Vangelis - Albedo 0.39 (1976)
mijn stem
81 stemmen
Griekenland
Electronic
Label: RCA
-
Pulstar (5:45)
-
Freefall (2:15)
-
Mare Tranquillitatis (1:47)
-
Main Sequence (8:11)
-
Sword of Orion (1:56)
-
Alpha (5:56)
-
Nucleogenesis (Part One) (5:56)
-
Nucleogenesis (Part Two) (6:12)
-
Albedo 0.39 (4:23)
0
geplaatst: 7 maart 2008, 22:08 uur
Laat ik voordat ik mijn bevindingen geef over de muziek op dit album even kort aanhalen wat er op de hoes wordt gezegd wat Albedo is.
Albedo:
The reflecting power of a planet or other non-luminous body.
A perfect reflector would have an Albedo of 100%. The Earth's Albedo is 39 % or 0.39.
Tot zover de natuurkunde les zou je denken en nu even languit op de bank en lekker genieten van de muziek. Dat valt mee of tegen na gelang mijn bui is. Door het gepiel her een der is dit zeker niet een album wat je na een drukke dag moet gaan draaien. Ik wordt er in ieder geval niet rustig van.
Wil dit nu zeggen dat we hier te maken hebben met de zoveelste experimentele plaat van Vangelis. Ten dele zou ik zeggen. De ruimte is nu eenmaal zo breed begrip en nog lang niet alles is ontdekt. Zo is dat ook met dit album wat ik al zo'n 15 jaar heb, iedere keer als ik het beluister valt er weer wat nieuws op.
Het album begint met het ijzersterke Pulstar. Een ietwat zenuwachtig ritme met daarop schitterende wijdse muziek. Gaande weg wordt dit steeds beter. Het einde ervan brengt me altijd aan het lachen. Door die stem van telefonische tijdmelding. Hierna volgen drie experimentele tracks die mij het gevoel geven echt in de ruimte te zijn. Het is jazz, fusion en alles wat er tussen zit wat voorbij komt. Na die drie tracks is het rustige Sword Of Orion hard nodig om bij te komen. Mooie verstilde klanken die zo langzaam worden weggedraaid dat het wel lijkt of dat ze eeuwig doorgaan.
Na de laatste noot van deze track komt mijn favoriet van dit album. Het wonderschone Alpha wat zo stil begint en langzaam uitgroeit tot iets groots. Wat is dit goed gedaan. Het lijkt wel of het iedere keer beter wordt. Daarna heb ik het gevoel of ik een kerk binnen stap waar de bespeler van het orgel net uit een diepe slaap komt. Snel hierna neemt Vangelis de leiding over wat volgt is weidse muziek wat qua ritme goed in elkaar zit. Dit Nucleogenisis (part one and two) behoort zeker tot de betere stukken muziek van Vangelis. Alles wat deze Griek inzich heeft zit hier in, en hoe... Het album wordt op een wetenschappelijk verantwordelijke wijze afgesloten. In de track Albedo 0.39 volgen diverse wetenswaardigheden over de ruimte op sfeervolle klanken van Vangelis. Lekker wegdromen op wat de wetenschap heeft gebracht, wat wil een mens nog meer?
Albedo:
The reflecting power of a planet or other non-luminous body.
A perfect reflector would have an Albedo of 100%. The Earth's Albedo is 39 % or 0.39.
Tot zover de natuurkunde les zou je denken en nu even languit op de bank en lekker genieten van de muziek. Dat valt mee of tegen na gelang mijn bui is. Door het gepiel her een der is dit zeker niet een album wat je na een drukke dag moet gaan draaien. Ik wordt er in ieder geval niet rustig van.
Wil dit nu zeggen dat we hier te maken hebben met de zoveelste experimentele plaat van Vangelis. Ten dele zou ik zeggen. De ruimte is nu eenmaal zo breed begrip en nog lang niet alles is ontdekt. Zo is dat ook met dit album wat ik al zo'n 15 jaar heb, iedere keer als ik het beluister valt er weer wat nieuws op.
Het album begint met het ijzersterke Pulstar. Een ietwat zenuwachtig ritme met daarop schitterende wijdse muziek. Gaande weg wordt dit steeds beter. Het einde ervan brengt me altijd aan het lachen. Door die stem van telefonische tijdmelding. Hierna volgen drie experimentele tracks die mij het gevoel geven echt in de ruimte te zijn. Het is jazz, fusion en alles wat er tussen zit wat voorbij komt. Na die drie tracks is het rustige Sword Of Orion hard nodig om bij te komen. Mooie verstilde klanken die zo langzaam worden weggedraaid dat het wel lijkt of dat ze eeuwig doorgaan.
Na de laatste noot van deze track komt mijn favoriet van dit album. Het wonderschone Alpha wat zo stil begint en langzaam uitgroeit tot iets groots. Wat is dit goed gedaan. Het lijkt wel of het iedere keer beter wordt. Daarna heb ik het gevoel of ik een kerk binnen stap waar de bespeler van het orgel net uit een diepe slaap komt. Snel hierna neemt Vangelis de leiding over wat volgt is weidse muziek wat qua ritme goed in elkaar zit. Dit Nucleogenisis (part one and two) behoort zeker tot de betere stukken muziek van Vangelis. Alles wat deze Griek inzich heeft zit hier in, en hoe... Het album wordt op een wetenschappelijk verantwordelijke wijze afgesloten. In de track Albedo 0.39 volgen diverse wetenswaardigheden over de ruimte op sfeervolle klanken van Vangelis. Lekker wegdromen op wat de wetenschap heeft gebracht, wat wil een mens nog meer?
* denotes required fields.
* denotes required fields.