Santana - Santana IV (2016)

Met Journey's - en voormalig Santana-gitarist - Neal Schon

Leuk. En een mooie hoes. De vraag is natuurlijk of Carlos het nog in zich heeft om met een sterke plaat op de proppen te komen.

Album met 5 legendarische eerste Santana spelers. Naast Carlos dus Neil Schon, Greg Rolie, Michael Carabello en Michael Shrieve.

Kortom, de line-up van Santana III, vandaar de titel Santana IV.

Wat een geweldig initiatief van Santana op zich, echt om koud van te worden. 45 jaar na Santana III met dezelfde muzikanten Santana IV opgenomen. En volledig nieuw werk.
Dat maakt uiteraard buitengewoon nieuwsgierig.

Ronald Isley mag op twee nummers zingen. Zou de gitaar, de magie en de mystiek van die tijd hebben overleefd?

Reclamespotje:
Santana IV EPK: The Making of Santana IV - YouTube

De single Anywhere You Want to Go klinkt nog het meest zoals ik mij Santana van die eerste albums herinner maar ik heb al lang niet meer naar die albums geluisterd. Klinkt ook meer als een band dan het vorige album Corazón, Carlos' gitaar klinkt niet zo dominerend, vaak genoeg ook bijna op de achtergrond zoals in de tweede single Blues Magic

Benieuwd of ik deze meer dan circa 10-12x ga luisteren, tot daar ging het met Corazón

Ik denk dat je dit album dan vaker gaat luisteren. Sterker nog, als je Corazon al meer dan 10x heb beluisterd.......Ik vond het een gedrocht. Dit is scheurende gitaren, gierende Hammond, megavette percussie. Vocalen als toen (Rolie). Die 2 met Isley vallen me tot nu toe (4x luisteren) nogal tegen.
Hoogtepunten voor mij zijn:
Shake It. Zeker in het 2e deel zeer geïnspireerd gitaarspel. Iets wat ik sinds Milagro (1992) niet meer heb gehoord.
Fillmore East: Eigenlijk past dit nummer niet zo in deze tijd. Of is het daarom zo goed?
All Aboard: Waarom zooooo kort???
Blues Magic: Ik denk dat dit, zeker door de vocalen, nog het meest in de buurt komt van het beginwerk.
You and I: Net als je begint te denken dat het te zoet is, gaat het tempo omhoog.
Come as you are: Ik krijg nu wel erg veel zin in een vakantie op de Caraïben of Cuba. Losss met die heupjes. Simpele melodie, maar wel raak.

Kort samengevat. Voor mij een toppertje. Geïnspireerd, sinds lange tijd...1992 ofzo. Geen gastgeneuzel. Ja Isley. Die 2 nummers zijn vooralsnog de minpuntjes voor mij. Maar misschien verandert dat nog. Misschien is het zo goed, omdat meneer Clive Davis er met zijn commerciële vingertjes vanaf is gebleven .

Blij dat te horen Jan uit Berlijn, ik heb de twee singles nu veel meer beluisterd en het bevalt me steeds meer. Zal er eerdaags nog wel een derde single uitgebracht worden??

Zodra dit album uit is zal ik ook weer eens het stof van die eerste classic albums poetsen en aanhoren wat me het meest bevalt.

Of er singeltjes uitgebracht worden? Werkelijk geen idee. Dat bepaalt het management. En of je moet vergelijken? Vind ik een lastige vraag. Die mannen waren toen heel jong en nu bejaard. Ik denk dat ze in de context van vandaag een méér dan voortreffelijk product/project (zo heet dat tegenwoordig toch? ) hebben afgeleverd. Ik weet in ieder geval, dat als ze met deze samenstelling op toer gaan ik een kaartje ga kopen. Dat doe ik niet meer na Supernatural versie VIII. Dat heb ik inmiddels een paar keer gehoord en dat is wel genoeg geweest.

Jan uit Berlijn ik bedoelde dat er mogelijk nog meer singles komen, bij Corazón waren dat er volgens mij 4 of 5, en als het nieuwe album zo goed is als je zegt dan komen die singles er mogelijk ook aan. Nog een week wachten voor het album officieel uit is, dus kan best.

Je mag het inderdaad niet echt vergelijk met de albums van toen maar toch zullen velen dat wel doen.

Zie net dat het album bij NPR First Listen al beschikbaar is, morgen maar 'ns doen!

Het vervelende van streaming is dat een nummer als Choo Choo en All Aboard eigenlijk één doorlopend nummer is maar dat je een zeer storende micropause van een halve second hebt.

Snap trouwens niet waarom het überhaupt als twee nummers wordt aangemerkt. De solo van Carlos zit in het laatste deel, moet het alleen daarom dan maar als apart nummer gelden?

Ik ben, toen ik las dat dit album eraan zat te komen, serieus begonnen met het luisteren naar de muziek van Santana. Dat bevalt mij bijzonder goed. Carlos Santana is wat mij betreft één van die gitaristen met een uit duizenden herkenbaar geluid. Zijn solo's hebben een heerlijke flow en in combinatie met de begeleiding (vooral de percussie) waan je je al snel op een tropisch strand met een mojito in de hand. En ik ben nog nooit in de tropen geweest en heb nog nooit een mojito gehad, kun je nagaan!

Ik ben blij vast te kunnen stellen dat bovenstaande beschrijving ook geld voor deze plaat. In het verleden heeft Carlos Santana zich nog wel eens laten verleiden tot het integreren van wat al te gladde R&B in zijn muziek in combinatie met allerhande 'hippe' gastzangers; daarvan is hier gelukkig geen sprake. Overigens werd één van die R&B platen zo'n beetje z'n grootste succes, dus kwalijk kun je het de beste man niet nemen. Maar ik ben blij dat we hier met een plaat te maken hebben die naadloos past tussen de klassiekers. Voor een waardering moet ik hem nog een paar keer beluisteren, maar ik denk dat het wel richting de 4/4,5 gaat.

De hoes is overigens wederom van grote schoonheid, maar dan kun je wel aan Santana overlaten. Volgens mij hebben ze nog nooit een lelijke hoes gehad.

Op Deezer is nu ook het nummer Leave Me Alone beschikbaar gekomen. Nu 5 keer beluisterd via NPR en er bevalt me steeds meer aan het album.

Toch maar weer eens geprobeerd ondanks de vele teleurstellingen de afgelopen jaren maar verdorie wat een lekker album zeg. Uiteraard die herkenbare Santana sound maar echt back to the roots. Altijd gecharmeerd geweest van de 'oude' Santana maar dit komt dicht in de buurt van de bekende klassiekers. Het instrumentale Fillmore East is het beste wat ik in jaren van de band heb gehoord. Wat een heerlijk nummer is dat zeg. Daar wordt een muziekliefhebber blij van.

Prachtige plaat. Ik hoor hem nu voor de tweede keer maar hij maakte meteen indruk.

Heerlijke sound weer. Knap dat de mannen dit nog presteren. Wil ze na al die jaren wel weer eens live zien. Bospop spreekt me niet zo aan, dus ik hoop dat ze nog meer gaan optreden Nederland.

Na ruim 40 jaar eindelijk weer een fatsoenlijk album met niet alleen een enkele uitschieter erop.

Gaan we maar eens proberen. Lijkt wat moois te wezen.

en dan al 5 sterren na 2x luisteren.... zijn er bij iets van 10 tot 15 maximaal met 5 sterren van afgelopen 40 jaar

Overal duiken lovende berichten over deze Santana-reünie, waarin het wordt onthaald als ijzersterke voortzetting van waar de band zo rond 1971 mee ophield. Ik zal niet beweren dat ik alles van Santana ken, maar na Caravanserai, de liveplaat met Buddy Miles, Lotus en Moonflower is het dan ook wel helemaal gedaan met Santana. Artistiek gezien is de man al decennialang op sterven na dood.

Dat in acht nemende ben je wellicht al snel geneigd om Santana IV meer credits te geven dan terecht is. Ik vind het geluid eigenlijk helemaal niet zo naadloos aansluiten bij de eerste drie albums. De productie is wat zwaarder en moderner, net als Carlo's gitaargeluid, en dat wil de percussie nogal eens naar de achtergrond verdrijven. Het klinkt toch allemaal wat meer gekunsteld en 'in elkaar gezet' dan die spontane, vroege platen. Bovenal kan Gregg Rolie toch echt beter stoppen met zingen, hij heeft het gewoon niet meer. Om over de overdadige lengte van het album nog maar te zwijgen. Nee, ik vind het niet zo gek veel toevoegen aan Santana's oeuvre.

Ik vind dit het beste wat Santana heeft uitgebracht sinds jaaaaren en jaaaaren. Wat mij betreft voegt het dus best wel veel toe. Of deze plaat kan wedijveren met hun klassiek werk valt nog te bezien. Daar moet ik IV nog vaker voor beluisteren.

40 minuten was beter geweest

Jezus wat een vette plaat is dit. Echt geweldig

Sluit ik mij bij aan.

Ik vind zelfs de nummers met Ronald Isley nog gaan.

Het idee is geweldig, wellicht vanuit het oogpunt "laten we nog één keer vlammen met z'n allen" maar er is tegelijkertijd toch ook wel een behoorlijk album neergelegd. Van het type dat je de huidige generatie nog niet zo snel hoort neerleggen.

Dat de mannen elkaar nog steeds naadloos aanvoelen, en dat ze dus ook een opvolger kunnen presenteren die behoorlijk aansluit op hun laatste gezamenlijke album uit 1971, is toch wel uniek.

Ik neem aan, dat discussies over oude royalty's en scheef kijken ivm met "uit de band gezet" inmiddels naar tevredenheid zijn opgelost of dat men zich er anders grootmoedig over heen heeft gezet.

We moeten, en ook dat is uniek, niet vergeten dat we hier nog te maken hebben met de originele band waarmee Santana een stempel heeft gedrukt op Woodstock, het legendarische festival uit 1969.

Als je de lijst met andere bands nog eens doorneemt, zie je dat velen zijn overleden of de originele bezetting sowieso niet meer mogelijk. CSN&Y zouden nog kunnen, maar naast de ruzies die samenwerking onmogelijk maken, vermoed ik dat een dergelijk vlammend album als wat Santana nu heeft gemaakt niet meer tot de CSN&Y mogelijkheden zal behoren.

Al met al, hebben we hier dus te maken met een vitaal klinkend album met iedereen op weg naar de 70 maar desondanks op het scherpst van de snede aanwezig.

De productie laat het wat moderner klinken en ook ik hoef eigenlijk niet extra overtuigd te worden door albums van 75 minuten. Maar per saldo een prima schijf.

Grappig deze recensie van Stijn_Slayer, die deels bullshit is en deels gewoon waar! Ik volg Santana sinds 69 en heb ze sinds 1975 zo'n 40 keer gezien. Live shows vrijwel altijd prima in orde, qua albums na Supernatural heel matig.

Santana heeft na Caravanserai artistiek gezien nog wel degelijk topalbums gemaakt. Welcome, Borboletta, Amigos, Havana Moon, Brothers en Milagro. Daarna was de koek inderdaad een beetje op. Grappig dat Stijn Live met Buddy Miles noemt. Dat is niet meer dan een studioalbum met applaus eronder waar Carlos vrijwel niet op meespeelt. Erg rommelig en een contractuele verplichting.

Wat betreft zijn redenatie tot Santana IV ben ik het grotendeels met hem eens. Aansluiten bij SIII is onzin, maar dat kan ook niet. Zonder Chepito geen echte Santana-band. Carabello kan het niet meer behappen, zeker live niet. De productie is ook totaal anders. Ik verwachtte er helemaal niks van, maar er staan toch 10 steengoede nummers op. Als ze het daar bij hadden gelaten...

Choo choo, Come as you are....dieptepunten, echte vreselijke songs.
Caminando, Shake it, Anywhere you want to go, Yambu, Leave me alone zijn middelmatige composities. Uitvoering niet slecht, maar niet goed genoeg.

Met name de instrumentals tillen dit album naar een meer dan gemiddeld niveau. Fillmore East, You and I, Echizo, Blues Magic, Forigeveness zijn geweldig.

Santana IV sluit alleen qua 5 bandleden aan bij SIII, verder absoluut niet!

Als je mijn bullshit goed gelezen had, zou je zien dat ik juist van mening ben dat het niet aansluit bij Santana III. De meeste van de albums die je noemt ken ik en scoren bij mij niet hoger dan een 6,5.

Grappig is, dat je juist deze albums noemt. Het zijn allemaal cd's die hier op musicmeter nauwelijks boven de 3*** scoren. En afgezien van wat klassiek geworden werk, zo heeft Amigos bijvoorbeeld Dance sister dance en Europa, maar is de rest van het album heel erg povertjes. Als je dat afzet tegen de 40 minuten die het album duurt is er toch wel sprake van "matig"


En daar sluit ik mij dan graag bij aan. Overigens is het aantal nummers dat ik minder vind beperkt tot een stuk of 3.

Maar per saldo veegt het geheel natuurlijk een album als Amigos (40 jaar leeftijdsverschil) toch wel van de baan. En dat is dan de verdienste van de vernieuwde samenwerking.

Ik zeg "Wat betreft zijn redenatie tot Santana IV ben ik het grotendeels met hem eens. Aansluiten bij SIII is onzin"

Daarmee geef ik je dus gewoon gelijk... Overal wordt beweerd dat het album een logisch vervolg is op S3 en we zijn het erover eens dat dat nergens op slaat.

Behalve een aantal elementen die het wel een vervolg maken, zoals de samenstelling van de band o.a.

Voor mij is Santana een band met een paar goede momenten, waarvan de laatste toch uit 1977 komt. Een paar goede nummers op de eerste twee platen, twee betere platen in het jazz rock genre en de hits van 'Moonflower'. Dan ben ik er zo ongeveer.

Santana was voor de puber die ik ooit was ook de opwinding in de Woodstock film. Dat gevoel vind ik terug op een van de meest geslaagde reunies die ik ooit beluisterd heb. Meestal is dat een tegenvallende ervaring. Santana IV is pure opwinding. Door het moddervette Latin Rock geluid met de karakteristieke Santana sound. Het knalt werkelijk uit de speakers. De rock, de percussie, de gitaren en de Hammond. Alles is er tot in de puntjes.

Het album duurt mij wel iets te lang, maar voordat dat moment toe slaat ben ik al lang overtuigd dat Santana IV volkomen in zijn opzet geslaagd is. Carlos wordt achter zijn broek gezeten en zo gestimuleerd er meer uit te halen. Daarin is dit een band en geen sessiemuzikanten die worden ingehuurd om Carlos zijn ding te laten doen. Missie geslaagd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.