The Triffids - Love in Bright Landscapes (1986)

[4Mijn eerste kennismaking met the Triffids. En wat mij betreft qua songmateriaal en qua passie nooit meer door hen zelf overtroffen.

Zeer ondergewaardeerde band, een van de beste van de jaren tachtig. Mooie stijlvormen; zwart romantisch, arty maar toch ook heel natuurlijk. Het ervaart niet als een verzamelalbum maar als hechte eenheid van schitterende songs.

The Triffids leerde ik kennen via het prachtige en wonderbaarlijk gelaagde Calenture, en op de één of andere manier ging ik er van uit dat alles wat ik van daarvóór van ze hoorde wel vrij rudimentair zou zijn. Een vriend gaf mij kort daarna een bandje met Love in bright landscapes, en tot mijn verbazing vond (en vind) ik die eigenlijk bijna net zo goed. Heel veel ijzersterke melodieën, donkere teksten zonder in gothic-somberheid te vervallen, een stem die afwisselend (en soms tegelijkertijd) rauw en intiem is, en goed doordachte arrangementen die elk nummer een eigen kleur geven (inclusief superbe gebruik van viool). Jesus calling is de enige misser op de plaat, en als Monkey on my back al een sterke afsluiter is is het weemoedige Madeline dat zo mogelijk nog meer. Vanaf Calenture terugwerkend ken ik Born Sandy devotional inmiddels ook al een aantal jaren, maar ik moet nu toch ook maar eens aan het nóg vroegere werk beginnen.