Paul Weller - Stanley Road (1995)

Fijne plaat, al is The changingman wel erg opzichtig gejat van ELO's 10538 overture. 3,5*

Hmm ja, je hebt gelijk ... Doe mij deze versie dan maar in plaats van dat gehak van ELO.

Inderdaad een fijn album om naar te luisteren, maar ook niet te vaak ...

Op m'n veertiende werd dit mijn eerste Paul Weller-album (twee weken erna kocht ik "Wild Wood" - dure aankopen destijds ).

Ik had in een interview gelezen met Noel Gallagher dat Paul Weller "soul" had - en ik geloofde Noel blindelings. De man lulde er op los (én hij was nog razend grappig ook) - maar als muzikaal kompas bleek hij uitermate betrouwbaar voor mij.

Noel speelde ook nog een stukje akoestische gitaar op dit album, dus kocht ik "Stanley Road" blindelings. Wat nog raarder is, toen ik het album een eerste keer draaide, had ik zo'n gevoel van: "ha!!! We zijn thuisgekomen!" - moeilijk om te zeggen waar het nu precies in zit, die Paul Weller-magie voor mij.

Ik denk (zoals T.O. schreef) dat het zit in de overtuiging waar hij z'n nummers brengt - ik heb 't gevoel dat hij het méént. Er zitten nooit echt studiofoefjes op z'n albums - hij voegt nooit iets toe om "hip" te klinken - het moet iets bijdragen aan de muziek (ik denk nu aan die prachtige arrangementen op "Heliocentric" van Robert Kirby).

1995 was de periode waar je te pas en te onpas een cello hoorde in de popmuziek ("Diane" van Therapy? was het nummer dat die trend inzette - met het verschil dat "Diane" een cello verdiende én alle andere nummers klonken alsof de artiest dacht: "Laat ik effe een cello gebruiken - klinkt altijd pakkend").

Dat werkte nogal frustrerend bij mij - zo'n nummer als "Yo do something to me" maakte geen gebruik van dat soort opsmuk-truuk en dat nummer raakte me meteen midscheeps toen ik voor het eerst hoorde.

En de teksten van Weller zijn gefündenes fressen voor deze jongen. Ze lijken mij het dagboek van een zoekende ziel, geen intellectueel - gewoon een man die wat meer inzicht wil krijgen in de menselijke psyche. Hij vangt bot, zoals in het titelnummer te horen is: the more I see, the more I know - the more I know - the less I understand , maar gaat desalniettemin verder met z'n odyssee.

Waarom is Paul Weller zo belangrijk voor mij? Omdat hij mijn emotionele thuis is, tiens

Ik heb hem wel eens live zien optreden (gratis nog wel ). Dat was ook al erg ingetogen, maar juist daarom zo mooi. Maakte veel indruk.

You do something to me en time passes verdienen 5 sterren. Voor de rest vond ik hem gewoon aardig. Paul maakt zo nu en dan ineens weer iets heel moois, maar vult de rest van de albums vaak met zooi.

wat een album! een van de beste van de jaren 90, zonder twijfel. weller is zon ongelooflijk complete muzikant, hij put uit diverse muziek genres en combineert die geweldig op zijn albums. en niet alleen zijn muziek is top, zijn teksten.... wat een artiest. ik hou van the jam, maar solo vind ik hem nog zoveel beter.. ben ik de einge die dat vind?!?!

'You Do Something to Me' is het enige nummer wat ik hiervan ken, maar die vind ik wel geniaal! Dat nummer draaide ze destijd op het feest '50 jaar Johann Cruijff' maar ik wist nooit van wie het was. Totdat ik een paar weken geleden deze plaat voorbij hoorde komen in de download top-750 van Veronica. Als de rest net zo goed is ga ik deze zeker eens aanschaffen, zal eens wat op bol luisteren of downloaden......

Gezien jouw top tien is dit zeker een aanrader. De rest is m.i. zeker zo goed als ''you do something to me". Puur genieten.

Ok, zal vanavond eens wat van dit album luisteren op bol of anders wat downloaden. Ben beniuwd..........

Heb vanavond wat op bol geluisterd en het klinkt goed!
Mooie donkere stem heeft die Paul Weller.
Ga deze plaat zeker eens kopen, als het zover is, laat ik het wel weten hierzo.

En, hoe vond/vind je het?

Vandaag gekocht en ben hem nu aan het luisteren.
Klinkt zeer goed, wat een stem heeft die Weller zeg!
Mooie brede arrangementen, ja, goed album dit.

Goed album dit, met name de gitaarpartijen zijn vaak erg lekker. Niet té, net goed. De ondersteuning van drum/piano is ook dik in orde. 4* en wie weet wordt het nog meer?

Ben ook een behoorlijk fan. Zowel Jam, Style Council als zijn gehele solowerk.
Deze Stanley Road is gewoon prima! 4 sterren!

De album-art vind ik ook zo mooi gedaan (door Peter Blake). Typisch Brits en het ademt ook precies de sfeer uit van de muziek die hier op staat.

grote album cover

de beste weller solo, britser kan niet meer, fantastische songs en leuke psycedelische trekjes, ben benieuwd of er iemand de deluxe versie heeft en wat hij ervan vindt, ik heb de gewone cd maar als de deluxe veel diamanten prijsgeeft koop ik hem ook .

Zeer goed solo-album van Paul Weller die ook een prima songschrijver is, wat hij eerder heeft bewezen bij the Jam en Style Council. Veel verschillende stijlen verwerkt hij op eigen wijze, overgoten met een Brits sausje.
"You Do Something to Me" is een prachtig nummer evenals de titelsong en "Broken Stones". Nadien vergeten nog iets van hem te kopen maar dat heb ik onlangs goed gemaakt met zijn nieuwste album.

Ik kan zo moelijk zeggen welk album zijn beste is. Momenteel vind ik zijn nieuwste 22 Dreams zijn allerbeste, een goed teken dat je het recente werk het meeste apprecieert, toch?
Echt zwakke platen kan ik bij Weller niet ontdekken.

Mààr dit vind ik beslist de Wellerplaat met de mooiste hoes.

Paul Weller heeft nog nooit slecht werk afgeleverd, niet met the Jam, niet met the Style Council en zeer zeker niet als solo artiest.

Vind Stanley Road net iets beter dan Friday Street, wat ik misschien wel zijn minste vind, hoewel minder nog altijd een ruim voldoende betekend in het geval van Weller.

euh... nog voldoende betekenT

sorry, maar na zo'n 10.000 dt-fouten hier op de site, kan ik het af en toe niet laten, dit ligt er nogal dik op, vandaar....

"Britser dan Brits" ja, bij die woorden wil ik mij wel aansluiten. De muziek, in combinatie met de hoes, zorgt ervoor dat ik mij in een trein richting Londen waan. Het is trouwens té lang dat ik deze plaat aandachtig heb beluisterd. Hopelijk vind ik daar de komende week tijd voor.

Ook al zo'n goede plaat van Paul Weller.
Veel sterke songs, hoogtepunten; Changing Man, Stanley Road en het werkelijk prachtige You Do Something to Me.

Zeer goed album. De deluxe versie is nog beter. Veel B - sides en instrumentaal werk erbij. Mooi uitgevoerd. aanrader voor de liefhebber.

Paul Weller is een rauwe bluesrocker die met The Jam, The Style Council en solo al honderd platen heeft gemaakt.

Of Stanley Road tot zijn beter werk behoort weet ik niet; daarvoor heb me nog te weinig in z'n werk verdiept.zeker

De reden waarom ik deze plaat inheb aangeschaft is You Do Somehing To Me. Mensen, wat een nummer. Zo puur, intens en zo ontzettend mooi. Snijdt dwars door je hart en je ziel, als je dit niet raakt! Ongelofelijk dat je na zoveel platen & jaren nog zo'n parel kunt afleveren. Diepe buiging.

De rest van de plaat kleurde aanvankelijk wat beetje bleekjes bij de schoonheid van dit nummer. Maar na de nodige herkansingen...Het loopt toch allemaal wel erg lekker, vette blues, smeuïge gitaren, dansende piano's...Ben benieuwd waar dit gaat eindigen.

Maar toch blijft Stanley Road vooral het album van die prachtige nr. 4.

"You Do Something to Me"
Ooit hoorde ik het nummer in een documentaire over weet ik veel niet meer...en vanaf dat moment heeft het nummer mij niet meer losgelaten. Inderdaad zo intens en met zoveel "soul" gezongen!
Subliem! De rest van het album klinkt ook erg goed.

I walk on gilded splinters is gecoverd van Doctor John. Niet slecht overigens.
You do something to me heeft mij niet zo geraakt als sommige andere hier op MM. Wel mooi gezongen, zeker met soul, maar toch iets te simpel.
Voor de rest een degelijk album dat bij mij echter nooit veel in de cd speler heeft gelegen. Zijn laatste "22 dreams" vind ik wat spannender.

Gisteren in Tivoli gezien en gehoord:
In de lange set toegiften was het duo The Changingman gevolgd door Porcelain Gods voor mij het hoogtepunt. Ik had de indruk dat hij door dit laatste ook nog de riff van I walk on Gilded Splinters mixte, maar daarvoor moet ik Stanley Road nog eens horen. Wat ik zeker heel spoedig weer ga doen.
En ja....You do someting to Me speelde hij dus NIET!
Gelukkig kwam Broken Stones wel voorbij en als ik me goed herinner ook Whirlpool's End.

I walk on Gilded Splinters wordt gebruikt in de eindmontage van het 4de seizoen van the Wire.
Fantastisch gewoon!

Beetje saai wel.

Goede plaat van Weller ,met de hit You Do Something To Me.Prachtig nummer en mooi soulfull vertolkt.De deluxe editie is een schatkist aan mooie outtakes ,live opnames en demo's.Allemaal even mooi verzorgd en smaakvol.Weller blijft een artiest om rekening mee te houden en iemand die toch een constante kwaliteit in zin immense oeuvre weet te behouden.