Morte Macabre - Symphonic Holocaust (1998)

Ik weet niet in wat voor bui je moet zijn om dit te kunnen aanhoren, tenzij het een bui is waarin je vatbaar bent voor mooie muziek. Kennelijk is (was) deze plaat te "over-the-top melancholiek [en] veel te zwaar" voor Ozric, maar ik hoor zelf alleen maar de prachtige melodieën, de subtiele begeleiding en de heerlijke mellotrons, net zoals ik bij een plaat van Joy Division altijd eerst (of zelfs alleen maar) de schoonheid van de muziek hoor en pas daarna de mogelijke deprimerende bijwerkingen (waarvan ikzelf eerder last heb bij het Nederlandse levenslied). Lange sfeervolle stukken (vier in de 6-7-minuten-range, de titeltrack zelfs bijna 18 minuten), maar toch gaan de nummers nergens vervelen, zelfs niet bij de vrouwelijke la-la-la's op het slaapliedje van Polanski's Rosemary's baby. Qua vergelijkingsmateriaal moet ik bij de ingetogener momenten soms denken aan de soundtrack van Air voor Sofia Coppola's The virgin suicides (bijvoorbeeld bij het begin van Opening theme) en natuurlijk aan de twee "moederbands" van deze gelegenheidsformatie Anekdoten en Landberk, terwijl de heftiger passages (zoals op het titelnummer) mij doen denken aan Godspeed You Black Emperor. Critici zullen zeggen dat er niet zoveel gebeurt op deze plaat, dat de arrangementen allemaal een beetje op elkaar lijken en dat driekwart van het materiaal natuurlijk sowieso op andermans al dan niet baanbrekende werk is gebaseerd, maar zelf kan ik er geen genoeg van krijgen.