Tortoise - TNT (1998)

Dit is muziek. Gewoon muziek. De makers hebben geen intentie om er meer van te maken dan het is, waardoor het juist weer een meerwaarde krijgt. Het is een beetje jazz, het is een beetje electro, maar het is vooral heel erg pop. Als ik het luister wordt ik niet een bepaalde richting in geduwd. Dat is sowieso al een voordeel van iedere band zonder zanger (uitzondering is Sigur Ros met haar Hopelandish), maar veel instrumentale bands proberen door middel van hun muziek en songtitels alsnog de gedachten te sturen. Tortoise doet dat niet, althans niet op TNT. Ik ga gewoon door met mijn bezigheden, en soms moet ik bij een nummer aan een ding denken, en soms weer aan iets totaal anders. Positief dus.

Muziek die je vrijlaat dus. Vrij om zelf te ontdekken wat je er in hoort. En er valt een heleboel te horen. Wat betreft de composities zal hier een stuk langer over nagedacht zijn. Iedere track heeft een compleet eigen stijl. Ik kan geen moment bedenken waarop ik het gevoel heb dat ze in de herhaling vallen. Ook een goede zaak.

Toch is het voor mij nog niet alles goud wat er blinkt. Ik vind dit soort muziek vaak net iets te subtiel, net iets te ingehouden, om het echt hoog te waarderen. Hoewel het allemaal mooi klinkt, heb ik niet het idee dat er volledige harten en zielen in deze muziek zijn gelegd. Misschien is het voordeel van dit album dan meteen ook weer het nadeel. Juist omdat de muziek zo neutraal is, wordt ik er ook minder door in vervoering gebracht.

Niet onbelangijk, maar ook geen cruciaal detail verder. Uiteindelijk gewoon een goede plaat die op veel momenten geschikt is en waar ik niet snel vol van zit. Er had alleen wel een stukje ziel in mogen zitten.