Dinosaur Jr. - Bug (1988)

Gruwelen.
Lekker aan het wandelen.
Netjes binnen de paden.
Een dichtgegroeid bosrijke omgeving.
Plotseling het geschreeuw.
Een mannelijke stem die roept.
Waarom hou je niet van mij.
Doorgeslagen echtgenoot.
Bedrog afrekenend.
Wat moet je doen.
Kijken wat er aan de hand is?
Hulp bieden.
Geen risico lopen.
Doen alsof je neus bloed.
Morgen in de krant op zoek naar bloederige details.
Of zelf als slachtoffer vermeld staan.

Don’t van Dinosaur Jr is samen met Johnny Teardrop het meest angstaanjagende nummer wat ik ooit heb gehoord.
Bug is verder een vrolijk klinkende gitaarplaat.
In het verlengde van Lemonheads.
Al is het gitaarspel net wat ruiger.
Op gevoelige momenten raakvlakken met The Afghan Whigs.
Dus dan verwacht je geen angstkreten.
Het effect komt daardoor juist hard aan.
Opkomen van spontane misselijkheid.
Braaksel al in je keel omhoog voelen komen.
Toch steeds weer dat nummer willen draaien.
Omdat het gewoon geniaal klinkt.

De eerste plaat van Dinosaur Jr die ik leerde kennen, en hoewel ik dit niet (meer) hun beste vind heeft hij altijd een warm plaatsje in mijn hart gehouden. Ik weet zelfs nog precies op welk moment het kwartje viel: het intro van No bones, die korte hoge fluittoon, dan de riff van de ritmegitaar, en dan (daar gebeurde het) dat loopje van vijf noten dat dwars door mijn ziel sneed, de ultieme noise-melancholie, even later nog gesteund door de zware bas, en wie goed luistert hoort op de achtergrond een akoestische gitaar die een subtiele "zachte" laag aanbrengt... Verderop in het nummer neemt een zware solo het over, en als coda horen we dan (min of meer) het steeds herhaalde loopje onder een bak noise en een zware baspartij terwijl Murph onverstoorbaar verder gaat en Mascis nog maar eens treurt om "the vast expanses" (voor zover ik het tenminste kan verstaan).
        De rest van de plaat doet daar weinig voor onder, en als tweede favoriet heb ik The post aangekruist, ook weer dankzij zo'n structuur die precies raak is: een aarzelend couplet ("paste it, traced it, erased it...") gevolgd door een scheurend refrein waarin Mascis zijn eigen onvermogen uitbrult: "She's my post to lean on, and I just cut her down..." Maar nee, hij brúlt het eigenlijk niet, het is meer een fluister op hoog volume, want hoe hard en gewelddadig de muziek soms ook is, de algemene indruk blijft er toch een van ingekeerdheid, introspectie en kwetsbaarheid, mede dankzij die stem. "Sometimes I don't thrill you / Sometimes I think I"ll kill you / Just don't let me fuck up will you / 'Cause when I need a friend it's still you... what a mess..."