziebundel The Hollow Of The Hand) geïnspireerd door enkele reizen door Afghanistan, Kosovo en Washington DC die PJ maakte met fotograaf/filmmaker Seamus Murphy.

Hierdoor zijn vooral de teksten erg interessant geworden. We horen hoe een bevoorrechte westerse vrouw verslagen en aan de grond genageld de miserie om haar heen beschrijft. Ze ziet Kosovaarse huizen die twintig jaar na het einde van de oorlog nog altijd niet zijn heropgebouwd, en het uit wanhoop voortvloeiend alcoholisme bij de ooit zo trotse originele bewoners van het Amerikaanse continent. Ze probeert een broodmager bedelend kind nog tegemoet te komen in diens smeekbede om dollars, maar haar taxi vlamt bruut weg voordat ze hiertoe de kans krijgt. Een in tranen uitbarstend figuurtje wordt steeds kleiner en kleiner in de achteruitkijkspiegel. Dit album kreeg vaak de kritiek dat de lyrics alleen de problemen beschrijven maar geen oplossingen bieden. Dat is eigenlijk erg raar, want hoe moet je de wereld overtuigen van je ideeën als je het zelf ook allemaal niet meer weet? Heeft Bob Dylan eigenlijk ooit een constructief plan voor het bereiken van wereldvrede uiteengezet op één van zijn platen? Dat murwe, dat door doffe ellende gevloerde, maakt alles net extra krachtig. ‘OK now this is just drug town/just zombies/but that’s just life’. De situatie is wrang, dus verwoord je het maar wrang.

Het feestelijke sfeertje bereikt trouwens een hoogtepunt in het over ontwikkelingshulp handelende A Line In The Sand: ‘What we did?/Why we did?/I make no excuse/We got things wrong/But I believe/We also did some good’. Als onze maatschappij zelfs faalt als het goede bedoelingen heeft, wie kan dan van PJ nog antwoorden verwachten?

Woordenschat alleen maakt The Hope Six Demolition Project nog geen fantastische plaat natuurlijk. Hoewel de songteksten het interessantste zijn op dit album, is ook de muzikale omlijsting meer dan top. Zo zit onder het immens treurige Near the Memorials to Vietnam and Lincoln een soort wrange parodie op een hoopvol deuntje, als om te zeggen ‘ja Lincoln en de Vietnamoorlog, allemaal goed en wel hoor, maar waarom krijgen ze nog steeds meer aandacht dan heel wat acutere problemen?’. De parabel van de taxi en het bedelende kind uit Dollar Dollar krijgt dan weer extra lading mee door met slepende instrumentatie en field recordings de moedeloosheid voelbaar te maken. En zo krijgt elke song op deze plaat wat het nodig heeft.

Dus ja, PJ maakt opnieuw een fantastische plaat. En deze keer heb ik dat gelukkig ook door.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Ik kan ook moeilijk hoogte krijgen van dit album, zit voor mij ook een enorm groot verschil tussen de nummers, of er is geen klap aan. Dollar dollar, of het is erg goed en catchy The Ministry of Social Affairs bv. Ik kan hier derhalve niet meer van maken dan een 7 omdat de goeie nummers samen gaan met skippers. Ik had hier zeer zeker meer van verwacht getuige diverse recensies die ik heb gelezen.

Het heeft voordelen geen P.J. Harvey fan geweest te zijn tot 'Let England Shake'. Dat blijkt wel als ik het bovenstaande doorblader. Weinig om mee e vergelijken.

Ik vind dit gewoon een heel goede plaat. Toch is er iets mee aan de hand. Waar ik normaal gesproken na een aantal luisterbeurten vind wat een plaat voor mij betekent, lukt me dat met The Hope Demolition Project niet. Het blijft een soort geheel voor me, waar niets individueels uit naar voren komt. Als geheel boeit het me enorm, maar er springt geen vonk over, geen warm gevoel. Dat boeit me dan ook weer, juist omdat dit normaal wel zo is of er juist een afkeer voor een plaat ontstaat. Dat is beslist niet zo. Ik besluit dan ook met de simpele constatering dat ik het gewoon een goede plaat vind.

Er staat niet veel meer dan dit in mijn recensie op WoNo Magazine, maar mocht je toch willen verder lezen, dan kan dat hier.