Rihanna - ANTI (2016)

‘Rated R’ is vanaf vandaag niet meer het Rihanna album waar de wat meer alternatieve popliefhebber naartoe moet.

Na lang wachten is het dan eindelijk zover: Rihanna heeft eindelijk haar album ‘Anti’ uitgebracht. Opvallend is dat de vorig jaar verschenen singles ‘Fourfiveseconds’, ‘Bitch Better Have My Money’ en ‘American Oxygen’ afwezig zijn. Vooral BBHMM had op dit album eigenlijk helemaal niet misstaan.

In plaats daarvan schijnt ‘Work’ nu de eerste single van dit album te zijn. Dat nummer laat meteen horen dat dit album anders is dan al haar andere albums, namelijk meer urban en minder de grote popsongs. Als fairweather Rihanna fan vind ik dat wel jammer: de chart geek in mij volgt haar grote hits en records graag op de voet. En daarin is zij ook de enige grote popster die ik graag volg, want in haar nummers hoor ik net dat beetje extra wat ik bij andere sterren mis. Op dit album staan geen wereldhits. Maar je krijgt er wel kwaliteit voor terug.

Ik kan namelijk nu al zeggen dat dit het beste album Rihanna is. Opener ‘Consideration’ met SZA zet meteen de toon voor dit album en behoort tot de hoogtepunten. Eigenlijk vind ik zelfs dat SZA de show steelt op dit nummer. ‘Desperado’ is daarnaast mijn favoriet op de eerste helft van het album. ‘Kiss It Better’ is ook erg fijn en vooral catchy dankzij de gitaar. In ‘Needed Me’ en ‘Yeah, I Said It’ vinden we producties van respectievelijk DJ Mustard en Timbaland, maar desondanks vind ik deze nummers niet zo bijzonder.

Tegen het einde van het album vinden we de beste nummers. Ik ben met name erg verheugd dat ‘Higher’ toch nog het album heeft weten te halen en daarbij nog precies zo klinkt als op de demo want het is een heerlijk nummer. Haar stem kan dit nummer eigenlijk net niet aan en toch klinkt het mooi. De Tame Impala cover ‘Same Ol’ Mistakes’ is ook erg leuk. Of het geslaagd is kan ik niet over oordelen, ik zal binnenkort het origineel eens gaan beluisteren. ‘Love on the Brain’ is naast ‘Kiss It Better’ het meest pakkende nummer op het album. Qua productie doet dit mij zeer sterk denken aan ‘Superpower’ van Beyoncé en Frank Ocean (het lijkt haast een sample).

Het echte prijsnummer op het album is de afsluiter ‘Close to You’. Rihanna heeft nog nooit zo kwetsbaar gezongen. Dit is hoe ‘Stay’ had moeten klinken. Haar beste nummer? Uiteraard een beetje vroeg om daarover een conclusie te trekken maar het zou zo maar kunnen…

Al met al een sterk album van Rihanna waarmee ze meer de urban/indie richting op is gegaan. ‘Rated R’ is vanaf vandaag niet meer het Rihanna album waar de wat meer alternatieve popliefhebber naartoe moet. Ondanks dat dit niet per se de muziek is die IK van Rihanna wil, is dit ongetwijfeld de kant die zij zelf op wilde gaan. Het is te horen dat ze erg vooruit is gegaan als zangeres en daarnaast heeft ze aan alle nummers (m.u.v. de cover) meegeschreven. En dat is ook wat waard, aangezien zij voorheen vooral een billboard leek te zijn voor producers die hun geschreven hits kwijtwilden aan een grote ster.

Op het eerste gehoor een toffe plaat die eenzelfde poging doet om de critici te imponeren, als de laatste Beyonce-plaat. Toch is Rihanna daar over de algehele lijn minder goed in geslaagd, omdat een paar experimenten totaal de plank misslaan - waaronder de barstende gitaren op Woo en het geblaat op Higher.

Daar staat tegenover dat zeker het openingssalvo echt hele goede popmuziek bevat, waarbij Rihanna zich laat begeleiden door het type producties dat momenteel vooral nog in de internet-scène/underground populair zijn. Halverwege zakt de plaat dus nogal in, waarbij het niveau aan het eind weer licht opkrabbelt.

Goede, maar onevenwichtige poging van het Tidal-kamp om mensen weer echt een albumbeleving te geven (inclusief korte intermezzo's), en ze daar natuurlijk voor laten betalen. Doordat er geen écht hitmateriaal op ANTI staat denk ik echter dat Rihanna met deze plaat tussen wal en schip valt.

Op het eerste gehoor bevalt me richting die ze op is gegaan. Slome beats en moet zeggen dat ze goed bij stem is. Vraag me af of het altijd wel echt haar stem is, want ik heb haar nooit zo horen zingen.
Goeie vibe, tenminste geen stammend hitparade materiaal.
Ik mis alleen toch wel echt goeie melodieën. Minimalistisch wil niet zeggen dat de nummers geen melodieen meer hoeven te hebben.
Lekkere mellow plaat, maar het kabbelt wel een beetje door en wordt uiteindelijk saai.
Work vind ik trouwens wel sterk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rihanna - ANTI - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De popprinsessen van de afgelopen jaren lijken (eindelijk) volwassen te worden. Nadat Miley Cyrus vorig jaar al een psychedelische popplaat afleverde die zo af en toe naar veel meer smaakte (maar minstens net zo vaak de plank mis sloeg), dook vorige week Rihanna op met een plaat die veel beter is dan alle andere platen die ze tot dusver heeft gemaakt.

Het grootste probleem van Rihanna was tot dusver dat ze zich omringde met zoveel topproducers dat een zoektocht naar Rihanna zelf vaak niet zoveel meer opleverde. Aan wereldhits geen gebrek maar naar pure emotie of een eigen smoel kon je lang zoeken zonder ook maar iets te vinden. Het heeft Rihanna zeker geen windeieren gelegd, maar voor de muziekliefhebber was het er over het algemeen niet veel te genieten op haar platen.

Op het uit het niets verschenen ANTI is Rihanna vooral zichzelf en dat valt niet tegen. Integendeel zelfs. Op ANTI heeft Rihanna een voorkeur voor lekkere lome beats en durft ze te experimenteren met gitaren en vooral met bijzonder klinkende elektronica. Het levert een lekker ontspannen geluid vol rafelrandjes op en het is een geluid dat bijzonder knap in elkaar steekt (met de koptelefoon is ANTI echt veel beter dan zachtjes uit de speakers).

Rihanna overtuigde in vocaal opzicht altijd vrij makkelijk, maar op het lome ANTI komt haar stem nog veel beter tot zijn recht. Dat betekent overigens niet noodzakelijkerwijs dat haar stem mooier is op ANTI, want ontdaan van alle trucjes die in de studio kunnen worden gebruikt om een stem op te poetsen, klinkt Rihanna op ANTI een aantal malen lekker rauw of wellustig, maar af en toe ook wel wat rafelig en onvast.

Dat werkt op zich uitstekend in een bijna bluesy of soulvolle track (luister maar eens naar het prachtige Love On The Brain of het er op volgende Higher) of in een folky popliedje, maar ook in de lome elektronische popmuziek op ANTI geven de rauwere, zwoelere en rafeligere vocalen van Rihanna de plaat een duw in de goede richting.

Met ANTI lijkt Rihanna afscheid te nemen van de kauwgomballenpop en kiest ze voor een avontuurlijker en zeker ook persoonlijker geluid dat nog steeds hitgevoelige songs op kan leveren maar ook flink tegen de haren in kan strijken. Het eigenzinnige hoor je op ANTI overigens niet alleen in de muziek, maar zeker ook in de teksten, waarin Rihanna zo af en toe flink van leer trekt.

Al met al een plaat die het verdient om gehoord te worden, ook door een ieder die tot dusver met een grote boog om de platen van Rihanna heen liep, zoals ik. Erwin Zijleman

Ik vond de meeste hits van Rihanna maar irritant, tot ik 'Diamonds' hoorde. Uit nieuwsgierigheid dit album meteen beluisterd toen het uitgebracht werd op Tidal en ik was aangenaam verrast. Wat een fantastisch album, dat overduidelijk gemaakt is vanuit eigen creativiteit en niet vanuit het oogmerk om mee te liften op de stijl van de huidige hitparade.

De productie alsmede de smaakvolle synth-geluiden en eigenzinnig ritmes maken de aankleding zeer aangenaam. Het belangrijkste zijn natuurlijk de composities. Die komen gevarieerd en sterk op mij over. Rihanna klinkt zelfverzekerd en volwassen. Haar stem is rauwer geworden, en dat beschouw ik als een positieve ontwikkeling. De Tame Impala-cover Same Ol' Mistakes is mijn persoonlijke favoriet van het album. Het is misschien een buitenbeentje, maar ik vind het enorm goed bij Rihanna passen.

Hopelijk zet ze de creatieve lijn van dit album voort op haar volgende werk.

Nu jaren later luister ik dit album opnieuw en besef ik me dat het een van haar minste albums is. Er zit niet echt een lijn in de nummers en er lijkt verder ook niet een diepgaande gedachte achter te zitten. De cover van Tame Impala is leuk alleen er is weinig aan veranderd. Toen ik het vroeger luisterde kende ik Tame Impala nog niet, ik kom er nu pas achter dat het een cover is. Ik hoop echt dat Rihanna snel weer een nieuw album uitbrengt en dat het wat meer van haarzelf laat zien want ik heb nog niet echt het idee gehad dat ze haar artistieke zelf helemaal heeft kunnen uiten. Want ook uit haar andere albums kan je niet afleiden wat nu precies echt Rihanna is. Ik ben er wel benieuwd naar om dat te leren kennen. Als klein meisje ben ik altijd al groot fan van haar geweest, maar nu ik ouder ben zie ik in dat er volgens mij nog veel meer schuil gaat in haar hoofd.

Niet echt een boeiend album. Rihanna is vooral een artieste met hits en singles. En ook met ANTI levert ze niet echt een 'album' af. Er zitten wel leuke dingen in, maar als geheel is het eerder een verzameling met ups en downs dan een boeiend album.