PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project (2016)

Voor mij is The Hope Six Demolition Project de opvolger van Stories from the City, Stories from the Sea.
Werd bij laatst genoemde album het leven bekeken vanuit New York, nu vanuit de hele wereld.
PJ Harvey is ouder geworden, en bij een bredere kijk hoort schijnbaar ook een groter oppervlak.
Muzikaal gebeurt er meer dan genoeg op dit nieuwe album, wat zeker een pluswaarde heeft, maar Pj Harvey zelf klinkt wat terughoudender.
Minder sensueel, minder kwaadheid, minder spanningsbogen.
Die koortjes tussendoor vind ik ook niet veel toevoegen.
Laat de liedjes maar weer kleiner in het vervolg, en wat meer persoonlijker.
The Wheel springt er positief boven uit, maar de rest is niet van deze klasse.

Nee dit doet niet wat Let England Shake met me deed. Eerlijk gezegd vind ik vrij flets klinken, alsof het onaf is. Hoorde iemand al een vergelijking met Patti Smith maken - nou Patti heeft meer poëzie en meer power (nog steeds).

Hoop dat ik me vergis ...

Misschien moet ik mijn verwachtingen wat temperen dan. Let England Shake is m.i. één van de beste albums van de afgelopen jaren en ook Community of Hope kon mij bekoren. Eens kijken of ik hem morgen op de beurs in Utrecht kan scoren.

En over poëzie gesproken: Polly draagt volgende week vrijdag voor uit haar dichtbundel The Hollow of the Hand op het International Literature Festival Utrecht.

Grappig dat LES bij zovele een favoriet album is; mij doet het eerlijk gezegd niet veel. Daar in tegen ben ik absoluut een PJ fan. Is this desire is mijn favoriete album van haar. Ik weet niet of dit gaat beklijven; nog moeilijk te zeggen na een luister beurt.

Ik vind To Bring You My Love haar beste, het debuut ga ik ook steeds meer waarderen.

wat is Ministry of Defence toch een heerlijk nummer. 10 X op repeat

Polly Jean Harvey is al een aardige tijd in de muziekwereld aanwezig. Haar debuut Dry stamt alweer uit 1992. Van een behoorlijk alternatief rockende meid naar een Mercury Prize winnende grande dame. Let England Shake werd overal zeer goed ontvangen en we kunnen dus wel stellen dat nu alle ogen extra gericht zijn op haar nieuwe album The Hope Six Demolition.

Ik zag in een review Let America Shake voorbijkomen. Dat lijkt me best een goede omschrijving. The Hope Six Demolition borduurt voort op de voorganger maar kent toch net even een ander geluid. Wat grootser, en wat meer soul en blues wellicht (dankzij de samenzang die hier veel naar voren komt).

Blues (op een haast Tom Waits-achtige manier), garage-rock en hier en daar wat glam (dankzij de blazers): dat zijn kort samengevat toch wel de belangrijkste ingrediënten op dit nieuwe album van PJ Harvey. Qua teksten put Harvey enorm uit haar reizen naar o.a. Afghanistan en Kosovo. Op afsluiter Dollar, Dollar horen we zelfs geluidsfragmenten, ongetwijfeld opgenomen tijdens die reizen.

The Hope Six Demolition is hierdoor een uiterst krachtige plaat geworden waar Harvey zich toch in weet te houden. Het soms gierend uit de bocht vliegen zoals op haar eerste albums horen we hier nauwelijks. Complex, rauw, teder, emotioneel en vooral eigenzinnig. Eigenzinnig zoals alleen PJ Harvey dat kan zijn. Ze heeft haar stempel inmiddels wel weten te drukken en onderstreept dat met dit negende album gewoon nog eens extra duidelijk.

Misschien wat minder makkelijk toegankelijk dan de voorganger, maar wat mij betreft absoluut de moeite waard en minstens net zo sterk. Opvallend overigens is de rol van de saxofoon. Is het toeval dat ik ook de laatste Bowie zo hoog waardeer, waar hetzelfde instrument eveneens een hoofdrol vertolkt?!

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project - LiveLikeTom.com

Nadat ik het hele album heb gehoord (met koptelefoon) ben ik wel even stil. Het is weer typisch PJ Harvey. Ze getuigt op expressieve wijze en op een heel beeldende manier. Dit keer is ze weer een stap verder gegaan in haar beproefde stijl waarbij ze gerafineerd gebruik maakt van trommeltjes, saxofoon, gitaren maar vooral koortjes en altijd weer de stem die soms schuurt en snijdt, hoog en hoger en maar zelden gerust stelt. Het is allemaal heel beeldend, alsof je naar een film kijkt of liever nog een schilderij in sombere expressieve kleuren dat getuigt van de niet zo vrolijke bestaan en van stille getuigenissen tot (Bijbelse) boodschappen en dit alles opgetekend in haar notitieblok zwervend over de spanningshaarden en de problematische communities.
De afwerking is gaaf, ongepolijst, er is goed over nagedacht, zij en haar kompanen (oa John Parish) hebben zich het niet gemakkelijk gemaakt en ik denk dat het goed is en we mogen ons verheugen de tanden eraan stuk te bijten.

Wat is The Ministry of Social Affairs toch een verschrikkelijk slecht nummer, vooral die laatste 2 minuten, geen doorkomen aan.
De rest van het album is meer da oké, vooral single The Wheel vind ik heel erg goed.

Ja dat is even dapper doorkauwen.

Ik vond het gelijk één van de tofste momenten op de plaat, lekker tegendraads. Ik moet zeggen dat dit album wel lekker hard binnenkomt.

Cd gekocht, laatste bus naar huis gemist, en na lang stappen en een ware donderstorm toch nog thuis geraakt. Met hoge verwachtingen heb ik 3 uur lang gewacht, tussen busverbindingen door, om te kunnen luisteren naar het nieuwe album van Pj Harvey. Als ik thuis was bedreigde ik mijn cd: 'als ge niet goed zijt, ga ik kwaad zijn'. Drie dagen later en tien kennismakingsronden, zijn we elkaar toch meer beginnen apprecieren. iets deed mij dus terug naar het album grijpen. Een eerste luisterbeurt viel tegen. Community of Hope klinkt nog steeds wat onwennig en, ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, HSDP gebruikt een formule opnieuw. Let England Shake klinkt hard door in veel van de nummers. Het waren een paar van de beteren op dit album dus een nadeel werd het niet: THE WHEEL is een laat hoogtepunt op de plaat met een zelfde soort gewichtige sociale thematiek als het voorgaande album en A LINE IN THE SAND mag zo naast The Glorious Land en On Battelship Hill staan. Het dromerige nummer deed mij direct meeijlen, een schoonheid en het beste wat de plaat te bieden heeft. Toch is HSDP geen exacte kopie van LES. Die laatste zweeft meer en HSDP is een krachtigere plaat. De dreigende toon van The Ministry of Defence, de chaotischa sax en rauwe blues van het geweldige THE MINISTRY OF SOCIAL AFFAIRS en de native American klanken van River Anacostia tonen een vooruitgang ten opzichte van LES. Inderdaad, de sax geeft meer smaak aan het album. Dollar, Dollar daarentegen, was een minder interessante toevoeging op het album waarbij de sax het enigzins inspiratieloze nummer toch nog weet op te waarderen. Near the Memorials to Vietnam en Lincoln is ook een wat triviale toevoeging aan het album. Ondanks de kritieken is HSDP een goed album gebleken dat echter meer uitschieters nodig had zoals A Line in the Sand. Het is een competente toevoeging aan haar discografie en we zijn goede vrienden geworden. Ik ben nooit kwaad moeten worden. Hoera. repeat

Een tijd terug zag ik foto's voorbij komen van een Polly met sax, en toen hoopte ik al dat ze iets met dat instrument zou gaan doen op haar nieuwe album.......ik ben blij dat ze 'm er inderdaad heeft bij gepakt want het onderscheidt dit album van haar vorige Let England Shake, waar ik niet heel erg van ondersteboven was. Ook de vreemde haast typische P J Harvey-hooks zijn gelukkig weer terug.

Mooi Album 4****

Hoorde het nummer River Anacostia voorbij komen toen ik een bezoekje bracht aan de plaatselijke musicstore vanwege RSD. Mooi nummer. Uiteraard album geluisterd maar dat gaat 'm zeker niet worden. Zwaar onvoldoende voor mij. Nooit een PJ Harvey adept geweest. Vind haar zang teveel op die van Susanne Sundfor lijken. Daar knap ik zwaar op af. Songs zijn ook te ruw voor mij. Dat mag soms als er maar een gedachte achter zit. Ik houd 't bij River wat ik erg lekker en origineel vind.

Op de eerste samenwerking met John Parish stond het nummer Civil War Correspondent. Met deze plaat is ze dat een beetje geworden. Dappere plaat, helaas niet overal even geslaagd, maar zeker boeiend.

moeilijk verteerbaar maar na paar beluisteringen groeit deze enkel maar, doet me ook denken aan het album 'is this desire' niemand maakt deze vergelijking in een recensie.

Misschien is dat het en heeft het tijd nodig bij mij. Ik ben nl wederom niet echt enthousiast en ik mis de sound van haar eerdere werk. Ik geef het vast nog wel een kans, maar het kan zomaar zijn dat ik (weer) afhaak.

Same here, al moet ik het nog wel een aantal keer beluisteren voor een definitieve conclusie. Maar 'To Bring You My Love' en Stories From the City liggen mij een stuk beter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is zo langzamerhand een bijzonder indrukwekkend stapeltje platen dat Polly Jean Harvey op haar naam heeft staan.

De Britse muzikante debuteerde in 1992 met het imponerende Dry en weet het hoge niveau van haar debuut op vrijwel alle sindsdien verschenen platen te benaderen of zelfs te overtreffen.

Het is razend knap dat PJ Harvey inmiddels bijna 25 jaar platen maakt die er toe doen, maar het zijn ook nog eens platen die bijna allemaal anders klinken.

Dat geldt voor een belangrijk deel ook weer voor het onlangs verschenen The Hope Six Demolition Project, dat de opvolger is van het uitstekende Let England Shake, dat in 2011 de meeste jaarlijstjes wist te halen.

Op Let England Shake vond PJ Harvey haar inspiratie in het oorlogsverleden van haar vaderland. Dit keer liet de Britse muzikante zich inspireren door de oorlogsgebieden of achterstandsgebieden uit het heden. PJ Harvey trok voor het maken van een documentaire naar Kosovo, Afghanistan en een achterstandswijk in Washington D.C. en verwerkte alle beelden in een indrukwekkende serie songs.

De thematiek is anders dan op zijn voorganger, maar in muzikaal opzicht is The Hope Six Demolition Project niet eens zo heel ver verwijderd van deze zo bejubelde voorganger. PJ Harvey is er de afgelopen 25 jaar in geslaagd om een geluid te ontwikkelen dat eigenlijk niet in een hokje is te duwen. Zeer uiteenlopende invloeden zijn samengesmeed in een geluid dat rauw kan rocken, maar ook bijna pastoraal kan klinken. Er is sinds Dry eigenlijk maar één ding gebleven en dat is de enorme urgentie die de muziek van PJ Harvey uitstraalt en soms uitschreeuwt.

Vergeleken met zijn voorganger bevat The Hope Six Demolition Project wat meer invloeden uit de Amerikaanse muziek. Nog steeds duidelijk hoorbare invloeden uit de Britse folk worden gecombineerd met rauwe (potten en pannen) blues, die af en toe de kant op schiet van Tom Waits, al klinkt PJ Harvey (gelukkig) totaal anders.

The Hope Six Demolition Project is wel een plaat waar je de tijd voor moet nemen en die je zeer intensief moet beluisteren. Toen ik de plaat voor het eerst uit de speakers liet komen vond ik het allemaal wat vlak, maar zeker met de koptelefoon openbaart zich een plaat die steeds harder aankomt en ook steeds meer moois laat horen.

PJ Harvey laat zich ook dit keer bijstaan door gelouterde krachten als John Parish, Mick Harvey en Flood en ze hebben er weer een kunststukje van gemaakt. The Hope Six Demolition Project is door de thematiek een aardedonkere plaat, maar het is ook een plaat vol wonderschone songs. Als de saxofoon mag ronken krijgt ook David Bowie een bedoeld of onbedoeld eerbetoon en is duidelijk dat PJ Harvey haar oeuvre wederom heeft verrijkt met een plaat van een niveau dat voor de meeste muzikanten onbereikbaar zal blijven. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Hele mooie plaat die langzaam meer prijst geeft. Bij de eerste paar luisterbeurten sprongen vooral The Wheel en the Ministry of Social Affairs eruit als beste nummers - vooral ook opvallend qua intensiteit - maar inmiddels komen ook de meer verstilde momenten naar voren zoals The Orange Monkey wat ik een heel fijn nummer vind met het ah-a ah motiefje.
Social Affairs had van mij nog wel een tandje rauwer gemogen met de sax, maar hij is al erg goed zo.

Eigenzinnige, soms wat theatrale plaat die lekker door rammelt. En dat bevalt mij erg goed! Als geheel denk ik zelfs wat beter dan Let England Shake (het enige andere PJ album die ik ken). Dat album kent bizar goede toppers maar over de hele linie vind ik deze sterker. Alleen River Anacostia blijft hier een beetje achter. De stem van Polly heeft in dat nummer een beetje 'een-nagels-op-krijtbord-effect' bij mij, helaas. En verder, lang leve de sax! Lekker freaken met dat mooie instrument.

Na ongeveer 20x dit album te hebben beluisterd kan ik gerust zeggen dat Polly een verdomd goede plaat heeft afgeleverd. Voor mij is "To Bring You My Love" nog altijd haar beste plaat, maar "The Hope Six Demolition Project" ligt daar niet ver vanaf.

Voor we eraan beginnen, moet ik eerst nog iets persoonlijks kwijt: tot voor kort heeft PJ Harvey me nooit echt weten te bekoren met haar muziek. Op enkele losse nummers als Dress en Let England Shake uitgezonderd, was ze voor mij meer als een overbuurvrouw waar je altijd vriendelijk naar knikt, maar nooit mee wil praten. Tot ik plots heel toevallig The Community Of Hope voorbij hoorde komen, een single van PJ’s nieuwste plaat The Hope Six Demolition Project. En verdorie, opeens werd mijn interesse wel gewekt. Of hoe die voorheen anonieme overbuurvrouw eigenlijk best interessant blijkt te zijn.

Waar Polly Jeans vorige album Let England Shake een echte geschiedenisboekenplaat was, waarin volop parallellen getrokken werden tussen de Eerste Wereldoorlog en onze huidige maatschappij, daar staat deze nieuwste telg volledig in het hier en nu. The Hope Six Demolition Project is (net als haar poëziebundel The Hollow Of The Hand) geïnspireerd door enkele reizen door Afghanistan, Kosovo en Washington DC die PJ maakte met fotograaf/filmmaker Seamus Murphy.

Hierdoor zijn vooral de teksten erg interessant geworden. We horen hoe een bevoorrechte westerse vrouw verslagen en aan de grond genageld de miserie om haar heen beschrijft. Ze ziet Kosovaarse huizen die twintig jaar na het einde van de oorlog nog altijd niet zijn heropgebouwd, en het uit wanhoop voortvloeiend alcoholisme bij de ooit zo trotse originele bewoners van het Amerikaanse continent. Ze probeert een broodmager bedelend kind nog tegemoet te komen in diens smeekbede om dollars, maar haar taxi vlamt bruut weg voordat ze hiertoe de kans krijgt. Een in tranen uitbarstend figuurtje wordt steeds kleiner en kleiner in de achteruitkijkspiegel. Dit album kreeg vaak de kritiek dat de lyrics alleen de problemen beschrijven maar geen oplossingen bieden. Dat is eigenlijk erg raar, want hoe moet je de wereld overtuigen van je ideeën als je het zelf ook allemaal niet meer weet? Heeft Bob Dylan eigenlijk ooit een constructief plan voor het bereiken van wereldvrede uiteengezet op één van zijn platen? Dat murwe, dat door doffe ellende gevloerde, maakt alles net extra krachtig. ‘OK now this is just drug town/just zombies/but that’s just life’. De situatie is wrang, dus verwoord je het maar wrang.

Het feestelijke sfeertje bereikt trouwens een hoogtepunt in het over ontwikkelingshulp handelende A Line In The Sand: ‘What we did?/Why we did?/I make no excuse/We got things wrong/But I believe/We also did some good’. Als onze maatschappij zelfs faalt als het goede bedoelingen heeft, wie kan dan van PJ nog antwoorden verwachten?

Woordenschat alleen maakt The Hope Six Demolition Project nog geen fantastische plaat natuurlijk. Hoewel de songteksten het interessantste zijn op dit album, is ook de muzikale omlijsting meer dan top. Zo zit onder het immens treurige Near the Memorials to Vietnam and Lincoln een soort wrange parodie op een hoopvol deuntje, als om te zeggen ‘ja Lincoln en de Vietnamoorlog, allemaal goed en wel hoor, maar waarom krijgen ze nog steeds meer aandacht dan heel wat acutere problemen?’. De parabel van de taxi en het bedelende kind uit Dollar Dollar krijgt dan weer extra lading mee door met slepende instrumentatie en field recordings de moedeloosheid voelbaar te maken. En zo krijgt elke song op deze plaat wat het nodig heeft.

Dus ja, PJ maakt opnieuw een fantastische plaat. En deze keer heb ik dat gelukkig ook door.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Mooi hoor, Arty. En nu als de bliksem Let England Shake gaan beluisteren, hup!

The Community of Hope is trouwens nu al zeker één van de mooiste nummers van het jaar. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor The Wheel.

Kan maar moeilijk hoogte krijgen van dit album. Wat vind ik ervan?
Eerste keer beluisteren leverde gevoelens van deceptie op. Had gehoopt op iets prachtigs waar je meteen door 'gegrepen wordt' maar nee.
De tweede keer beluisteren was al een betere ervaring, je hoort de songs dan toch anders.
Wat is The Ministry Of Social Affairs toch een bijzonder nummer bijvoorbeeld.
Wordt vervolgd.

Ik kan ook moeilijk hoogte krijgen van dit album, zit voor mij ook een enorm groot verschil tussen de nummers, of er is geen klap aan. Dollar dollar, of het is erg goed en catchy The Ministry of Social Affairs bv. Ik kan hier derhalve niet meer van maken dan een 7 omdat de goeie nummers samen gaan met skippers. Ik had hier zeer zeker meer van verwacht getuige diverse recensies die ik heb gelezen.

PJ Harvey borduurt hier verder op de stijl die ze liet horen op Let England Shake. Slecht wordt het wat mij betreft nergens maar de verrassing is er af en het mist de wrange schoonheid van het vorige abum.

Een fantastisch album. Bijna alle nummers zijn goed, alleen vind ik Medicinals slecht.
Zelfs beter dan LES, deze stond bovenaan mijn jaarlijstje.

Waar Let England Shake een verslavende werking op me had, moet ik mezelf bij deze nieuwe plaat bijna dwingen om 'm op te zetten. Absoluut geen slechte plaat, maar te veel nummers gaan langs me heen en ik mis absolute hoogtepunten. Misschien is het dan ook de pech dat mijn verwachtingspatroon bij PJ Harvey net iets hoger ligt dan bij de gemiddelde andere artiest. Desalniettemin 3,5*

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat het album mij maar niet wil pakken. PJ Harvey weet niet de juiste snaar bij me te raken hoewel ik denk dat zij best een goed album in elkaar heeft gezet. Kwestie van smaak waarschijnlijk, maar voor mij geen match.