Vangelis - Albedo 0.39 (1976)

Dit album schopt kont.. heel simpel... dit is ook een plaat dat in het begin het vooroordeel rond zijn muziek sterk bevestigd maar dan komt Main Sequence en verrek, de muziek word een soort elektronische, heftige fusion. Stevig drumwerk (door hemzelf gespeeld), zware toetsenakkoorden en veel gesoleer op elektrische piano.

Alpha is het meest symfonische stuk van het album en een knap staaltje van arrangeertechniek. Die heftige fusion komt voor een deel nog weer terug in de beide Nucleogenesis stukken waarna het album rustig eindigt met de titeltrack.

Dit album moet 30 jaar geleden wel heel revolutionair zijn geweest.
De bekende nummers zijn wel "Pulstar" en "Alpha" vroeger heel veel gebruikt voor allerlei tunes.
Mijn Favoriet is het met een kerkorgel geopende "Nucleogenesis (part 1)" op een goede 2de "Pulstar" en in iets mindere maten "Alpha" en het psychedelische "Main tranquillitats". Totaal 2,5*.
Hierbij til ik het een half punt boven tijdgenoot Jean Michel Jarre "Equinoxe".

Laat ik voordat ik mijn bevindingen geef over de muziek op dit album even kort aanhalen wat er op de hoes wordt gezegd wat Albedo is.

Albedo:
The reflecting power of a planet or other non-luminous body.
A perfect reflector would have an Albedo of 100%. The Earth's Albedo is 39 % or 0.39.

Tot zover de natuurkunde les zou je denken en nu even languit op de bank en lekker genieten van de muziek. Dat valt mee of tegen na gelang mijn bui is. Door het gepiel her een der is dit zeker niet een album wat je na een drukke dag moet gaan draaien. Ik wordt er in ieder geval niet rustig van.

Wil dit nu zeggen dat we hier te maken hebben met de zoveelste experimentele plaat van Vangelis. Ten dele zou ik zeggen. De ruimte is nu eenmaal zo breed begrip en nog lang niet alles is ontdekt. Zo is dat ook met dit album wat ik al zo'n 15 jaar heb, iedere keer als ik het beluister valt er weer wat nieuws op.

Het album begint met het ijzersterke Pulstar. Een ietwat zenuwachtig ritme met daarop schitterende wijdse muziek. Gaande weg wordt dit steeds beter. Het einde ervan brengt me altijd aan het lachen. Door die stem van telefonische tijdmelding. Hierna volgen drie experimentele tracks die mij het gevoel geven echt in de ruimte te zijn. Het is jazz, fusion en alles wat er tussen zit wat voorbij komt. Na die drie tracks is het rustige Sword Of Orion hard nodig om bij te komen. Mooie verstilde klanken die zo langzaam worden weggedraaid dat het wel lijkt of dat ze eeuwig doorgaan.

Na de laatste noot van deze track komt mijn favoriet van dit album. Het wonderschone Alpha wat zo stil begint en langzaam uitgroeit tot iets groots. Wat is dit goed gedaan. Het lijkt wel of het iedere keer beter wordt. Daarna heb ik het gevoel of ik een kerk binnen stap waar de bespeler van het orgel net uit een diepe slaap komt. Snel hierna neemt Vangelis de leiding over wat volgt is weidse muziek wat qua ritme goed in elkaar zit. Dit Nucleogenisis (part one and two) behoort zeker tot de betere stukken muziek van Vangelis. Alles wat deze Griek inzich heeft zit hier in, en hoe... Het album wordt op een wetenschappelijk verantwordelijke wijze afgesloten. In de track Albedo 0.39 volgen diverse wetenswaardigheden over de ruimte op sfeervolle klanken van Vangelis. Lekker wegdromen op wat de wetenschap heeft gebracht, wat wil een mens nog meer?

Begin nu toch te twijfelen. Ik heb thuis klassiek gescheiden van de rest van de stromingen, maar sta in dubio of dit werk nu bij klassiek voor de V van Verdi komt te staan of bij V voor The Verve.
I.i.g dit album zit van a tot z goed in elkaar. Sterk begin, wezenlijk middenstuk om zo terecht te komen in een a la Toccata en Fuga op zijn Vangelis. Het is voor mij een synphonie in 3 delen.

Goh, dacht ik met Kid A mijn spacetrip in huis te hebben, krijgt die zowaar concurrentie..mooi, kan ik kiezen.

Dat de Griekse Syntarki nog maar vaak door mijn hoofd mag dwarrelen.

Heb nu kennis mogen maken met m.i 3 zeer verschillende albums van Vangelis (Spiral, Beaubourg en deze) Zijn er nog meer albums de moeite waard laverend tussen Spiral en Albedo?

Electronische muziek kan erg dichtbij klassiek zitten ook deze van Vangelis, wat goed opgemerkt is. Zelf heb ik de collectie in drieën verdeeld. Pop, Klassiek en ernstige Electronische Muziek.

Antarctica, Direct en Oceanic.

Enz, enz, enz, enz

Inderdaad, naast dit Albedo 0.39 heeft de man zo veel moois gemaakt. Het klinkt gelukkig allemaal anders, want Vangelis is zeker geen saaie pier.

Albedo is de rede dat ik de rest van Vangelis heb aangeschaft.
Lekker onvoorspelbaar,en dan dat magistrale Alpha..heerlijk opgebouwd.

Dit album was één van de eerste electronische synth-albums die ik zo'n slordige 18 jaar geleden aanschafte, en voornamelijk vanwege de tijdloze klassiekers die dit album bevat, zoals Pulstar en natuurlijk het weergaloze Alpha.
Maar voor de rest valt er verder nog genoeg te beleven op dit broeierige en afwisselende album, die in de vorm van Main Sequence en de beide Nucleogenesis-delen, ook een aantal zeer originele stijl-oefeningen laat horen, dat bewijst dat Vangelis een veelzijdig muzikant is.
Freefall laat zelfs wat Indonesische invloeden horen, althans, dat beweerde mijn opa jaren geleden, toen hij deze muziek een keer hoorde. Of ie gelijk heeft, weet ik niet, het klinkt in ieder geval erg origineel.
Verder zijn het plechtige Sword of Orion en het titelnummer geweldig, en vooral de laatste is een zweverige en sfeervolle track, die tevens wat wetenschappelijke wetenswaardigheden over de ruimte laat horen.
Ik geloof dat de verteller hier, niemand minder is dan Keith Spencer-Allen, de geluidsman van Vangelis, die op veel albums van Vangelis studiowerk heeft verricht. Dat had ik ergens op een site gelezen.
Ook leuk voor degenen die het willen weten, is dat Ian Boddy (één van de voornaamste vertegenwoordigers van het synth-genre uit het Verenigd Koninkrijk), een ode aan Albedo 0.39 heeft uitgebracht in de vorm van zijn album 'The Deep'. Het titelnummer daarvan is qua stijl een directe verwijzing naar Vangelis' nummer. Zie daarvoor mijn bespreking van Ian Boddy's 'The Deep'.

De beste track is het titelnummer. De geslaagde combinatie van prachtige soundscapes en een stem die technische feiten declameert heeft iets zeer tragisch. Alsof "Albedo 0.39" het einde van de wereld betekent. Welke kunstvorm anders dan muziek kan dit teweegbrengen?

De beste van de 3 die ik geluisterd heb, mooie muziek. Hier zit ook lekker drumwerk in.

Deze plaat herontdekt vanwege...Bassie en Adriaan.

Ernstige Electronische Muziek... Intrigerend! Als ik zo'n bordje in de platenzaak zou zien naast Soul, Metal, Reggae, en Blues dan zou ik wel nieuwsgierig worden. Valt Jean Michel Jarre daar voor jou ook onder? Of, moderner, Boards of Canada?

Jarre is voor mij meer een showman dan een ernstig componist. Bij Vangelis heb ik meer het idee dat zijn composities de basis vinden binnen de klassieken.

Grotendeels wel met je eens, maar uiteraard kent ook Jarre zijn uitzonderingen. Luister nog maar eens naar bijvoorbeeld een topper als "Second Rendez-Vous". Zonder twijfel Jarre's meest Vangelis-achtige compositie en zeker klassiek getint.

Dit album hoorde ik ruim 35 jaar gelden voor het eerst toen ik van mijn oom een stapel Lps kreeg met allemaal progressieve jaren '70 rock en synthesizermuziek, waaronder ook deze LP. Maar buiten het bekende Pulstar en het magistrale Alpha gaat Vangelis op de rest van het album als een wilde te keer op die keyboards zoals iemand hier al schreef ''electronische fusion''. Keyboarder Larry Fast (Synergy) zou er van moeten watertanden.

Bekendheid in Nederland kreeg Vangelis vooral bij het programma Wondere Wereld van Chriet Titulaer en andere natuurdocumentaires.

Ondanks dat ik een grote fan ben van Vangelis moet ik bekennen dat ik niet veel heb met dit album. Ik draai hem zelden, bijna alle andere muziek van hem vind ik beter. Neemt niet weg dat zo'n nummer als Pulstar toch wel aardig is, maar het is denk ik de som van alle afzonderlijke nummers die het hem doen (of juist niet doen).

Het titelnummer van dit album staat al jaren vast op mijn iPod.
Weergaloos nummer.

Inderdaad een super nummer. Keith Spencer-Allen leest tijdens dit nummer astronomische data voor en was in de veronderstelling dat zijn bijdrage als try-out bedoeld was. Vangelis besloot het uiteindelijk op deze manier uit te brengen. En terecht!

Albedo 0.39 vind ik Vangelis' sterkste album, al moest smaak destijds - zoals vaker - nog wel evolueren om met volle teugen van dit album te genieten. Zit behalve de bekende nummers Alpha en Pulstar een behoorlijke variatie in dit album, zoals het psychedelische Mare Tranquillitatis of het mysterieuze titelnummer. Het gesoleer in Main Sequence is bij het freakerige af en Nucleogenesis heeft wel iets episch. Freefall en Sword of Orion (de rust na Main Sequence) zijn ook geslaagd.

De opvolger van Heaven & Hell en zoals zo vaak bij Vangelis borduurt hij niet echt voort op het vorige album, maar gaat zijn eigen weg. Heaven & Hell waren 2 hele lange nummers en één iets korter, bij Albedo 0.39 pakt hij het anders aan. Voor iets meer dan 40 minuten gebruikt Vangelis 9 nummers. Die verschillen stuk voor stuk in dynamiek en sfeer. Verder is deze plaat erg fragmentarisch.
1976: Jean Michel Jarre gooide hoge ogen in de hitparade met zijn Oxygene, Oxygene IV behaalde zelfs de 4e plaats in de top 40, redelijk uniek voor een prog/synt nummer. Verder staat het nog steeds in de Top 2000 (1650 in 2024). Waarschijnlijk mede door deze hit heb ik toendertijd wel Oxygene en later ook Equinox aangeschaft. De Franse frivole flair qua elektronische muziek sprak me wel aan.
Deze plaat van Vangelis is echter totaal langs me heen gegaan.
Pas geleden heb ik deze voor weinig geld op mooi vinyl kunnen kopen, klinkt toch echt lekker. Wat wel opvalt, het is een prachtige uitklaphoes, maar ondanks zoveel ruimte vind je nergens de nummers, ook niet op de mooie binnenhoes. Dat eigenzinnige van Vangelis herkennen we ook in de muziek van deze plaat, waar hij regelmatig stoeit met de nieuwe Yamaha synthesizer. Fragmentarisch heb ik deze plaat al genoemd en ik denk dat een ieder dit wel herkent. Vangelis laat horen dat hij prachtige, (bijna) commerciële nummers kan componeren, zoals het prachtige Pulsar en Alpha, maar ook wat experimentele, zeker op kant 1, waar het soms wel erg jazzy wordt. Dat is wel het verschil tussen Vangelis en Jean Michel Jarre, die bij Oxygene en Equinox er voor zorgt dat het niet te 'avant garde' achtig en te experimenteel wordt.
Naast Pulsar en Alpha, zijn de twee delen van Nucleogenesis ook zeer de moeite waard. Zeker het eerste deel dat bijna religieus met een kerkorgel start. Nucleogenesis part 2 is iets minder toegankelijk.
De plaat wordt afgesloten met het titelnummer, een hypnotiserende afluiter, dromerige keyboardlagen , Tangerine Dream achtig, waar Keith Spencer Allen wat doorheen vertelt.
Al met al een mooi album van de Griekse toetsenvirtuoos, hierna kwam het redelijk succesvolle 'Spiral' en daarna werden drie zeer experimentele albums uitgegeven, die de fans van Vangelis in twee kampen uiteen dreven.