Long Distance Calling - TRIPS (2016)

Klaagde ik bij het vorige album nog over de toevoeging van een zanger aan de overwegend instrumentale muziek van deze duitsers; ditmaal is diezelfde zanger juist een verrijking van het totaalgeluid. Het kan natuurlijk ook aan het songmateriaal liggen, dat hier een stuk pakkender en vooral compacter is. De plaat kent unaniem sterke tracks, van de retro electronische opener Getaway (die je heerlijk op het verkeerde been zet) tot de epische afsluiter Flux. De twee bonustracks zijn ook prima. Met postrock heeft het allemaal weinig meer te maken, maar wat zou het. Sterk album.