Garbage - Strange Little Birds (2016)

Was erg happy met het 2012 album Not Your Kind of People (4*) maar ik zag dat de interesse voor deze band toen al flink was afgenomen en nu lijkt het nog minder te zijn.

Zo op het eerste gehoor klonk Empty minder spannend dan vorige singles en met Even Though Our Love Is Doomed ging het tempo ook om laag en beide nummers zijn weinig hoopvol, maar dat ligt ook aan de inhoud van de tekst. Ik vermoed dat Shirley (nog) erg bedrukt is over wat er in het afgelopen jaar zoal in de wereld met geweld gebeurd. Het kan aan mij liggen maar volgens mij hebben meer acts daar last van of liever gezegd heeft het invloed gehad op hun releases.

Het is natuurlijk aan de artiest om alle negatieve invloeden op een creatieve manier om te zetten in iets dat meer positieve is (of niet). De stemming en tempo op dit album is aardig omlaag gegaan en erg strijdbaar klinkt het niet, iets wat ik wel gewend ben van Shirley's teksten en zang. Maar slecht of weinig creatieve is het niet al zou het een paar uptempo strijdliederen kunnen gebruiken.

Na een eerste beluistering is Empty nog wat het meest bevalt maar ik heb zeker nog wel een paar luisterbeurten nodig om de diepte van de overige nummers te beoordelen. Voorlopig geef ik het album de voordeel van de twijfel.

Op en top Garbage, dit nieuwe album, maar helaas niet al te toegankelijk. Veel songs zijn ook net iets te druk en nerveus geproduceerd, waardoor het album sporadisch niet zo lekker in het gehoor ligt. Ik hoor de band liever toch iets meer ingetogen te werk gaan, zoals op de eerste twee albums. Afgezien daarvan heeft de plaat zeker zijn momenten en de zang van Shirley Manson blijft fijn.