Long Distance Calling - TRIPS (2016)

Mooie mix tussen gezongen en instrumentale nummers en ver weg van de post rock die zij vroeger maakte.

Klaagde ik bij het vorige album nog over de toevoeging van een zanger aan de overwegend instrumentale muziek van deze duitsers; ditmaal is diezelfde zanger juist een verrijking van het totaalgeluid. Het kan natuurlijk ook aan het songmateriaal liggen, dat hier een stuk pakkender en vooral compacter is. De plaat kent unaniem sterke tracks, van de retro electronische opener Getaway (die je heerlijk op het verkeerde been zet) tot de epische afsluiter Flux. De twee bonustracks zijn ook prima. Met postrock heeft het allemaal weinig meer te maken, maar wat zou het. Sterk album.

Tjonge... wat is "Plans" een goed rock nummer. Er is leven na de postrock!

'LINES' bij 1:10 BAM. Zo lekker. En 'PLANS', zo mooi

Long Distance Calling gooit het over een wat andere boeg door steeds vaker zang toe te voegen en hun sound over het geheel genomen toch wat vrolijker te maken. Lines is daar een mooi voorbeeld van, dat opzwepende refrein heeft echt niets met hun eerdere postrock te maken. Het nummer ervoor Trauma klinkt daarentegen weer heel dreigend. Ook de wat lichtere kant van de band komt voldoende aan de orde op dit album. De variatie werkt prima en zo is TRIPS best geslaagd.

Fijn album. Andere aanpak dan bij de vorige albums, maar het pakt goed uit.

Heerlijk album. Jammer dat er niet alleen maar songs met zang op staan. Dat instrumentale vind ik minder. Anders was de score nog hoger geweest. Rewind is een super nummer!