Paul McCartney - Pure (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Pure McCartney - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ben een groot fan van Paul McCartney en heb vrijwel alles dat hij gemaakt heeft in huis. Op de nieuwe compilatie Pure McCartney ben ik dan ook niets tegen gekomen, maar desondanks ben ik heel bij met de door Paul McCartney zelf samengestelde verzamelaar.

De luxe editie van Pure McCartney bestaat uit 4 cd’s of LP’s en bevat 67 songs en bijna vierenhalf uur muziek. De standaard editie moet het doen 39 songs in tweeënhalf uur en mist wat mij betreft teveel moois om echt interessant te zijn.

Ook met 67 songs doe je het imposante oeuvre van Paul McCartney nog geen recht, maar de vier schijven bieden zeker een aardige dwarsdoorsnede van het werk van één van de beste en meest invloedrijke songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek.

De criticus zal roepen dat er al genoeg McCartney verzamelaars zijn, maar dat valt erg mee. All The Best uit 1987 focuste wel erg op de singles, terwijl op Wingspan een deel van zijn oeuvre, en uiteraard zijn recente werk, onderbelicht bleef. Het mooie van Pure McCartney is dat naast de overbekende singles ook veel minder werk voorbij komt, waaronder ook aardig wat werk van recentere datum.

Wanneer ik een plaat van McCartney uit de kast trek kies ik vrijwel altijd voor één van de klassiekers uit zijn oeuvre en niet voor een van de prima platen die hij de afgelopen decennia heeft gemaakt. De nieuwere songs op Pure McCartney laten horen dat dit niet terecht is en dat winst.

De vier schijven van de nieuwe compilatie richten zich op de muziek die Paul McCartney maakte na het uiteenvallen van The Beatles en komen van zijn soloplaten en de platen die Sir Paul maakte met Wings. Doel van Pure McCartney was volgens de samensteller zelf niet meer dan zorgen voor een paar uur muziek om lekker naar te luisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange autorit of op een feestje. Dat is prima gelukt.

Pure McCartney springt bijna vierenhalf uur door het bijzonder rijke oeuvre van Paul McCartney en doet dit van de hak op de tak. McCartney heeft niet gekozen voor een chronologische volgorde en heeft ook in thematisch geen logische volgorde gekozen. Wereldhits worden hierdoor afgewisseld met wat obscuurdere tracks uit zijn oeuvre, terwijl gloednieuwe tracks worden afgewisseld met tracks die stammen uit de tijd dat Paul McCartney zijn eerste stapjes als solomuzikant zette.

Als fan van de songwriter Paul McCartney is het bijna alleen maar genieten, al komen er ook wel een paar hits voorbij die ik nog altijd net wat te lichtvoetig of zoetsappig vind. Over het algemeen genomen betovert Pure McCartney echter met muziek van een niveau dat de meeste muzikanten nooit zullen bereiken of zelfs maar benaderen. Pure McCartney doet me verlangen naar autoritten van minstens vierenhalf uur. Ik kan me niet herinneren dat een andere verzamelaar dat ooit voor elkaar heeft gekregen. Erwin Zijleman

Terug van weggeweest.

In mijn bespreking zal ik mij beperken tot de uitmuntende verzorgde uitgave van de 4 cd box.

Geef tien fervente Macca fans de kans om 4 cd's samen te stellen van man's mooiste werk en je zult zien dat je tien verschillende compilaties krijgt voorgeschoteld. Dat zegt meer over het oeuvre van McCartney dan over zijn fans. Het tekent de grootheid en muzikale veelzijdigheid van de man. Toch durf ik te stellen dat McCartney opvallende keuzes maakt in deze door hem (en zijn team) gemaakte muzikale overzicht. Ten eerste valt op dat er voor geen enkele track van Flowers In The Dirt en van Driving Rain is gekozen. Van Driving Rain kan ik me (met enige moeite) de emotionele weerzin van McCartney voorstellen. Hij zal met weinig plezier terugkijken op zijn relatie met Heather toentertijd, waag ik te veronderstellen. Wellicht niet het bekendste lied van Driving Rain , maar wel mijn favoriet is 'Your Way'.
Met 'My Brave Face' ' Rough Ride' 'Figure Of Eight' 'This One' en het beatleslesque ' Put It There' wordt 'Flowers In The Dirt' (ism Elvis Costello) terecht tot zijn betere soloalbums gerekend. Het geeft te denken dat er weldra een nieuwe 'Flowers In The Dirt' uitgave het licht zal zien. Zakelijke overwegingen voor het weglaten dus ? Enigszins vermakelijk vind ik McCartney's keuze voor Bip Bop. Een liedje waarover vaak denigrerend wordt gepraat. In al zijn simpelheid is het perfect en zelfs mijn favoriet van het toch wat ondergewaardeerde , snel opgenomen eerste Wings album 'Wild Life'. Het kent naast het aanstekelijke openings rocknummer 'Mumbo' ook het geslaagde 'Tomorrow' en het ontroerende 'Dear Friend' (Voor Lennon).Some people never know , is volgens mij onweerstaanbaar voor de doorgewinterde Macca fan. Daarentegen behoort de cover 'Love is Strange' op 'Wild Life' tot het slechtste wat McCartney presteerde op dat gebied.
Ik tel op 'Pure' maar liefst 8 tracks van ' Flaming Pie'. Een album dat tot Paul's allerbeste werk behoort. Het probleem is natuurlijk of de echte McCartney fan hierop zit te wachten. 4 cd's scheppen de mogelijkheid om toch wat dieper in man's werk te graven ? Zoals 'Oh Woman Oh Why ' , het prachtige maar nog onuitgegeven 'Yvonne' , 'Vanilla Sky' , Daytime Nighttime Suffering', 'Girls School' 'Not Such A Bad Boy' of het zo geslaagde en vermakelijke country b-kantje van Junior's Farm' : Sally G.
Ja, soms opvallende keuzes toch die McCartney maakt. Neem nu zijn keuze voor 'Don't Let It Bring You Down van London Town . Je zou toch eerder het titelnummer , Café On The Leftbank' I've Had Enough of desnoods (want dat is vocaal vooral Laine) 'Deliver Your Children' verwachten ?
Opvallend vind ik de afwezigheid van singles als Letting Go , Take IT Away, Hope And Deliverance , Helen Wheels , Eat At Home, This One en Once Upon. 'Pure' was ook een uitgelezen kans om wat 'onderbelichte' albumtracks zoals 'Beware My Love' (At The Speed ) Old Siam, Sir (Back To The Egg) of 'That Would Be Something' van zijn eerste soloalbum McCartney onder de aandacht te brengen.
Daarom neem ik de woorden van Sir Paul zelve maar in gedachten die schrijft : 'Me and my team came up with the idea of putting together a collection of my recordings with nothing else in mind other than having something fun to listen to'.
Én ja , daarin is hij geslaagd en zelf ga ik dan maar aan het werk om de volgens mij 'vergeten pareltjes' op cd te zetten en wel op zodanige wijze dat het een plezier zal zijn om daar( bijvoorbeeld tijdens een lange autorit) van te genieten.