Tortoise - TNT (1998)

Soms raak ik de weg kwijt tijdens het beluisteren van een cd, bij andere cd's verdwaal ik in de cd.

In het eerste geval maakt een frusterend gevoel zich van mij meester (het is helemaal niet wat je verwacht had - het ligt ver buiten de lijnen van het door jouw uitgetekende "ideale-popplaat"-traject).

Wanneer ik echter volledig verdwaal in een cd, kan ik er maar niet genoeg van krijgen. Dan zijn die door mij zelf opgestelde normen (en daardoor toonaangevende normen ) helemaal niet nodig - ik luister, weet niet in welke richting de muziek gaat en vind het allemaal O.K.

Tijdens het luisteren kan ik alles loslaten - weg die verdomde referentiekaders, weg die vermeende linken - gewoon genieten van de wondermooie muziek die uit de boxen stroomt.

"TNT" is zo'n plaat voor mij. De muziek hier sprankelt, schenkt ons een glans van pure schittering.

Alle nummers vormen hier één verpletterd mooi geheel - een haast goddelijk klankenpalet. Hier geen felle dissonante klanken die als makke soldaten meemarcheren in de troepen van de soms wel gratuite postmoderne doem.

Van de soms verstikkende individualiteit ("ik ik ik ik (x 2000000)") die we op sommige popplaten kunnen vinden is geen spoor te vinden op "TNT".

Ik hoor u al denken: "geen individualiteit - geen gezicht". Nope - doordat ieder nummer zo'n dwingend ritme (luister maar eens naar " I set my face to the hillside" ) bezit is het gezicht héél herkenbaar, als je 't mij vraagt.

Een antwoord op een vraag die niemand stelde

Wat een plaat. Echt een plaat die van begin tot eind boeit. Dit is meer jazz dan rock, en vergelijkingen met Miles Davis kunnen met recht worden aangedragen. Maar doordat ruimschoots gebruik wordt gemaakt van de marimba is ook het Modern jazz quartet en zelfs het minimalisme van Steve Reich een referentiekader.
4/5

En weer een topper naar 20 stemmen. Eens kijken in welke lijstjes dit album nu weer terecht komt.

Inderdaad, dat begin van het titelnummer alleen al. Ik dacht eventjes aan het laatste nummer op A Love Supreme .

In die van mij

fantastische plaat van een groep naar mijn hart , waar je lekker kunt in verdwalen , en dat is goed voor je brains , jazzy achtige composities , en ja vergelijkingen naar miles davis zijn mogelijk
prima cd

Wat een heerlijk gevoel: tot de ontdekking komen dat je bij één van je favoriete albums nog nooit iets hebt getypt... Het bericht van Zachary vind ik heel erg herkenbaar. Hij noemt (samengevat) dat je zo heerlijk verdwaalt in deze muziek, dat er zo lekker weinig referentiekaders zijn, hoe een mooi klankenpalet dit album heeft. En inderdaad, ook dat ontbrekende ego maakt dit album zo lekker vrijblijvend en onopdringend. Eigenlijk zijn daarmee ook mijn vijf sterren al verantwoord.

Het album opent met een boel bombarie. Het klinkt net als de Broken Social Scene op You Forgot It in People, en dan op zijn drukst. Lichte jazz-chaos, stuurloze blazers, gitaarspel en drums die nog voor een beetje houvast zorgen, maar ook evenveel dwalerigheid uitkramen. Een overtuigend begin. Swung From the Gutters overtuigd net zo: blazers en wah-wah gitaren in het couplet, en stoer maar geremd post-rock gitaarspel in het refrein. Halverwege raken we de weg kwijt: zomaar een ritmewisseling met daarop ongestructureerde kakafonische toeters en bellen. Alvast twee vijf sterren jazz/rock nummers achter de rug.
Ten Day Interval is even compleet iets anders. Het thema lijkt grofweg: hoe verdwaal ik in tubular bells-achtig marimba-spel, en hoe stop ik daar een zo subtiel en melodieus mogelijke basbegeleiding onder. Eerst vond ik het een nerveus nummer, tegenwoordig is het aangenaam hypnotiserend.
Daarna een van mijn favorieten: I Set My Face to the Hillside. Bij de intro stel ik me altijd pauze op een schoolplein voor, en een stokoude man die aan de andere kant van de school zijn droevige levensverhaal met een krakkemikkelig gitaartje vertelt aan een lege straat. De melodie die volgt (de gitaar en de harmonica) lijken ook echt wat te vertellen, echt héél erg mooi. Het klinkt als een gemoedelijke thema-song van Ennio Morricone, met een vleugje Shadows-muziek… Iemand thuis associeerde dit nummer zelfs met de muziek bij Baantjer, maar Hollandse associaties bij dit album zouden in mij niet snel opkomen. Het tweede deel van het nummer, waar bas en marimba met elkaar in dialoog gaan, is ook prachtig.
The Equator dan... minimalistische drums, een kleurrijk achtergrondlandschap en een zachte gitaarmelodie maken dit tot zo’n ongedwongen ambient-nummertje. De korte track met lange titel die daarop volgt is nog minimalistischer - hierop is dat ‘ego’-verhaal van Zachary helemaal van toepassing.
Mijn favoriete nummer van dit album is The Suspension Bridge at Iguazú Falls. Het heeft lang geduurd voor ik de moeilijk te doorgronden eerste minuut kon waarderen, maar vanaf 1:00 stel ik me een prachtige tropische zonsondergang voor. Het daarna inzettende bossa-nova ritme, de dapperheid van de gitaarmelodie, de mooie en vele percussie, en de meesterlijk overtuigende vette bas zijn zo indrukwekkend dat ik kan janken van geluk.
Voor Four Day Interval, zie Ten Day Inverval (het derde nummer).
In Sarah, Mencken, Christ and Beethoven… is een van de minder opvallende nummers op dit album. Het is bijna zo onopdringerig dat het zichzelf naar de achtergrond laat wegluisteren, zeer comfortabele track.
Almost Always Is Never Enough is de minste track naar mijn beleving. Abstract minimalistisch electronicagepiep en –geknor. Misschien dat Onderhond het goed vindt.
Jetty gaat in hetzelfde nerveuze tempo verder, maar de instrumenten zijn wel weer herkenbaar. Dit is gewoon een 100% jazz-track.
Everglade vind ik ook weer een buitengewoon speciale track. Atmosferische, ietwat duistere en zeer adembenemende naar beneden glijdende geluiden. En overtuigend goede ‘zware’ postrock bas- en gitaarwerk verderop, een beetje a la Mogwai – Young Team.

Het album is bij mij langzaam gegroeid. Bij de eerste luisterbeurten heb je allemaal van die vooroordelen en bijsmaken t.o.v. bepaalde riffjes, klanken, sfeertjes e.d. Pas afgelopen zomer met de auto op vakantie in Noorwegen, raakte ik overtuigd van de complete briljantie van dit album. Bijna niets in die vakantie was heerlijker dan zo’n zijwegloze weg van 45 km te volgen door een afwisselend groen en mooi bergachtig Noors landschap, met het precies daarbij passende album TNT op. Zonder ook maar één auto tegen te komen. TNT vulde die beleving mooi aan, met datzelfde karakter: eenzaam, afwisselend, dwalend, zonnig, ongedwongen, schitterend, overweldigend...

Prachtige tekst, JB!

idd, mooi verteld, en zeer herkenbaar qua beleving

Een aanrader voor mensen met slaapproblemen...

Sinds ik voor SandD werk luister ik dit album niet meer

Raymond, net op soulseek was deze grap ook al geen succes.

Nee, maar.. ik ben er van overtuigd dat dat hier wel is

Een verrassende ' Magical Mystery Tour ' voor mij deze plaat van Tortoise.
Het lijkt alsof je met een hypermoderne, computergestuurde bus op een zeer rustige , doch voortvarende wijze allerlei plekken aandoet uit je verleden . Plaatsen , die je herkent , maar vaak duidelijk zijn aangetast door de moderne tijd.
Nergens kun je lang rondkijken; de reis moet worden vervolgd. In de bus gezeten, trekt een golvend , ritmisch maar ook afwisselend , kleurrijk landschap aan je voorbij.
Een reis zonder veel moeilijkheden , comfortabel en gelardeerd met allerlei meest rustgevende en soms spannende herinneringen uit de zestiger en zeventiger jaren .

Ook ik vind dit een geweldig album. Wat ik zo leuk vind is dat ik, net als vele anderen hier, mij ook bepaalde beelden voorstel bij elk nummer. Misschien niet dezelfde als bij de rest, maar dat hoeft ook niet. Het is het effect dat het album bij de luisteraar heeft wat telt, en daarom ook voor mij een dikke 5.

Wat is I Set My Face to the Hillside toch een geweldig nummer

Ik vind juist "Almost Always Is Never Enough" samen met zijn voorganger "In Sarah, Mencken, Christ, and Beethoven There Were Women and Men" en opvolger "Jetty" een prachtig drieluik vormen.
Ik kan ze niet los van elkaar zien en draai ze dus eigenlijk ook nooit los van elkaar. Maar goed, misschien heb ik hem daarom ook wel 5* gegeven.

Ik zet ze ook weer eens op

Voor mijn commentaar: zie de mooie stukjes van Zachary Glass en Jonniebrasco, beter had ik het niet kunnen verwoorden....

Ik heb me flink vergist in dit werk. Ik ben begonnen bij Millions Now Living.. en vond dit toch in eerste instantie saai en overbodig. Een jaar of wat later ben ik de band wat aan het herontdekken en merk dat dit eigenlijk een logische en juist inventieve opvolger is van wat er op het Millions.. schijfje staat.

TNT is een zeer subtiele plaat. Een plaat die pas interessant wordt als je aandachtig luistert. Catchy melodieën worden op knappe wijze ondersteunt door een uitgebreide ritmesectie. Vervolgens wordt het geheel nog eens door de electronische apparaten gewalst wat alles een extra wending geeft. Over ieder geluid, iedere instrument keuze en iedere gespeelde noot is goed nagedacht. TNT klinkt als een ontploffing, een ontploffing met ideeën en geen harde knal.

Deze cd luister ik op een andere manier dan ik normaal bij andere muziek doe.
Elke klank klinkt gewoon goed en elke klank klinkt ook even mooi.

Sublieme poep voor je oortjes.

Een erg onsmakelijke omschrijving bij deze prachtige cd Jammer.

Ik zou eerder gaan voor wonderschoon, intrigerend en rustgevend. Ook deze plaat heeft kort geleden na een buitensessie een ware openbaring gemaakt. Op maar weinig platen hoor je een betere samwerking tussen de diverse artiesten. Hoogtepunten zijn er veelvuldig, maar vooral dat moment dat de blazers in het titelnummer invallen wil ik wel eruit halen, briljant. En zo heb je nog meer prachtige stukken, neem bijvoorbeeld dat stuk in Iguazú Falls, wanneer die jungle-achtige geluiden in worden gezet, en ach, ga zo nog maar door. Wonderschone plaat nogmaals.

De eerste helft is toch wel beduidend sterker dan de laatste.

The Equator is zo onwaarschijnlijk poppy

Dit is muziek. Gewoon muziek. De makers hebben geen intentie om er meer van te maken dan het is, waardoor het juist weer een meerwaarde krijgt. Het is een beetje jazz, het is een beetje electro, maar het is vooral heel erg pop. Als ik het luister wordt ik niet een bepaalde richting in geduwd. Dat is sowieso al een voordeel van iedere band zonder zanger (uitzondering is Sigur Ros met haar Hopelandish), maar veel instrumentale bands proberen door middel van hun muziek en songtitels alsnog de gedachten te sturen. Tortoise doet dat niet, althans niet op TNT. Ik ga gewoon door met mijn bezigheden, en soms moet ik bij een nummer aan een ding denken, en soms weer aan iets totaal anders. Positief dus.

Muziek die je vrijlaat dus. Vrij om zelf te ontdekken wat je er in hoort. En er valt een heleboel te horen. Wat betreft de composities zal hier een stuk langer over nagedacht zijn. Iedere track heeft een compleet eigen stijl. Ik kan geen moment bedenken waarop ik het gevoel heb dat ze in de herhaling vallen. Ook een goede zaak.

Toch is het voor mij nog niet alles goud wat er blinkt. Ik vind dit soort muziek vaak net iets te subtiel, net iets te ingehouden, om het echt hoog te waarderen. Hoewel het allemaal mooi klinkt, heb ik niet het idee dat er volledige harten en zielen in deze muziek zijn gelegd. Misschien is het voordeel van dit album dan meteen ook weer het nadeel. Juist omdat de muziek zo neutraal is, wordt ik er ook minder door in vervoering gebracht.

Niet onbelangijk, maar ook geen cruciaal detail verder. Uiteindelijk gewoon een goede plaat die op veel momenten geschikt is en waar ik niet snel vol van zit. Er had alleen wel een stukje ziel in mogen zitten.

Dan verwijs ik je naar hun vorige plaat: Millions Now Living Will Never Die.

Niet veel muziek is zo ruimtelijk en beweeglijk als deze. Het lijkt alsof de klanken in een oneindig dimensionaal vacuüm ronddwarrelen en daarom alle kanten met eenzelfde waarschijnlijkheid heen kunnen. Maar dan wel klanken die op zichzelf wel bepaalde voorkeursrichtingen hebben.

Het heeft het ongedwongene en de vrijheid van de jazz, aangevuld met lome motiefjes die voor heldere patronen zorgen maar wel veel te tegendraads zijn om plat te worden.

Dn!S' opmerking, dat er wel een stukje ziel in had mogen zitten, begrijp ik volkomen, want ziel is zeker niet hetgene dat deze plaat karakteriseert. Voor mij behoeft TNT echter geen ziel, het is meer een weerspiegeling van de natuur, en hoe vervelend allerlei natuurgeweld ook kan zijn voor mensen, de natuur behoeft geen ziel en daar zit nu precies zijn schoonheid in. Dat dit 'gewoon muziek' is, kan ik daarom niet beamen, omdat maar weinig muzikanten zichzelf zo kunnen wegcijferen ten opzichte van de klanken die ze voortbrengen.

Het was een lange tijd geleden dat ik deze voor het laatst hoorde, en er zit wel weer een grote verhoging aan te komen.

voeg de daad bij het woord Gyzzz!