Andrew Hill - Point of Departure (1965)

Point of Departure is één van de grote jazz albums uit de 60-er jaren en behoort in principe in elke verzameling thuis. Kenny Dorham lijkt een vreemde eend in de bijt maar weet zich goed staande te houden tussen dit selecte gezelschap. Een aantal dagen voor de opnamen van dit album was een gedeelte van de bezetting (Dolphy, Hill, Davis en Williams) betrokken bij Dolphy's "Out to Lunch". Wederom een parel binnen het domein van de avant-garde jazz. Waarschijnlijk doordat beide albums vrijwel direct na elkaar zijn opgenomen, toont de sfeer en de kwaliteit van beide albums gelijkenis. So the message is clear, naar de platenzaak en scoren deze beauty.

Ik ga hier toch 5* sterren toekennen. Het kwartje rolde ineens op zijn plek.

Eigenlijk niet echt verbazingwekkend...Dolphy, Hill en Henderson!! Geen zwak moment te bekennen en van een dusdanig niveau dat je iedere luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt en je waardering blijft groeien en groeien..totdat Point of Departure je uiteindelijk volledig weet te "pakken"

klein minpuntje..de alt. takes op de cd voegen naar mijn idee weinig toe. De waardering is dan ook (zoals gebruikelijk) voor de oorspronkelijke tracklist (lp)

Vooral de eerste twee nummers zijn geweldig! In Refuge, zorgt de scheurende sax van Joe Henderson voor vonken, zeker in combinatie met de gejaagde ritmesectie. Andrew Hill zit boordevol ideeën en verveelt geen moment. De wisselingen die hier en daar opduiken zorgen voor erg boeiende strofes.

Inmiddels wel wat voor mij

Dat zal wel!

Hopla; mij heeft'ie ook te pakken!
Via het forum Favoriete Jazz(y) Opname alhier opgezocht op de Spot, en nu al een week of zo opstaan.
Staat inmiddels redelijk bovenaan mijn verlanglijstje van nog aan te schaffen vinyl.

Liefhebbers, maar vooral ook niet-liefhebbers. Geef deze een kans:

Andrew Hill - Passing Ships (1969)

Bizar goede plaat en mijn inziens nog beter dan Point of Departure. En voor degene die hier niet zoveel mee kan: ook wat toegankelijker.

Geweldige line-up natuurlijk, maar de naam van Andrew Hill staat hier wel terecht, want hij componeerde namelijk alle stukken! En die zijn zeer zeker de moeite; de ene keer als bezeten, de andere dan weer verraderlijk lieflijk. Het begint al meteen met een grandioos stuk van ruim 12 minuten, Refuge. Enige nadeel is dan dat je dat nog moeilijk kan overtreffen, en zo blijkt ook voor mij. Maar ook de vier volgende stukken zijn erg sterk. De dynamiek die de spelers (pianist Hill, saxofonisten Joe Henderson en Eric Dolphy (die we ook nog 'ns op klarinet en fluit horen), trompettist Kenny Dorham, drummer Tony Williams en bassist Richard Davis) tentoonspreiden, is erg inspirerend en enthousiasmerend; goed voor een kleine 40 minuten luisterplezier!

4 sterren

Mooi stukje AOVV, vind het zelf ook een topper

Neem deze ook nog even mee in je '65 jazz vlucht: Bobby Hutcherson - Dialogue (1965)

Hutcherson staat hier te boek als main man, maar album is eigenlijk voor het overgrote deel gecompenseerd door Hill en ligt daardoor ook wat meer in de lijn van Hill's werk

Hutcherson staat zeker op de lijst, aerobag! Heeft ook op wat platen van Hill meegespeeld, lees ik. En zijn vibrafoonspel viel me al in positieve zin op op Idle Moments van Grant Green.

Lovende berichten doorspekt van enthousiasme en toch zoveel lage stemmen. Wat is er gebeurd?

Andrew Hill is pas sinds kort op mijn radar verschenen, waarschijnlijk door de link met Dolphy, Henderson en Tony Williams, maar deze avontuurlijke plaat met echt fantastisch pianospel is wel echt helemaal in mijn straatje.

Ik vind ook dat Joe Henderson echt goed los mag gaan. Hij heeft er echt zin in. Gaaf. En dan twee fluitisten in Spectrum. Ik kan mijn geluk niet op. (en natuurlijk mijn andere favoriete instrument: de basklarinet).