Pete Rock - Soul Survivor (1998)

Wat een gastartiesten :O , moet dit maar eens checken.

Dit moet inderdaad wel de grootste sterrencast op een hiphop album ooit zijn, zelfs met alle Wu leden niet meegerekend

Kurupt, O.C., Prodigy, Large Professor, Kool G. Rap, Black Thought, MC Eiht, CL Smooth, Big Pun, Noreaga, Common, Tragedy Khadafi, Sticky Fingaz.... damn

Ben het trouwens wel eens dat de nrs 10-14 het album ruggengraat geven, de echte Pete Rock sound.
Niet alle beroemde gasten klinken even thuis op zijn beats (Noreaga, iemand? LOL wat een bedenkelijke flow)

Ik prefereer Underground Classics, 2006 release, een beetje Pete's Lost Tapes

Ik vind het album lastig om af te luisteren want het klinkt niet als een geheel. Pete Rock, ik ben een groot liefhebber van hem vooral in combinatie met CL Smooth...maar op dit album vind ik het wel minder.
Los zijn de tracks best vet, maar achter elkaar verliest het iets.

Geen classic (had wel potentie voor), maar zeker nog wel goed.
3,5*

Tof album, wat beter nog dan het tweede deel dat iets te veel verschillende kanten opschiet, daar heeft deze geen last van. Meer de standaard PR sound met hele lading dope mc's. Relaxt plaatje met enkele tracks die wat spanning missen.

Tru Master heeft echt een van de vetste beats ooit. Hoe Inspectah Deck opent ook.

Ja. Maar Kurupt verneukt het vervolgens.

Mooi album waarbij het allereerst de liefde voor muziek is die opvalt. Pete Rock wordt door een gigantische lijst aan 'credible' mc's geholpen om een een onconstante maar nooit slechte plaat af te leveren. De sound is over het gehele album retro, maar valt de ene keer in de meer typische boombap sound-categorie en dan weer in soulvolle en ruimtelijke r&b-categorie. Het enige debet aan de plaat is dat ie qua kwaliteit niet over de hele lijn zo goed is als de hoogtepunten zoals Half Man Half Amazin, #1 Soul Brother, It's About That Time of One Life to Live. Tegelijkertijd kan ik horen dat de hoogtepunten voor verschillende luisteraars verschillend zullen zijn. Ik denk alleen niet dat de plaat de aandacht van een luisteraar de hele tijd vast zal houden. Maar zelfs de minste cuts op dit album werken nog steeds als laid-back achtergrondmuziek.

Een fatsoenlijke documentaire is het niet te noemen, maar zie nu de beelden van de recordingsessies voor het eerst, tof om te zien. Blijft een lekker album voor mij. Die sample van Tha Game is gruwelijk.