menu

Amber Arcades - Fading Lines (2016)

mijn stem
3,55 (73)
73 stemmen

Nederland
Rock / Pop
Label: Heavenly

  1. Come with Me (4:01)
  2. Constant's Dream (3:57)
  3. Fading Lines (4:07)
  4. I Will Follow (3:19)
  5. Perpetuum Mobile (4:14)
  6. Right Now (3:56)
  7. Apophenia (3:16)
  8. This Time (3:18)
  9. Turning Light (6:54)
  10. White Fuzz (2:22)
totale tijdsduur: 39:24
zoeken in:
avatar van thetinderstick
4,0
Eindelijk verschijnt dan het debuutalbum van Amber Arcades (Annelotte de Graaf).
In 2013 zag ik de band in het voorprogramma van The Veils en meteen vond ik het bijzonder. Trage folk/slowcore achtige liedjes. Maar wat een fantastische melodieën. Er volgde een meer dan uitstekende EP, en daarna werd het heel lang stil.

Eind vorig jaar was daar dan de 'Patiently' EP, waarvan 3 nummers ("Apophenia", "Constant's Dream" en "White Fuzz") ook op 'Fading Lines' staan. 'Patiently' was vooral een hele sobere aangelegenheid (vooral Annelotte op akoestische gitaar), dus ik ben zeer benieuwd hoe de nummers klinken met band.

'Fading Lines' is in New York opgenomen met producer Ben Greenberg (Beach Fossils, the Men) met vooral amerikaanse muzikanten. Naast de liedjes die op 'Patiently' stonden, zijn er tot nu toe twee singles bekend: "Turning Lights" is een krautrock achtig liedje, tamelijk ver verwijderd van de folk/slowcore van de EP uit 2013. Het is een fijn nummer, al is het wel tamelijk monotoon. "Right Now" doet me juist weer denken aan bands als DIIV of Real Estate, en bevalt me beter.

Opvallend dat Amber Arcades nu ineens zo opgepikt lijkt te worden, ook in het buitenland. Heeft waarschijnlijk ook te maken met het beroemde label (Heavenly) waar de plaat op uitkomt. Ik denk dat het een goed jaar wordt voor Amber Arcades.

"Turning Lights"
Amber Arcades - Turning Light - YouTube

"Right Now"
Amber Arcades - Right Now (Official Video) - YouTube

Sessie op Grasnapolsky:
Amber Arcades - sessie @ Grasnapolsky 2016 - YouTube

avatar van DjFrankie
2,5
Mooi geschreven Edwin, heb ze ook al eens live gezien. Fijn bandje.

avatar van Sunderland
3,0
Indrukwekkende aandacht voor Amber Arcades op de site van Stereogum. Dat moet haar tot grote hoogte kunnen stuwen.


avatar van Gretz
4,5
Heel benieuwd naar!


avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Na middernacht was het album nog niet te vinden bij Deezer maar zie net dat het er nu wel is, staat nu in mijn wachtrij.

Wordt een lange dag, circa 7-8 albums waar ik naar uit keek kwamen vandaag uit.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Amber Arcades - Fading Lines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse kwaliteitskrant The Guardian noemde de Nederlandse muzikante Annelotte de Graaf twee weken geleden een echt talent. Iets om trots op te zijn, want als het gaat om muziek heeft The Guardian een hele goede naam hoog te houden.

Er valt gelukkig helemaal niets af te dingen op de lovende woorden van de Britse krant, want Annelotte de Graaf heeft als Amber Arcades een meer dan uitstekende plaat afgeleverd.

Voor Fading Lines trok ze in haar uppie naar New York, waar ze werd bijgestaan door producer Ben Greenberg (Beach Fossils) en muzikanten uit de New Yorkse bands Real Estate en Quilt.

Het stempel van Ben Greenberg, die tot dusver vooral bekend stond als producer van het stevigere werk, is niet direct te horen, maar de leden van Real Estate en Quilt tekenen ook op het debuut van Amber Arcades voor een heerlijk dromerig en zweverig geluid vol memorabele gitaren en aangenaam zeurende orgeltjes.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig, maar ook in vocaal opzicht maakt Amber Arcades indruk. Annelotte de Graaf beschikt over een heerlijk dromerige, maar ook prachtig heldere stem, die in meerdere genres uit de voeten kan.

De dromerige klanken in het algemeen en de onweerstaanbare gitaarloopjes in het bijzonder herinneren aan de hoogtijdagen van de dreampop, maar Amber Arcades is zeker niet de zoveelste band die het beste van de dreampop nauwgezet probeert te reproduceren. Fading Lines doet af en toe denken aan Lush, maar doet minstens net zo vaak denken aan Belly, The Sundays, Broadcast of Mazzy Star, om een aantal namen te noemen. Op hetzelfde moment is het debuut van de Nederlandse muzikante net zo fris en onweerstaanbaar als de platen van Courtney Barnett, om nog maar een grote naam te noemen.

Fading Lines is door de invloeden uit het verleden, het heerlijke gitaarwerk en de aangename zang al lastig te weerstaan, maar de ware kracht van het debuut van Amber Arcades schuilt in het feit dat de plaat ook allerlei nieuwe wegen in slaat of op de proppen komt met invloeden die je nou net niet had verwacht als 80s synthpop, zweverige Cocteau Twins achtige klanken of een rauw rockliedje waarvoor The Breeders zich niet zouden hebben geschaamd.

Als je dit alles dan ook nog weet te verpakken in melodieuze popliedjes die de hele plaat een hoog niveau houden, heb je een plaat gemaakt die overloopt van talent, zoals The Guardian twee weken geleden al volkomen terecht concludeerde. Erwin Zijleman

avatar van Gretz
4,5
Dit is inderdaad international gezien een ongelofelijk sterk debuut. Staat geen enkel minder nummer op. Dreampop van internationale allure. Ik verwacht dat binnenkort nog meer buitenlandse media het gaan oppikken en dat Amber Arcades binnen enkele jaren een behoorlijke naam heeft binnen het indie wereldje. Wat mij betreft gaat dit net zo hard als een bom in slaan als bijvoorbeeld Courtney Barnett dat deed met haar eerste langspeler.

Voorlopig mijn favoriete album van dit jaar, een paar dagen geleden stak ie Nachtlicht opeens al voorbij (sneller dan verwacht).

avatar van trebremmit
3,0
Turning Light is een erg mooi nummer, was het hele album maar van dat niveau. De rest vind ik toch een tikkeltje saai/dertien in een dozijn, maar ik zal het nog wel wat vaker luisteren.

Kan dat wel delen - na tweemaal beluisteren. De stem is gewoon te vlak - daardoor mist het de betovering die stijlvoorbeelden als Mazzy Star en Cowboy Junkies (niet alle albums overigens) wel bieden; uiteraard een beetje Beach House; maar ook daarop was ik op een bepaald moment uitgeluisterd. Op de begeleiding valt wel wat aan te merken: het hele geluid blijft binnen een keurig spectrum, het wordt vrij snel tam, te tam voor mij.

Snap wel dat het lekker aankleeft en live zou ik dit wel willen zien. Het heeft een zekere belofte in zich. Maar "beste plaat van2016"? - we zijn nog niet op de helft! Verder vind ik bijv Andy Stott - Too Many Voices (2016) erg fijn en ook Anohni landt hier goed - maar goed: genoeg te verkennen nog

avatar van Gretz
4,5
Mjuman schreef:

Snap wel dat het lekker aankleeft en live zou ik dit wel willen zien. Het heeft een zekere belofte in zich. Maar "beste plaat van2016"? - we zijn nog niet op de helft!

Voorlopig hè, je kunt altijd een voorlopig beste album hebben. Ik kan je van harte aanraden om ze eens live te gaan zien. Er zullen dit jaar ongetwijfeld nog optredens bijkomen in Annelottes thuisstad dus dan kun je er waarschijnlijk op het fietsje heen.


Dank voor de tip, wist niet dat alweer een nieuwe plaat had. Ik begon zijn muziek pas echt te snappen nadat ik hem live zag in een dampende Handelsbeurs tijdens Boomtown vorig jaar.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Keek wel uit naar dit album maar 2x luisteren is aan me voorbij gegaan en heb nog geen nummer gehoord dat me doet opveren (los van de singles).

Ik hoop bij elk album altijd dat de singles slecht de smaakmakers zijn en hoop dan een paar juweeltjes op het album zelf te 'ontdekken' maar dat is hier nog niet gebeurd. Zal deze nog eens op zetten deze week.

3,5
Opveren is ook niet het doel, met deze plaat heeft Amber Arcades vooral een oerdegelijke dromerige indie-rock plaat voor elkaar gespeeld. Geweldige productie van ex-ZS/the Men lid Ben Greenberg ook en backing van muzikant uit de bands Mmos, Qualt en Wheyes Bhlud. 'Band' vroeger nog vaak genoeg gezien toen het alleen Annelotte was en een knullig keyboard maar na de al erg toffe ep van vorig jaar leken die tijden voorbij. Jammer is het niet want de charme zit er zeker nog in en dit is een van de sterkste indie-rock platen uit Nederland in jaren. Jammer dat de plaat door release in England nogal matig te verkrijgen is over hier.

avatar van Gretz
4,5
Snap niet dat dit geweldige debuut nog niet echt wordt opgepikt en dat de reacties hier redelijk zuinig is.

Krijgt lovende recensies van de buitenlandse indiemedia, waaronder deze (de absolute topscore).

avatar van DjFrankie
2,5
Sorry Gretz maar dit gaat hem niet worden voor mij. Te zeurderig qua stem, niveau van Turning Lights wordt nergens anders gehaald. Dat is up-tempo terwijl dat rest inzakt.
Amber Arcades lijkt hier veel op de female fronted popbandjes in het begin van de 90's. Toen er verschillende van zulke bandjes waren denk aan The Sundays, en up-tempo Darling Buds en The Primitives alleen hoor ik die liever.

avatar van Gretz
4,5
Album doet het voorlopig meer dan uitstekend bij de critici (gemiddelde metascore van 83). Ik ben benieuwd wanneer MuMe dan wel overstag gaat.

Gretz schreef:
Album doet het voorlopig meer dan uitstekend bij de critici (gemiddelde metascore van 83). Ik ben benieuwd wanneer MuMe dan wel overstag gaat.


Nou nou nou, Drowned in Sound, Under the Radar, Uncut, Q vormen echt wel de 'fine fleur' van de pop-praetsel-poepers en All Music zet dan ook nog écht wel de kersjes op dat baksel.

Tjongejonge da'j 't goed vindt, was inmiddels duidelijk - dat anderen er anders over denken ook. Laat gaan en kom niet met dit soort poldermodelkoekenpraet aanstruimen. Treed 'ns buiten je indiejannenrockie-comfortzone en ga eens iets heel anders positief waarderen. Om mijn part case/lang/veirs - case/lang/veirs (2016)

Zo niet zie ik me gedwongen je de WCeendaward - "wij van WC-eend raden altijd WC-eend aan" - deze week op te spelden.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Zag vanavond dat ze naar de Paradiso komt op 18 november.

avatar van Gretz
4,5
Mjuman schreef:
(quote)


Nou nou nou, Drowned in Sound, Under the Radar, Uncut, Q vormen echt wel de 'fine fleur' van de pop-praetsel-poepers en All Music zet dan ook nog écht wel de kersjes op dat baksel.

Tjongejonge da'j 't goed vindt, was inmiddels duidelijk - dat anderen er anders over denken ook. Laat gaan en kom niet met dit soort poldermodelkoekenpraet aanstruimen. Treed 'ns buiten je indiejannenrockie-comfortzone en ga eens iets heel anders positief waarderen. Om mijn part case/lang/veirs - case/lang/veirs (2016)


Ik bedoel overstag gaan in de zin van dat dit debuut in mijn ogen veel meer aandacht behoort te krijgen. Het huidige aantal stemmen is nog behoorlijk zuinig te noemen. Niet dat ik wil beweren dat diegenen die het album nu als gemiddeld beoordelen fout zitten; ik houd dat vooral op het feit dat smaken nu eenmaal verschillen.

En ik kan er naast zitten hoor, maar is het bij jou niet ook een beetje een soort vooroordeel van: 'het komt uit Nederland, dus het kan nooit echt goed zijn? ' Ik heb je namelijk nog nooit een Nederlandse release hoger dan 3,5 ster zien geven. In je eerdere mening kom je al snel met stijlvoorbeelden aanzetten die het volgens jou overduidelijk beter in de smiezen zouden hebben. Voor mij is in ieder geval niet overduidelijk wat bijvoorbeeld een Mazzy Star nu gemiddeld zoveel beter maakt dan Amber Arcades. Kan je aanraden om het album gewoon nog eens vaker op te zetten, er valt dan nog genoeg te ontdekken.

Bedankt wel voor de tip, ga ik zeker een kans geven.

Gretz schreef:
Ik bedoel overstag gaan in de zin van dat dit debuut in mijn ogen veel meer aandacht behoort te krijgen. Het huidige aantal stemmen is nog behoorlijk zuinig te noemen. Niet dat ik wil beweren dat diegenen die het album nu als gemiddeld beoordelen fout zitten; ik houd dat vooral op het feit dat smaken nu eenmaal verschillen.


Dat laatste was waar ik ongeveer mee eindigde. Wat stoorde was het - zoals de bal nogmaals in het doel trappen na het scoren van goal - het aandragen van allerlei halfwas recensies, zoals Q - you got to be joking, écht - om je punt te adstrueren. Jij vindt het goed en that's it - geen platte pannenkoekenpraet.

Gretz schreef:
En ik kan er naast zitten hoor, maar is het bij jou niet ook een beetje een soort vooroordeel van: 'het komt uit Nederland, dus het kan nooit echt goed zijn? ' Ik heb je namelijk nog nooit een Nederlandse release hoger dan 3,5 ster zien geven. In je eerdere mening kom je al snel met stijlvoorbeelden aanzetten die het volgens jou overduidelijk beter in de smiezen zouden hebben. Voor mij is in ieder geval niet overduidelijk wat bijvoorbeeld een Mazzy Star nu gemiddeld zoveel beter maakt dan Amber Arcades. Kan je aanraden om het album gewoon nog eens vaker op te zetten, er valt dan nog genoeg te ontdekken.

Bedankt wel voor de tip, ga ik zeker een kans geven.


Hier begeef je je op héél glad ijs - dat kan je niet onderbouwen. Ten eerste insinueer je - dat doe je wel vaker - en daar ben ik niet van gediend en ten tweede vraag je mij verantwoording over mijn stemgedrag af te leggen. En da's gewoon dikke nonsens; je kunt vragen om een toelichting en die wil ik wel geven - dat vind normaal. Wat weet jij helemaal wat ik hier aan NL albums in de platenkast heb staan en hoe ik die waardeer - moet ik die stuk voor stuk noemen, met cijfer erbij? Zo ben ik nog steeds heel benieuwd naar Weval, maar dat album moet ik nog steeds bestellen of kopen bij Kompakt.

Ik zal morgen nog eens luisteren en dan nadere invulling geven aan eea - zoals de vergelijking met Hope Sandoval en Margo Timmins. Kan je wel vertellen dat ik de stem te dreinerig en monotoon vind.

avatar van Arrie
Ik snap Mjuman ook wel hoor, Geert. Jij doet het overkomen alsof we er op MuMe massaal naast zitten, en het licht nog wel gaan zien. Zo bedoel je het wellicht niet, maar ik kan me voorstellen dat Mjuman dat gevoel er ook bij had.

Verder heb ik hier toch ook wel een gevoel bij van 'het is al eerder en beter gedaan'. Begin jaren '90 waren er best veel van zulke bands, en dat zijn dan ook vaak bands die me veel doen. Dat hoor ik wel terug in Amber Arcades, met het verschil dat Amber Arcades me niet grijpt. Op Turning Light na, waar ze iets anders doen. Nou vind ik Mazzy Star niet de beste vergelijking, maar wat hun voor mij persoonlijk beter maakt is in de eerste plaats de zangeres en in de tweede plaats simpelweg dat de liedjes me meer doen. En dat het een soort magische, ongrijpbare sfeer heeft. Zelfde geldt voor The Sundays. Wat Amber Arcades doet, is me toch wat te vlak. De dingen die hierboven worden genoemd door trebremmit en Mjuman ('tikkeltje saai', 'dertien in een zijn', en 'te tam'), kan ik me bij aansluiten. Vind ik erg jammer, want dit zit precies in mijn straatje. Live sprankelde het wel wat meer en had het een erg fijne sound, maar het bleef ook wel bij die fijne sound.

Dat de internationale critici dan wel in de jubelsfeer zijn, dat zegt me niet zoveel. Dat betekent toch niet dat we daar op MuMe in mee moeten gaan? We hebben hier onze eigen oren. Ik kan je wel geruststellen dat het stemmenaantal nog flink omhoog zal gaan, dat zit er dik in nu 3FM het is gaan draaien.

Verder lijkt het me onzin dat Mjuman bevooroordeeld is tegenover Nederlandse muziek, dat idee heb ik in ieder geval totaal niet. Ik zie hem vaak genoeg positief over Nederlandse releases (Martyn bijvoorbeeld). Maar daarin mag Mjuman zichzelf wel verdedigen.

avatar van itchy
3,0
Ook de critici zitten er wel eens collectief naast. Want zo bijzonder is dit niet. De singles vond ik al niet aansluiten bij het hosannahgeroep en het album is van hetzelfde laken een pak.

Nou was ik nota bene niet de eerste die de link legde met Mazzy Star, dat was een recensist/blogger hier - maar ikkes mot voor de inquisitie verschijnen.

Toegegeven der Arrie hat ja ein Punkt: Hope Sandoval (Mazzy Star) betovert je en bereikt een niveau dat weinigen gegeven is; hetzelfde geldt voor Margo Timmins - draai Cowboy Junkies - The Trinity Session (1988) en laat je meevoeren. Eerlijk gezegd had ik - die louter stemkleur gebaseerde vergelijking niet moeten maken. Ook de bijdragen van Sandoval aan Heligoland en Massive Attack/Burial - Paradise Circus zijn van Benziaanse Sonderklasse. Zou Hope mij zingend verleiden haar te volgen naar Heligoland voor een stonde van platonische, muzikale vervoering zou ik prompt betrekking, huis en pegulanten laten voor wat ze waren om haar te volgen.

Gelukkig gebeurt dat niet, wat het einde laat zich gewoon raden: berooid, teleurgesteld, slachtoffer van romantische Weltschmerz.

Ook het andere punt, dat dit in de 90s al eerder en beter is gedaan, klopt. Bij nadere beluistering hoor ik wel een link met Bettie Serveert zoals de band Velvet Underground speelde tijdens de zgn Marlboro Flashback-tour (1997) en ook op Bettie Serveert - Bare Stripped Naked (2006).

Als je dat album beluistert, kan je er niet om heen dat Bettie Serveert een van de betere NL bands was (iig) en waarschijnlijk nog steeds is.

Carol van Dijk heeft meer drama en overtuiging in haar stem dan deze zangeres die vrij vlak en lijzig klinkt. Op sommige nummers, Fading Lines, klinkt het zelfs als een beginnend bandje: te veel strumming, hi-hat aantikken (continue op de maat), te volle nummers, weinig variatie en de productie is ook te vlak: te weinig bas bijv; geluid klinkt vlak en geknepen.

Paar nummers klinken aardig en dame heeft ongetwijfeld talent. Was kritischer geweest, had minder gelijkvormige nummers opgenomen, een strengere hand bij de productie, gevarieerder drumwerk, temporisering (soms vertragen, pauzes laten vallen) en er had een aardige e.p. / 12"uit kunnen rollen. Dit is te vlak, te dun, te weinigzeggend. Luister maar eens naar het genoemde album van Bettie Serveert of anders naar Bettie Serveert - Palomine (1992)

In vergelijking staan deze Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993) en deze Cowboy Junkies - Pale Sun, Crescent Moon (1993) op onbereikbare hoogte.

avatar van thetinderstick
4,0
Sinds de debuut EP uit 2013 heb ik hier op zitten wachten. Ik was nog niet overdonderd door de vooruitgesnelde singles, maar in de context van de plaat vallen ze op hun plek. Belangrijker nog: de nummers op dit album zijn alle 10 goed!

Wat een lekkere dromerige plaat is dit geworden. Het tempo ligt een stuk hoger dan op het debuut, wat wel even wennen is. Maar de melodieën die mij destijds zo hebben gegrepen zijn ook hier volop te horen. Het langzame "Constant's Dream" is een nummer dat ook al in die beginperiode live werd gespeeld; logisch dat deze het meest lijkt op de vroegere Amber Arcades. De meer uptempo nummers doen logischerwijs denken aan Real Estate (soms hoor ik vlagen van een band als Alvvays..), ik lees hier dat het op Mazzy Star zou lijken, maar daar ken ik dan weer te weinig van. Maar bij Amber Arcades bevallen de dromerige nummers mij nog altijd het beste.

Maar nummers als "Come With Me", "I Will Follow", "Right Now" en "This Time" kunnen zich meten met het beste van Real Estate. Ik had nooit verwacht dat Amber Arcades een grote groep mensen aan zou spreken, dus het verbaasde mij dat "Fading Lines" (prima single) opgepikt werd door 3FM. Ik vermoed een toevalstreffer, want Amber Arcades lijkt me te eigenzinnig voor de massa.

Ok, super orgineel is het niet, maar zo goed als hier hoor ik het niet vaak. Een van mijn favorieten van dit jaar tot nu toe, zowiezo een van de betere platen van Nederlandse bodem van de laatste jaren.
4*

avatar van Cor
4,0
Cor
Mooi hoor, gewoon je Hollandse dromen achterna jagen en in het buitenland deze plaat maken. En dan ook nog kwaliteit leveren. Idd geen zwak nummer te bekennen. 'Fading Lines' en 'Turning Lights' nestelen zich aangenaam in je muzikale brein en laten niet meer los.

avatar van Pinsnider
3,0
Zeer veel respect voor deze dame en het zal anderen vast heel erg aanspreken, maar ik vind het iets te lijzig, iets te vrijblijvend allemaal. Dat vocalen-in-een-koektrommel geluid kennen we nu zo ondertussen wel en dat zorgt er mede voor dat het nergens echt spannend wordt. Maar echt irritant wordt het ook niet. Ben wel al heel benieuwd naar een volgende plaat.

2,5
Kor
Ik zit net deze discussie te lezen, en het valt me op dat er twee kanten zijn onstaan. Eén die er niet veel aan vind en de andere die dat niet wil accepteren. Ik heb de plaat nu twee keer geheel beluisterd, en kom dan tot de conclusie dat ik tot het eerste kamp behoor. De nummers lijken nogal op elkaar en de dromerige stem van Amber matched niet altijd met de gitaren. Fijn voor haar dat er ook velen zijn die het mooi vinden, en ik hoop dat ze doorgaat met muziek maken. Het volgende album zal ik dan weer proberen.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Met elke luisterbeurt groeit de waardering voor dit album maar wel in een erg langzaam tempo. Ik plaats dit nu ook niet in het Rock/Pop genre zoals boven aangegeven maar zou het zelf eerder als een mix van Dream Pop / Shoegaze / Psychedelic Pop benoemen.

Het grootste mankement aan dit album vind ik dat Amber's stem iets te diep in de mix verzonken zit, niet duidelijk te verstaan is. Ze lijkt mij een prima stem te hebben dus dat kan niet de reden zijn om hem te verstoppen. Misschien te veel compressie op de eindmix waardoor de stem verdwijnt?

avatar van WoNa
4,0
Mooi te lezen dat de waardering voor deze plaat alle kanten uitschiet en dat is ook zeer voor te stellen. Mijn persoonlijke kritiek is dat de plaat uiteindelijk te uniform is. Wie daar over valt, zal hem niet hoog waarderen. Wie aan de andere kant gegrepen wordt door de stem van Annelot de Graaf en de manier waarop in de muziek gespeeld wordt met licht en duisternis, komt vanzelf aan de goede kant uit van de sterren. (Wel een puntje wellicht voor plaat twee.)

Voor mij is het het laatste. Daarbij moet ik geregeld denken aan 'The Unbearable Lightness Of Being'. Amber Arcades weet dat gevoel op te roepen in haar beste songs. In de gitaarlijntjes schijnt de zon, terwijl de sfeer en stem daar geregeld flinke wolken voor schuiven. Aan de randen flonkert het, maar niet persé op een schitterende manier. De zachte kant van The Velvet Underground, Franse zuchtmeisjes en 80s gitaarsferen komen samen en vechten om de meeste aandacht. Daarbij is het meer elektronische, up tempo 'Turning Light' een welkome afwisseling, maar niet meer dan dat: een vreemde eend.

Wat rest is de schitterende single en titelnummer te noemen die all over 3FM is in de afgelopen weken. Wat een prachtplaat en zeker een van de betere nummers van 2016, zoals Fading Lines als geheel in potlood staat genoteerd voor het jaarlijstje 2016.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:21 uur

geplaatst: vandaag om 08:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.