Chris Isaak - Forever Blue (1995)

Als je in een dippie zit en je wilt even relaxen, dan kun je heel goed deze cd opzetten. Degelijke muziek, je voelt je dan wel forever blue, maar toch doet het ook wat positiefs met je. Graduation Day is mijn favoriete nummer van dit album. Ik ga voor vier sterren ****

Baby did a bad bad thing

Meestal kan ik Chris Isaak niet betichten van slechte dingen. Vaak klinkt hij zo zoet dat het moeilijk voor te stellen is dat er onderhuids iets zou kunnen kruipen wat slecht of donker is.

Maar toch...

Het openingsnummer (ook fantastisch op de soundtrack van Eyes Wide Shut) begint met dat akelig donkere basloopje. Wanneer de rest van de instrumenten er bij komen en Chris zijn lage stem inzet, dan voel ik toch iets onheilspellends over me heen komen. En waar hier het hele liedje eigenlijk zo overduidelijk donker blijft (ik moet bij dit liedje op de een of andere manier aan de werken van Edgar Allen Poe denken), geldt dat onderhuids ook wel voor de rest van zijn ouvre.

Ik geloof niet dat er nog maar 1 Amerikaanse levende zanger over is die teksten durft te zingen als:
I don't know what to do in my heart I still love you
of
...nothing means that much to me without my baby...
En ze ook nog lijkt te menen.

Toch zijn het deze haast clichematige woorden die al die liedjes over eenzaamheid en gebroken harten en onvervulde wensen een donker randje meegeven. Omdat de instrumentatie vaak zo kaal is, Chris zijn stem zo hoog en de woorden zo puur, zijn er, in mijn ogen dan, weinig artiesten die en met zulke teksten wegkomen en het zo verrekte eenzaam kunnen laten klinken. Het is alsof je een uitstapje maakt naar de jaren 50, maar dan zonder al dat roze van rokjes en blauwe luchten en verdwaald bent geraakt in een verlaten grauwe stad. Niemand die jou kent, niemand die jij kent en de weg terug lijkt afgesloten.

Zo iets althans...

Mooi verhaal van fish, het lijkt wel een poeët.
Ik hou het even iets korter, het album klinkt lekker relaxed, en gezegd moet worden Chris Isaak heeft inderdaad een erg goede stem.
Mijn 2 grote favorieten op het album zijn: 'Go walking down there', en 'I believe'. Het zijn net wat meer up-tempo nummers en die vind ik ook het meest swingend en spreken mij het meest aan.

In vergelijking met zijn voorgaande werk, vind ik dit album echt stukken minder. Dit was ook de laatste die ik kocht, ik verloor mijn interesse in Chris Isaak met dit album. Alles daarvoor had ik ook aangeschaft, maar persoonlijk blijf ik San Francisco Days en Silvertone zijn toppers vinden! Deze krap aan 2,5*.

Samen met San Francisco Days het hoogtepunt van zijn carriere. En als ik moet kiezen tussen de twee albums wint deze het op punten.

Het verschil met zijn eerdere albums is met name de sound, want echt veranderen doet zijn stijl niet.

Het hierna verschenen Baja Sessions deed me niet veel en het studio album Speak of the Devil was wat wisselvallig. De rest wat daarna kwam ken ik niet.

Op Forever Blue zijn alle nummers goed. Er is een goede afwisseling tussen heerlijke lome pareltjes als Changed your Mind en Forever Blue en meer uptempo werk als Go Walking Down There, I Believe en There She Goes.

San Francisco Days is (van zijn normale studio albums) waarschijnlijk de beste om als eerste te proberen. Die heeft wat meer een algemeen popgeluid, maar klinkt nog steeds als een Chris Isaak album. Maar zoals eerder aangehaald, deze vind ik net iets beter.

Leuk dat iemand ook San Francisco Days kan waarderen. Maak ik niet veel mee. Hij staat toch bekend om zijn hit Wicked Game en dat album wordt dan ook vaak als favoriet genoemd. Gelukkig hebben wij door dat er betere albums zijn Ben deze nu na zo'n 4 jaar niet meer gehoord te hebben aan het herbeoordelen. En dat gaat hoger uitvallen dan de 3* die ik destijds gegeven heb. Maar San Francsico Days blijft voor mij zijn allerbeste.

Edit: Allemachtig, wat is Changed Your Mind toch mooi!! Absoluut het mooiste nummer van dit album!

Chris Isaak stond ineens halverwege de 80er jaren in de belangstelling met Blue Hotel . Een song die je eigenlijk niet verwacht in de 80's . Een moderne variant van Roy Orbison , melachonisch en eigenlijk best wel tijdloos .
Isaak gaat op Forever Blue veel meer de diepte in en de verzameling songs zijn indrukwekkend te noemen . Eigenlijk is het een conceptalbum over een liefde die over raakt . Hij weet hier te imponeren door de juiste sfeer op te roepen . Eenzijdig is het allerminst , want Isaak klinkt in rockers als Baby Did A Bad Bad Thing en Goin' Nowhere oprecht grimmig , terwijl hij in andere songs juist weer bedroeft klinkt . (Changed Your Mind , Forever Blue , The End Of Everything ) Een laatste vleugje positiviteit voegt hij dan weer toe in een stuk vrolijkere song als I Believe .
Muzikaal is het bij vlagen Orbison en Presley wat je terughoort , die roots hoor je terug , maar Isaak is songmatig wel enorm gegroeid . Samen met San Francisco Days zijn beste plaat . Deze is een tikkie beter .

Een heerlijk album. Inruilbaar met zijn vorige albums en dat is hier een compliment

De eerste 4 nummers vind ik heerlijk. De kracht van Isaac zit 'm toch vooral in nummers met een wat broeierige sfeer. Daarna wordt het een stuk minder spannend helaas. Forever Blue en Changed your mind vind ik dan wel weer erg mooi.
I believe is een fijn verfrissend vrolijk nummertje wat ik me nu bij het sinds jaren weer eens luisteren pas opvalt.

Wat Minneapolis hierboven beschrijft kan ik alleen maar beamen. Isaak komt het beste tot zijn recht in een broeierige sfeer. Of het nu een cover betreft van The Yardbirs (OST Wild at Heart) of op deze schijf nummers als de opener Baby Did a Bad Bad Thing of Changed Your Mind. Isaak heeft gevoel voor sfeer en melodie alleen de verering van Orbinson ligt er zo dik bovenop dat ik afhaak op het moment dat hij zijn kopstem gaat gebruiken. Wanneer dat niet het geval is scoort de beste man voor mij altijd wel een voldoende. Zo ook dit plaatje, opener Baby Did a Bad Bad Thing zet je een beetje op het verkeerde been, want een wat a-typische song voor Chris. Songs als Graduation Day, Go Walking Down There, Changed Your Mind en afsluiter The End of Everything zijn prima nummers die gedijen bij een zomers sfeertje. Daar zit hem echter ook de valkuil, na een aantal nummers wordt het allemaal wat te gezapig, een euvel dat nog niet van toepassing is op zijn eerste schijven uit de jaren 80, begin jaren 90. Forever Blue is dan ook een van man's meest uitgebalanceerde platen maar een klassieker is het niet, wel vermakelijk.

Voor mij toch wel het summum uit het oeuvre van Chris Isaak,deze grandioze,melancholische Forever blue uit 1995.De plaat komt tot je toe als een concept album over alle facetten van een liefdesrelatie,en dan met name de pijnlijke.
Dit resulteert hier in 13 gevarieerde songs,in zijn toen inmiddels bekende combinatie van Rock,Roots en Billy met Roy Orbison toch wel als grootste invloed denk ik.Forever blue heeft voor mij twee punten voor op zijn albums die hier aan vooraf gingen.Zonder die overigens maar een moment te kort te willen doen.
Het dynamische aspect van het album is fantastisch,zelfs de volgorde waarin de de nummers staan levert hier een bijdrage aan.Dat de teksten zich concentreren op één onderwerp doet de plaat ook goed.Zo vormen de dertien songs nog meer een prachtig en afgerond geheel,en dat bevordert voor mij toch het luisterplezier,zelfs met dit onderwerp.
Laat ik voorop stellen dat er geen minder liedje tussenzit,maar het meest haal ik dat uit (het wisselt wel) de briljante opener Baby Did a Bad Bad Thing,een nummer dat later nog werd gebruikt in Eyes wide shut,de laatste film van regisseur Stanley Kubrick.Om de al net zo mooie single Somebody's Crying kan ik natuurlijk ook niet heen.Mijn persoonlijk hoogtepunt Go Walking Down There onderstreept nog maar eens het energieke element van Forever blue en wat betreft de tekstuele eindconclusie kom ik uit bij het heerlijke Goin' nowhere.
De sluitende productie en ruimtelijke,soms prachtig ingetogen muzikale invulling doen vervolgens,samen met de zo nu en dan desperate vocalen van Isaak de rest.
De uitkomst is er dan ook naar,Forever blue is een wonderschoon album.

Hier staat 39:53 maar als ik mijn cd in de speler stopt geeft die exact 40:00 aan. Extreem onbelangrijk maar ik vind t altijd wel grappig dat soort ronde getallen.


Fijne plaat btw.

Schande dan, aanpassen

Toch jammer dat je niet een goed gehoor hebt. Dit is veruit zijn beste album. Samen met het album Chris Isaak met het magistrale Blue Hotel!

En de 2 albums er tussenin.

Erg sterk album van Chris Isaak.
De connectie met Roy Orbison ligt voor de hand.
Staat geen zwakke broeder tussen, wisselt van rock naar ingetogen nummers.
Hoogtepunt vind ik toch wel Graduation Day, maar de rest doet daar eigenlijk niet voor onder.
Moet nog eens het album Heart Shaped World op de kop tikken.
Zijn titelloze plaat en San Francisco Days staan hier in de kast en zijn van hetzelfde hoge niveau.