Amber Arcades - Fading Lines (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Amber Arcades - Fading Lines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemde de Nederlandse muzikante Annelotte de Graaf twee weken geleden een echt talent. Iets om trots op te zijn, want als het gaat om muziek heeft The Guardian een hele goede naam hoog te houden.

Er valt gelukkig helemaal niets af te dingen op de lovende woorden van de Britse krant, want Annelotte de Graaf heeft als Amber Arcades een meer dan uitstekende plaat afgeleverd.

Voor Fading Lines trok ze in haar uppie naar New York, waar ze werd bijgestaan door producer Ben Greenberg (Beach Fossils) en muzikanten uit de New Yorkse bands Real Estate en Quilt.

Het stempel van Ben Greenberg, die tot dusver vooral bekend stond als producer van het stevigere werk, is niet direct te horen, maar de leden van Real Estate en Quilt tekenen ook op het debuut van Amber Arcades voor een heerlijk dromerig en zweverig geluid vol memorabele gitaren en aangenaam zeurende orgeltjes.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig, maar ook in vocaal opzicht maakt Amber Arcades indruk. Annelotte de Graaf beschikt over een heerlijk dromerige, maar ook prachtig heldere stem, die in meerdere genres uit de voeten kan.

De dromerige klanken in het algemeen en de onweerstaanbare gitaarloopjes in het bijzonder herinneren aan de hoogtijdagen van de dreampop, maar Amber Arcades is zeker niet de zoveelste band die het beste van de dreampop nauwgezet probeert te reproduceren. Fading Lines doet af en toe denken aan Lush, maar doet minstens net zo vaak denken aan Belly, The Sundays, Broadcast of Mazzy Star, om een aantal namen te noemen. Op hetzelfde moment is het debuut van de Nederlandse muzikante net zo fris en onweerstaanbaar als de platen van Courtney Barnett, om nog maar een grote naam te noemen.

Fading Lines is door de invloeden uit het verleden, het heerlijke gitaarwerk en de aangename zang al lastig te weerstaan, maar de ware kracht van het debuut van Amber Arcades schuilt in het feit dat de plaat ook allerlei nieuwe wegen in slaat of op de proppen komt met invloeden die je nou net niet had verwacht als 80s synthpop, zweverige Cocteau Twins achtige klanken of een rauw rockliedje waarvoor The Breeders zich niet zouden hebben geschaamd.

Als je dit alles dan ook nog weet te verpakken in melodieuze popliedjes die de hele plaat een hoog niveau houden, heb je een plaat gemaakt die overloopt van talent, zoals The Guardian twee weken geleden al volkomen terecht concludeerde. Erwin Zijleman

Sorry Gretz maar dit gaat hem niet worden voor mij. Te zeurderig qua stem, niveau van Turning Lights wordt nergens anders gehaald. Dat is up-tempo terwijl dat rest inzakt.
Amber Arcades lijkt hier veel op de female fronted popbandjes in het begin van de 90's. Toen er verschillende van zulke bandjes waren denk aan The Sundays, en up-tempo Darling Buds en The Primitives alleen hoor ik die liever.

Sinds de debuut EP uit 2013 heb ik hier op zitten wachten. Ik was nog niet overdonderd door de vooruitgesnelde singles, maar in de context van de plaat vallen ze op hun plek. Belangrijker nog: de nummers op dit album zijn alle 10 goed!

Wat een lekkere dromerige plaat is dit geworden. Het tempo ligt een stuk hoger dan op het debuut, wat wel even wennen is. Maar de melodieën die mij destijds zo hebben gegrepen zijn ook hier volop te horen. Het langzame "Constant's Dream" is een nummer dat ook al in die beginperiode live werd gespeeld; logisch dat deze het meest lijkt op de vroegere Amber Arcades. De meer uptempo nummers doen logischerwijs denken aan Real Estate (soms hoor ik vlagen van een band als Alvvays..), ik lees hier dat het op Mazzy Star zou lijken, maar daar ken ik dan weer te weinig van. Maar bij Amber Arcades bevallen de dromerige nummers mij nog altijd het beste.

Maar nummers als "Come With Me", "I Will Follow", "Right Now" en "This Time" kunnen zich meten met het beste van Real Estate. Ik had nooit verwacht dat Amber Arcades een grote groep mensen aan zou spreken, dus het verbaasde mij dat "Fading Lines" (prima single) opgepikt werd door 3FM. Ik vermoed een toevalstreffer, want Amber Arcades lijkt me te eigenzinnig voor de massa.

Ok, super orgineel is het niet, maar zo goed als hier hoor ik het niet vaak. Een van mijn favorieten van dit jaar tot nu toe, zowiezo een van de betere platen van Nederlandse bodem van de laatste jaren.
4*

Mooi te lezen dat de waardering voor deze plaat alle kanten uitschiet en dat is ook zeer voor te stellen. Mijn persoonlijke kritiek is dat de plaat uiteindelijk te uniform is. Wie daar over valt, zal hem niet hoog waarderen. Wie aan de andere kant gegrepen wordt door de stem van Annelot de Graaf en de manier waarop in de muziek gespeeld wordt met licht en duisternis, komt vanzelf aan de goede kant uit van de sterren. (Wel een puntje wellicht voor plaat twee.)

Voor mij is het het laatste. Daarbij moet ik geregeld denken aan 'The Unbearable Lightness Of Being'. Amber Arcades weet dat gevoel op te roepen in haar beste songs. In de gitaarlijntjes schijnt de zon, terwijl de sfeer en stem daar geregeld flinke wolken voor schuiven. Aan de randen flonkert het, maar niet persé op een schitterende manier. De zachte kant van The Velvet Underground, Franse zuchtmeisjes en 80s gitaarsferen komen samen en vechten om de meeste aandacht. Daarbij is het meer elektronische, up tempo 'Turning Light' een welkome afwisseling, maar niet meer dan dat: een vreemde eend.

Wat rest is de schitterende single en titelnummer te noemen die all over 3FM is in de afgelopen weken. Wat een prachtplaat en zeker een van de betere nummers van 2016, zoals Fading Lines als geheel in potlood staat genoteerd voor het jaarlijstje 2016.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.