The Waterboys - A Pagan Place (1984)

Plaat vol passie en lyrische muziek. Na het uitstekende debuut hoor je the waterboys naar iets groters toegroeien (wat ze met This is the sea uiteindelijk ook zouden waarmaken). De geestdrift druipt ervan af. Vooral Rags en Red army blues zijn afschuwelijk mooi. 4,5*

Een van mijn top 10 platen ever. Passie, overgave, liefde voor de muziek, je hoort het allemaal, The Big Music is MIJN nummer! Dik ***** en Mike Scott Forever!
PS Koop de geremasterde uitgave met extra's!

Staat niet in mijn top 10, maar voor mij wel 5 punten. Vooral The Big Music maar ook Rags zijn wonderschoon. Mijn favouriete Waterboys nummer is overigens 'December' van hun eerste album. Briljant. Deze muziek is nog uit mijn studiejaren blijven hangen. Poeh, da's al lang geleden.

A curch not made with hands is zo prachtig..........

In tegenstelling tot de meeste mensen vind ik A Pagan Place een beter album dan This is the Sea. Ieder nummer is echt geweldig met als absolute uitschieters Rags en Red Army Blues.
Door dit album ben ik de fan geworden die ik nog steeds ben, voor mij een top tien notering en 5*.
Mijn favoriete Waterboys album is trouwens het in 2001 uitgekomen Too Close To Heaven.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Somebody Might Wave Back is toch duidelijk een minder nummer (het Be My Enemy van deze plaat), de andere 7 songs zijn wel stuk voor stuk erg goed (nummer 5 hoort hier ook een sterrtje te krijgen, die is er pas later opgezet), met als hoogtepunten Church Not Made With Hands, Rags en The Big Music.

Voor geïnteresseerden die ze nog eens willen zien hier klikken

Eigenlijk is deze misschien wel beter dan This Is the Sea. Consistent, lekker over-the-top-pathetisch en twee echte prijsnummers: Some of My Best Friends Are Trains (ik dacht verdorie Talking Heads te horen ) en natuurlijk Red Army Blues . 4.5*

NOu? BETER ??

Op zijn minst een beetje van hetzelfde niveau. Vroege Waterboys waren altijd wel goed. This is The Sea bevat toch iets meer classic tracks, maar deze is zijn geld méér dan waard !
Ik kom uit op 4 sterren ! ****

Red Army Blues heb ik helemaal grijs gedraaid, Pagan place is ook goed.

Vanochtend deze plaat nog eens gedraaid en deze ook maar naar 4,5* verhoogd. Wat me bij de Waterboys-albums opvalt is dat het bonusmateriaal ook écht de moeite waard is. Neem een nummer als Down through the dark streets. Onbegrijpelijk dat dit nummer destijds van het album is gelaten...

Red Army Blues is zoooooo mooi.

Lekker episch album.
De akoestische drums zijn meteen al een reden waarom ik dit album beter vind als de voorganger.
Als "This is the Sea" daalt in prijs zal ik die eens proberen.

Prachtig album. Het valt me op dat vele mensen hier vooral 'Rags' zo geweldig vinden. Zelf vind dat het minst sterke nummer van het album. Dan luister ik toch veel liever naar bijvoorbeeld 'The Big Music' of 'A Pagan Place'. Het allermooiste is natuurlijk 'Red Army Blues'. Een wonderschone tekst zeer overtuigend gebracht door Mike Scott.

Red army blues is een van de mooiste nummers ooit gemaakt. De tekst raakt je en de melodie is adembenemend. De tekst is blijkbaar gebaseerd op het boek 'de goelag archipel'van Alexandr Solzjenitsyn. Ook 'Rags' is een pareltje.

Prima plaat van Mike Scott en companen. Tuurlijk kleeft er een flink jaren 80 sausje aan,maar de composities zijn over de gehele linie zo sterk dat dat allerminst stoort.Red Army Blues, A Pagan Place en The Big Music springen eruit en ook die heerlijke opener Church Not Made with Hands is top.Ook de bonustracks voegen iets toe en dat is bij heel veel heruitgaves niet het geval.

Ik zag 'Pagan Place' live op een muziekprogramma van de VPRO, heb met open mond zitten kijken, ik was verkocht.

En tot nu toe is het me nog niet tegengevallen, dit is nog steeds wel een van de mooist van de Boys, wat een muziekschrijver die Mike Scott

Het eerste couplet van de mooie tekst van Red Army Blues gaat alsvolgt:

When I left my home and my family
My mother said to me
Son, its not how many germans you kill that counts
Its how many people you set free

Ik kan me wel voorstellen dat een moeder tegen haar 17-jarige zoon deze wijze woorden zegt als haar kind naar het front moet.

Deze tekst:

When I left my home and my family
my mother said to me
"Son, it's how many Germans you kill that counts
Go set your country free"

staat echter op de officiële Waterboys website.

Ik heb jaren geleden op de Waterboys website hierover een bericht geplaatst omdat het niet de juiste tekst is zoals hij op de plaat staat en ik het ongeloofwaardig vond dat MS zoiets bots geschreven zou hebben.

Even later merkte ik onder de lyrics een mededeling van "MS" op:

Note. Years after this song was released I received a letter from a Russian man who said every word of the song was true except the line "It's not how many Germans you kill that counts, it's how many people you set free"(first verse). He told me "people went to the war to kill Germans". I realize that when I wrote the song I allowed youthful idealism to distort the sense and truth of the song with an out of context pacifist sentiment. I have now changed it. MS)

Hij heeft het veranderd . Gelukkig staan de originele woorden nog op mijn plaat. Ongepast pacifistisch of niet, liever dat dan dat iemand gaat dicteren wat een rockband moet schrijven.

Net als U2 en Simple Minds doen The Waterboys aan 'grote muziek'. In tegenstelling tot die andere twee bands, heb ik een zekere sympathie voor deze band (wellicht mis je de tussen deze namen The Bunnymen, die moet ik nog eens checken). Ik bedacht me gister dat zij wellicht een kruising zijn tussen The Pogues (ja, ik weet dat die iets later pas doorbraken) en U2, al weet ik dat niet helemaal klopt.
Wat wel overeind blijft in die vergelijking is dat The Pogues bezeten folk maakten en je dat bij The Waterboys ook terughoort.
Luister bijvoorbeeld eens naar die jagende mandoline (jawel!) in het intro van Somebody Might Wave Back. Een geheel andere manier om dit instrument te behandelen. Mike Scott en zijn bondgenoten lijken elke manier om de hemel te bestormen aan te grijpen.

Een ander aspect daarin zijn de teksten. Ook die zijn groots en staan vol symboliek, met de elementen in een hoofdrol, zoals ook Ocean Rain daar mee volgeschreven is.
Het begint al in Church Not Made With Hands: ‘She dancing high as clouds, faster than the arrow, straight as any crow that flies cross great seas.’
Het sloom rockende All The Things She Gave Me gaat daar rustig mee verder. Scott neemt ons op meesterlijke wijze mee naar buiten, diep in de nacht.
It's dark as hell here/this city’s gone cold/the devil's in drag playing poker with souls/the lots are all empty/the last man's out/the moon's made of cheese and God is a boy scout
Hij moet het kwijt, alle dingen die hij nog heeft. Niet zo erg zou je denken, maar de manier dit waarop bezongen wordt, lijkt het op eerder op een vloek. En daar kom je lastig vanaf.

Nu zal ik niet elk nummer apart gaan beoordelen, laat ik het erop houden dat ik een nummer als Rags niet altijd even goed kan hebben, evenals Big Music en A Pagan Place, die toch toch meer op het geluid leunen dan op het liedje zelf (iets wat ik de vroege U2 ook wil verwijten: veel grootse akkoorden, groot geluid, veel herhaling en dan komt het wel goed).
Maar de manier waarop de regel ‘’All because comrade Stalin was scared that we’d become too westernized!’’ wordt bezongen is een van de meest gruwelijk mooie climaxen die ik in muziek heb gehoord. Dat maakt een hoop goed.

EN EVEN TER AANDACHT:
Some of My Best Friends Are Trains hoort toch een ster te hebben? Hij staat niet op mijn cd, en las eerst ook al dat hij niet op de originele versie stond.

Dat vind ik echt idioot. Waarom zou je een tekst aanpassen omdat hij anders niet waarheidsgetrouw is? Moet alles wat geschreven is op waarheid gebaseerd zijn?

Buiten dat, er zijn zo'n 140 mio inwoners in Rusland, wellicht heeft er wel één moedertje tussengezeten die de oorspronkelijke tekst zou hebben gezegd.

Ik vind het ook idioot dat een artiest zulke fratsen uithaalt. Hier te beluisteren,
Red Barmy Blues.

Voor mij persoonlijk het hoogtepunt in het Waterboys oeuvre. Op deze plaat weet mick Scott mij echt te raken, iets wat op andere platen veel minder gebeurt. Red Army Blues in inderdaad wellicht het beste nummer van deze plaat, het verhaal wat hierboven beschreven staat heb ik nooit eerder gehoord, maar is toch wel opmerkelijk te noemen. Dan kan ik zo nog wel tientallen nummers opnoemen die eigenlijk herschreven zouden moeten worden omdat ze vanuit een ander oogpunt bekeken worden.

Maar goed, dit is een topplaat en in mijn ogen een van de betere van de jaren 80.

Klopt, op mijn cd staat dat nummer ook niet. Op die van mij staan maar 8 nummers. Overigens wel 8 hele goeie!!!! Zegt een echt Mike Scott en Waterboys fan.

Deel twee in de geweldige Waterboys trilogie ! Super plaat met melancholische folkpoprock (of zoiets ). De laatste drie nummers (van de originele uitgave - Big Music, Red Army Blues en Pagan Place dus -) zijn voor mij de uitschieters.

Echt een band waarbij de extra tracks een meerwaarde hebben.

Ik ken van de extra tracks eigenlijk alleen Some of my Best Friends Are Trains en die is in ieder geval erg sterk.

goede plaat maar this is the sea is beter

ik denk dat ik ze nu allebei even goed wat is the thrill is gone toch een gweldig nummer net als the big music prachtig album die extra tracks zijn ook mooi

goed album van the watherboys

Prima album van de Waterboys met uitstekende songs zoals de opening en het tweede nummer en het sluit af met het fraaie "A Pagan Place". Mindere songs zoals "The Thrill is Gone" en "Red Army Blues" weerhouden mij er van dit album een topwaardering te geven. In zijn geheel is dit album iets beter dan hun debuut en gelijkwaardig aan hun opvolger "This is the Sea".

4,0*