M83 - Junk (2016)

Do It, Try It : Weet niet wat ik moet denken van de eerste single van dit album! Pas in de laatste 30 seconden herken ik pas M83. Het grootste gedeelte van het nummer klinkt als 'geleend' van de 80s en dan niet eens het beste daarvan. Anthony lijkt de kant van Pop en jazz op te willen, benieuwd of dat ook in de overige nummers wordt doorgezet.

Beck en Susanne Sundfør doen mee dus hopen dat de rest me meer aanspreekt.

Jammer van die single. Sinds z'n vorige plaat is hij veel naar de poppy kant gegaan. Het lijkt alsof hij z'n eigen hart niet volgt maar dat van het publiek. Where The Boats Go van Hurry Up, We're Dreaming bracht me weer terug naar Before The Dawn Heals Us. Zo griezelig, broeierig, grillig, horrorachtig (Oke de termen lijken wat op elkaar) is nu ver te zoeken. Hurry Up, We're Dreaming was en blijft een tegenvaller. Het is veel te 80's en te glad. Dat is niet waar we M83 van kennen. Toch zeer benieuwd wat de rest van dit album tewege brengt.

Ik vind die nog best ok, niet te vergelijken met de platen er voor, en ik denk dat met een beetje (veel)schrappen en wat minder zangpartijen (ben geen fan van zijn stem) er een heel goede LP inzat. Nu duurt die gewoon veel en veel te lang...

en slapbas is een grote nee nee

Ja klopt. Daar heb je gelijk in. Veel te lang en sowieso die stem van hem erbij past totaal niet in het plaatje van z'n muziek. Misschien is dit (op de single na) een beter album.

Ik vind do it, try it wel beter na elke luisterbeurt, en ook het nieuwe nummer Solitude is zeer mooi. Ben benieuwd!

Oh my god, Solitude. Wat een mooi nummer.

Kan nu echt helemaal niet meer wachten!

De nieuwe singles zijn zeker niet in de stijl van M83 die we gewend zijn, maar na het geaccepteerd te hebben blijkt het toch dat ik Do It, Try It een heerlijk nummer vind. Vandaag hoorde ik Solitude en ben ik verkocht. Een schitterend melancholisch nummer met een geweldig dramatisch einde. Deed me ergens ook wel een beetje denken aan Lonesome Tears van Beck. Ik kijk in ieder geval uit naar Junk, ondanks de titel en het artwork waar ik nog steeds flink aan moet wennen.

We moeten inderdaad maar accepteren dat hij z'n muziek een totaal andere genre heeft gegeven. Jammer maar ook op deze manier zou het wel moeten gaan werken.

solitude is top!

Solitude is echt een zeer sterk nummer. Net voor het eerst gehoord. Gelukkig want Do It, Try It was toch een flink domper, na het sterke Hurry Up, We're Dreaming album en het fijne Oblivion (uit 2013).

Do it, try it wordt beter na meerdere luisterbeurten vind ik

Artwork is echt grandioos. Dit blijft op je netvlies branden, en maar net aan om de goede redenen. Me like.

Nieuwe single Go! met Steve Vai vindt ik de leukste tot nu toe

Moet zeggen dat Do it, Try it toch ook leuker ben gaan vinden. Solitude is ook meer dan prima. Krijg toch veel zin voor dit album.

Go! is een erg fijn nummer

Album staat op Spotify. Gewoon een stabiele pop-plaat, hoor. Het doet mij veel denken aan Empire of the Sun: Feel good music. Makkelijk te behappen en het zal vast een festivalhit worden dit jaar.

Single Solitude had mij al te pakken trouwens, en valt nu ook weer goed. Voor mij het nummer wat er bovenuit schiet.

Inderdaad een vrij degelijk album, vederlicht en soms ontzettend zoet. Er staan wel een paar opvullertjes op, maar nummers als 'Do It, Try It', 'Go!', 'Laser Gun' en vooral het fenomenale 'Solitude' zijn zeer de moeite waard.

Het gaat steeds verder bergafwaarts met Anthony Gonzalez. Hij staat al lang niet meer voor de muziek waar hij bekend mee was. Jammer. Het broeierige is er totaal van af. Hij moet er ook niet bij zingen. Hij kan dat niet en heeft z'n stem niet mee. Ik ben er wel bij tijdens z'n concert op Lowlands. Wie weet komen er nog gouwe ouwe voorbij.

Iets met glazuur, en tanden.

Erg cheesy maar toch klinkt het lekker. Doet me denken aan de laatste van Daft Punk, alleen die is toch heel wat beter..

Wel genietbaar dit, voor mij dan!

Wel...deze titel is toepasselijk.

Dit album deed mij ook denken aan het laatste album van Daft Punk. Ik kreeg sterk het gevoel dat ze een soortgelijk concept wilden neerzetten. Helaas is dit minder geslaagd dan bij hun Franse collega's. Hoewel R.A.M. ook aan de cheesy kant was, vond ik het wel erg origineel en sterk uitgewerkt. Bij Junk vind ik het op beide punten toch beduidend minder. Het album ligt prima in het gehoor, maar op Atlantique Sud na is er geen nummer dat mij direct opviel. Het is wat slapjes en veilig allemaal.

Antony heeft gewoon wat inspiratie gezocht/geleend bij de late 70s / early 80s Soul/Disco zo klinkt dat in sommige nummers zoals Moon Crystal dat verwantschap heeft met The Real Thing's - You To Me Are Everything

Ik vind het wel gedurfd. Hij heeft in ieder geval niet voor de makkelijke weg gekozen. Of het ook geslaagd is? Ik vind het voorlopig nog moeilijk te beoordelen. De cheesy en klasse nummers wisselen elkaar af.

ahahha wat een kutplaat. de vorige was al niet bijzonder goed, maar dit is te cheesy en oninteressant

Mensen die dit goed vinden. Kennen M83 alleen van de vorige plaat. Luister eens naar Before The Dawn Heals Us bijvoorbeeld. Als je dat geluisterd hebt, kan je deze gewoon niet goed vinden. Volgens mij is dit een andere M83.

Ik ken M83 goed, alle albums incl. scores.

De eerste twee albums waren eigenlijk van een andere band want toen deed Nicolas Fromageau mee. Bij opvolgende albums deed Yann Anthony af en toe mee en ik vermoed dat deze heren vooral verantwoordelijk waren voor een meer filmisch geluid, zoals later ook op Oblivion en die Franse film.

Het slechtst beoordeelde album tot nu toe was Digital Shades vol. 1, het eerste album die Anthony zonder deze twee heren heeft gemaakt. Dit album is het tweede en mist hij bovendien Kirby Moran die meeschreef aan de beste nummer op Saturday = Youth. Dat is nog altijd zijn beste album, wat mij betreft.

Dit album is echt niet zo slecht als wordt geroepen maar gaat duidelijk voor een mainstream geluid. Ik had gehoopt dat Sammi Doll van IAMX zich zou voegen bij M83 ipv Kirby maar Sammi was net een nieuw avontuur begonnen met een eigen groep. Overigens is M83 live veelal een spetterend optreden, die zeer mooie rustige nummers lenen zich nu eenmaal slecht voor een concert voor een groot publiek.

Ik beschouw M83 eigenlijk nu een band met twee gezichten, de ene klinkt als de score bij films en de andere kiest voor de mainstream, Saturday=Youth is daar het beste voorbeeld van. Volgens mij probeerde Anthony met het vorige album de twee gezichten te verenigen maar slaagt dat niet geheel, veel te lang voor een Pop publiek.

Heb het deze nu pas 2x geluisterd en vind het echt geen slecht album, zelfs als het geïnspireerd is door de Junk Culture (ook al een titel van een OMD album) van de 70s en 80s. Zie het goedkoop ogend albumart dat daar ook een verwijzing naar is, het is een concept-album en zo als vaker, die vallen niet bij iedereen in de smaak, los van wie het maakt.

Misschien dat de nieuwe van Blancmange je beter bevalt ? Commuter 23

Dus jij beoordeelt een band/album op basis van de vorige platen en als de nieuwe teveel afwijkt van de vorige dan kan je die per definitie niet goed vinden? Kromme redenering volgens mij.
Ik had nooit echt veel met M83. Paar fantastische tracks maar nooit volledig overtuigd door de albums in hun geheel, (kan aan mij liggen en zal deze opnieuw beluisteren).

Junk is wat mij (na luisterbeurt #15) betreft een meesterwerk!

Luisterd wel lekker weg hoor deze. Helemaal niks mis mee.

Inderdaad een erg cheesy plaat, maar ik hoor genoeg subtiliteit dat ik er nog wel van kan genieten.

For The Kids gaat dan misschien wel weer een stapje te ver, maar eerlijk is eerlijk dat zulke ballads tegenwoordig niet meer gemaakt worden. En elke keer komt er toch een lach op mijn gezicht als ik het hoor.

Enkele nieuwe nummers beluisterd en ik ben wel ferm geschrokken! Albums als Saturdays=Youth, Before the dawn heal us, en hurry up we're dreaming waren met momenten prachtig. Dit is echt niet meer mijn ding... Ik mis de dromerige, emotionele sfeer in de nummers van m83. Ze zullen zieltjes verliezen zoals ik, maar er ook enkele nieuwe bij winnen!