Mark Lanegan - Whiskey for the Holy Ghost (1994)

Nope.

Okay, das ook best grappig. Dat ik 2,5 jaar geleden ook al het berichtje voor dit berichtje tikte... met een vergelijkbaar commentaar...

Carnival

Dit album rijpt met de jaren. Het beleeft me. Het overstijgt me. Het onderduikt me. Het koestert me.

Tot volgend jaar, vriend van mij.

In 1995 bij een inbraak verloor ik ca 100 cd's. Deze was wel een van degene waar ik het meest om treurde. Sindsdien niet meer gehoord (!)

Waarom zou je honderd cd’s meenemen bij het inbreken?

Matthijs is de koning van het uitstel van behoeftebevrediging.

Ja, goeie vraag. Misschien was in 1995 een cd nog wat meer waard dan nu?
En nog erger: ik was nota bene gewoon thuis, was in de keuken, had mijn raam open staan in het studentenhuis.
Wat dit betreft wel he! Er is ook zoveel goeie muziek te ontdekken. Alleen al Mark Lanegan: hij komt bijna elk jaar wel met nieuw materiaal, solo of met anderen, en nog steeds hoog niveau.

Dus jij breekt in in je eigen huis en verliest daarbij 100 cd's? Vreemd verhaal.

Door de jaren heen ben ik de muziek van Mark Lanegan in het algemeen en deze plaat in het bijzonder meer gaan waarderen. De donkere, melancholische muziek gaat prima samen met de doorleefde stem van Lanegan. Ideaal om – zoals de hoes al aangeeft – te draaien in het gezelschap van een goed glas whisky: 4*

Wonderschoon!!

Waar Mark Lanegan en zijn Screaming Trees mij nooit hebben kunnen overtuigen deed en doet Mark dat wel op sologebied. Met zijn rokerige grafstem (en dat is niet negatief bedoeld) tilt hij de nummers naar een hoger niveau. Dit is voor mij 1 van de beste schijven van de beste man. De muziek heeft een stuk minder van doen met zijn voormalige broodheer maar is met name geënt op slepende blues/folk en akoestische sfeerimpressies. Met het toevoegen van enkele instrumenten uit andere genres verrijkt hij de nummers op geheel eigen wijze. Hoogtepunten; Carnival, El Sol, Borracho, Pendulum, Sunrise maar ook het sfeervolle maar korte Judas Touch. Enig minpuntje maar daar kan Mark niks aan doen; je moet voor WFTHG wel in stemming zijn, voor het overige niks dan lof voor de man die ook na dit album mij bleef en blijft verassen met uitstekende platen.

Dit is een bijzonder sfeervol album. De doorleefde stem van Mark Lanegan gaat door merg en been. Kingdoms of Rain en Carnival zijn mijn favoriete nummers.

Absoluut meesterwerk!

Mijn idee!

Ik haak bij Borracho eigenlijk al af. Mij te zwaar, te serieus, te veel een geluidsmuur. Het moet vast meeslepend zijn voor wie het wil voelen, maar als je dat dan niet voelt dan werkt het een beetje averechts. Kon zijn stem ook al niet zo goed hebben op die plaat met Isobel Campbell. Gewoon niet aan mij besteed ben ik bang..

Vier jaar na zijn prima solodebuut kwam Lanegan met Whiskey for the Holy Ghost op de proppen. De muziek is nog wat rijker geschakeerd en de arrangementen geven de songs net wat meer kleur, zoals te horen op opener The River Rise. Borracho lijkt een overblijfsel te zijn van The Screaming Trees, is niet slecht maar de geluidsmuur contrasteert met het overige songmateriaal op deze plaat. Hoogtepunten; The Judas Touch (hier had Lanegan nog wel 2 minuten extra aan mogen tokkelen, wat een sfeervol juweeltje), het broeierige Pendulum, Sunrise - die subtiele saxofoon solo!! - of het fraaie El Sol. Een heerlijke plaat van Lanegan waar hij diverse lichte invloeden uit andere genres implementeert in een grofkorrelige semi-akoestische setting.

Tussenstand:

1. Whiskey for the Holy Ghost
2. The Winding Sheet

Een jeugdheld is verloren gegaan...
#RIP

Ben echt alles dat ik in huis heb van deze held aan het draaien. Riding the Nightingale gaat door merg en been Bubblegum en zijn werk met QOTSA waren mijn eerste kennismaking maar deze Whisky for the Holy Ghost is ook fantastisch.

RIP Mark, bedankt voor alle muziek

Hoewel Mark al enige jaren geleden het tijdelijke voor het eeuwige heeft verruild draai ik nog regelmatig man's plaatjes.
Wat mij nog steeds intrigeert; Lanegan's grofkorrelige zang. De diepte maar ook warmte in zijn stem maakt dat ik nooit uitgekeken ben op zijn albums.
Zijn oeuvre vind ik over de hele linie genomen een redelijk tot hoog niveau halen, naarmate de elektronica echter toeneemt op zijn platen, haak ik ook sneller af.
Nog steeds vind ik dat Mark het beste tot zijn recht kwam in een sobere setting, een opstelling waarbij de arrangementen niet dwingend aanwezig zijn maar juist zorgen voor een fraaie muzikale omlijsting.

Whiskey for the Holy Ghost vormt in mijn ogen zijn magnum opus. Hier en daar wat rijker gearrangeerd door een piano partij, een orgeltje dat op de achtergrond zoemt of een iemand die een partijtje blaast op een saxofoon; het is altijd in dienst van de song.

Van Morrison bleek ten tijde van de opnamen van deze plaat een bron waar Mark zijn inspiratie uit putte.
Waar de Noord-Ier echter vooral een voorliefde had voor de Britse folk, vormt het achterland van de VS juist het decorum voor Whiskey for the Holy Ghost.
Een broeierige mix van blues, country en veelal akoestische stukken maken dit album in mijn ogen tot het beste wat Lanegan ooit heeft uitgebracht.
Field Songs; prachtig, The Winding Sheet; een fraai debuut, het is echter deze schijf uit 1994 welke ik het vaakst uit de hoes haal. Een monument van een album, een kleine verhoging derhalve.

Deze plaat vond ik geweldig, en werd bij een inbraak in 1996 van me gestolen. Sindsdien niet meer gehoord maar dat gaat wel weer komen

Uiteraard niet fijn maar de inbreker(s) had(den) in ieder geval wel gevoel voor smaak.