Paul McCartney - Pure (2016)

Nozemmuziek.

Muziek voor branieschoppers???

Er is, denk ik, toch wel wat aan de hand met deze release. Alle nummers zullen wel geremastered zijn, en dan wellicht via dezelfde procedure als de Archives box sets en die worden terecht geroemd vanwege de sound (kan daar over meepraten, want ik heb er tot op heden 7 van, mis alleen Speed Of Sound en Wings Over America).
Velen zullen dit daarom wel willen kopen, want die jaren '90 remasters die uit de handel zijn hebben geen goede reputatie.

Trouwens, het ontbreken van Flowers In The Dirt-materiaal, daar zit volgens mij een addertje onder het gras, want als het goed is is die aan het einde van het jaar aan de beurt in de Archives-serie.

Yup, even gechecked:
Mijn Tug Of War box heeft een voucher die Flowers In The Dirt aankondigt.
Nog steeds een geslepen zakenman, die Paul!

Dit had eigenlijk ook een mooie gelegenheid kunnen zijn om Waterspout eindelijk uit te geven. Die zou op All The Best verschijnen, maar op het laatste moment werd anders besloten.

Tja... With A Little Luck zonder het instrumentale middenstuk... Ik vind het gewoon echt niet kunnen! De ziel is uit het nummer.
Daar is Wings Greatest dan weer de grote winnaar als simpel 50-minuten-overzichtje: Geen gefutvogel met dat nummer en Junior's Farm!

Daar zijn de Archives releases voor.

In één keer de hele Deluxe versie beluisterd, circa 4,5 uur. Het album begint en sluit af met een nummer van zijn eerste solo album, waar het succes mee begon al werd er destijds behoorlijk op neer werd gekeken, maar begrijpelijk als je voorlaatste album Abbey Road was. Is wel opmerkelijk dat hij met Junk eindigt en niet op een high van Hope for the Future, het voorlaatste nummer.

Misschien toch wel toepasselijk als je de tekst van Junk leest.

Something old and new.
Memories for you and me.

Buy! buy!
Says the sign in the shop window.
Why? why?
Says the junk in the yard.

Die junk is iedereen die verslingert is geraakt aan de liedjes van zijn hand.

De opsomming van een (post-Beatles) leven... over een week is hij jarig, en hoe vaak zullen we dat nog meemaken.

Mooi omschreven http://www.musicmeter.nl/user/5845 en heel scherp opgemerkt door een McCartney Junk

gaat er iemand morgen naar pinkpop om hem te zien ?

Wil wel... maar kaartjes zijn te prijzig voor alleen Macca, de rest van de line-up morgen boeit me niet zo.

Bovendien met de onzekerheid over het (slechte) weer en de lange treinreis vanaf Amsterdam besloten om maar niet te gaan alhoewel met tegenzin want wie weet wel voor het laatste in Nederland. Dat weet je niet met die krasse knarren.

Als je daar maar geen spijt van krijgt.........slecht weer kan ook iets heel moois naar boven brengen bij een artiest....... heb dat zelf meermaals mogen ervaren

De eerste keer sinds 1989 dat ik McCartney voorbij laat gaan. Ik heb heel weinig met festivals, hoewel je dit jaar Douwe Bob er gratis bij krijgt. Het is bovendien al lang uitverkocht.

Geweldige verzamelaar, met wel met een paar maren er aan vast.

De 4 cd versie heeft nog genoeg ruimte bij elkaar om nog zowat 40 minuten muziek er bij te zetten.

Daardoor mis ik toch wel een stel tracks, die er op gemoeten hadden.

Zoals I've had enough / Deliver your children van London Town (dubbele A kant in Nederland)
Van het zelfde album Cafe on the Left Bank en de titel track
Gettin Closer, Rockestra Theme en Old Siam, Sir van Back to the Egg
Waarom de single edits van Venus & Mars/Rock show en With a Little Luck?
Magneto and Titanium Man van Venus & Mars?
En Hope of Deliverance, toch ook hier een dikke hit.
Beware my love van At the Speed of Sound
Picasso's Last Words van Band on the Run en Helen Wheels en School Girls (B-Kanten.) Vooal het laatste nummer werd veel gedraaid op de radio als dubbele A kant van Mull of Kinntyre.

Dan was het album aardig compleet geweest in mijn ogen.

Daarnaast staat er 1 nummer op, dat hij er absoluut niet had op hoeven zetten en dat is Temperary Secretary. Dat is toch wel het slechtste nummer, dat hier op staat.

Voor de rest...niets op aan te merken, al is de volgorde van de tracks wat raar gekozen. Ik had het liever chronologisch gehad. Ook de package is mooi.

Temporary Secretary (één van zijn slechtste nummers ooit) hoort inderdaad niet thuis op deze verzamelaar. Ik ben het verder volledig eens met Rinus. Als die opgesomde nummers en My Brave Face hierop hadden gestaan kreeg dit album 5*.

Voor de echte McCartney fan zal er nog wel meer ontbreken ook al is dit een behoorlijk uitgebreid overzicht. Vraag is waarom bij 67 stoppen en niet bij 76 of 92 (2 nummers per post-Beatles jaar)?

Temporary Secretary was wel een single en was toen iets totaal nieuws voor Paul (en de fans) dus begrijpelijk dat het er bij staat, maar One of These Days van hetzelfde album is volgens mij wel mooier.

Ze verkopen nog kaartjes ! wel op de zwarte markt.

Zwarte markt? klinkt niet echt legaal. Volgens mij is veel wel legaal alleen misschien niet zo interessant door de prijs of de gedacht dat er in gehandeld wordt.

Maar er zijn ook mensen die hun kaarten te koop aanbieden onder de aanschafprijs, zeker nu zo laat op de dag!

Al dat geklaag over Temporary Secretary...
Gewoon een leuk, poppy liedje waarin Sir Paul gewoon blijk geeft van schijdt aan de norm.
Zag hem het ook live spelen vorig jaar waarbij hij door sommigen op wat boegeroep werdt getrakteerd. Hij had zoiets als 'wat nou, ik vind dit gewoon leuk' en speelde gewoon verder.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Pure McCartney - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ben een groot fan van Paul McCartney en heb vrijwel alles dat hij gemaakt heeft in huis. Op de nieuwe compilatie Pure McCartney ben ik dan ook niets tegen gekomen, maar desondanks ben ik heel bij met de door Paul McCartney zelf samengestelde verzamelaar.

De luxe editie van Pure McCartney bestaat uit 4 cd’s of LP’s en bevat 67 songs en bijna vierenhalf uur muziek. De standaard editie moet het doen 39 songs in tweeënhalf uur en mist wat mij betreft teveel moois om echt interessant te zijn.

Ook met 67 songs doe je het imposante oeuvre van Paul McCartney nog geen recht, maar de vier schijven bieden zeker een aardige dwarsdoorsnede van het werk van één van de beste en meest invloedrijke songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek.

De criticus zal roepen dat er al genoeg McCartney verzamelaars zijn, maar dat valt erg mee. All The Best uit 1987 focuste wel erg op de singles, terwijl op Wingspan een deel van zijn oeuvre, en uiteraard zijn recente werk, onderbelicht bleef. Het mooie van Pure McCartney is dat naast de overbekende singles ook veel minder werk voorbij komt, waaronder ook aardig wat werk van recentere datum.

Wanneer ik een plaat van McCartney uit de kast trek kies ik vrijwel altijd voor één van de klassiekers uit zijn oeuvre en niet voor een van de prima platen die hij de afgelopen decennia heeft gemaakt. De nieuwere songs op Pure McCartney laten horen dat dit niet terecht is en dat winst.

De vier schijven van de nieuwe compilatie richten zich op de muziek die Paul McCartney maakte na het uiteenvallen van The Beatles en komen van zijn soloplaten en de platen die Sir Paul maakte met Wings. Doel van Pure McCartney was volgens de samensteller zelf niet meer dan zorgen voor een paar uur muziek om lekker naar te luisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange autorit of op een feestje. Dat is prima gelukt.

Pure McCartney springt bijna vierenhalf uur door het bijzonder rijke oeuvre van Paul McCartney en doet dit van de hak op de tak. McCartney heeft niet gekozen voor een chronologische volgorde en heeft ook in thematisch geen logische volgorde gekozen. Wereldhits worden hierdoor afgewisseld met wat obscuurdere tracks uit zijn oeuvre, terwijl gloednieuwe tracks worden afgewisseld met tracks die stammen uit de tijd dat Paul McCartney zijn eerste stapjes als solomuzikant zette.

Als fan van de songwriter Paul McCartney is het bijna alleen maar genieten, al komen er ook wel een paar hits voorbij die ik nog altijd net wat te lichtvoetig of zoetsappig vind. Over het algemeen genomen betovert Pure McCartney echter met muziek van een niveau dat de meeste muzikanten nooit zullen bereiken of zelfs maar benaderen. Pure McCartney doet me verlangen naar autoritten van minstens vierenhalf uur. Ik kan me niet herinneren dat een andere verzamelaar dat ooit voor elkaar heeft gekregen. Erwin Zijleman

Zou dit een "afscheid" van de man kunnen zijn?, alhoewel ik vermoed dat hij op het podium zal sterven.
De vinylbox, 4 albums, is prachtig verzorgd. Feestje om te beluisteren, te besnuffelen.

De indeling is fijn. Toch wel een aardig overzicht.
Ook na The Beatles blonk Macca uit in het componeren van veelal prachtige liedjes.
Hij bleef goed op de hoogte van het heersende tijdsbeeld, maar in herkenbaarheid altijd raak.
Ik vergeef 'm de missertjes - vooral de wat te uitdrukkelijke zoetsappigheid in bepaalde bedenksels - maar wat hij er dan vaker tegenover zette was dan weer goed tot zeer goed.
London Town en Back To The Egg blijken ook hier weer onderbelicht.
Volgens mij heeft hij niet veel meer op met desbetreffende albums.
De edit betreffende With A Little Luck is triestig.
Een fijn zomerhitje uit "78" met dat zwoele tussenstukje.
Ook live refereert hij er nooit meer aan.
Maar een lekkere luistertrip is dit album zeker.
Inderdaad perfect voor de lange saaie autoritten.

Afscheid ? Nee, dat denk ik nog niet.
Al zal hij waarschijnlijk toch zo zachtjes aan minder frequent concerten gaan geven.
Het zingen is iets wat hem lastiger af gaat nu ( logisch.)
Paul verdomd het om de songs in een andere toonsoort te gaan spelen - zo is het namelijk nooit bedoeld natuurlijk - zodoende is het hard werken, want de zangpartijen zitten vaak in de hoge regionen.
Albums zal hij voorlopig wel blijven maken denk ik zo.......mits er nog drang en noodzaak is tot het schrijven van nieuw werk natuurlijk.

De tijd dringt.

Er staat wel iets van London town op. Natuurlijk With a little luck, maar ook girlfriend, don't let it bring you down van Back to the egg staan baby's request en Arrow through me. Ook Mull of Kintyre en goodnight tonight uit diezelfde periode 78/79 er wel op. Het wordt niet helemaal genegeerd.

Pure McCartney, een hele mooie dwarsdoorsnede van zijn bijzonder imposante loopbaan na The Beatles. De nummers zijn niet zoals gebruikelijk door de platenmaatschappij uitgezocht maar door McCartney zelf, iets wat uitzonderlijk is, het zijn Macca's eigen persoonlijke favorieten. Maar waarom staat Letting go er dan niet op?, een nummer wat hij regelmatig live speelt, ook onlangs op Pinkpop.

Pinkpop, het had toch iets sneu's. McCartney, hij ziet er jong en vitaal uit, totdat hij gaat zingen, zijn stem gaat al snel achteruit, maar op Pinkpop was het tenenkrommend hoe McCartney zich piepend, kortademig en hees door zijn eigen klassiekers heen sleepte, daar moet hij zelf ook enorm veel last van hebben, dat kan gewoon niet anders. Blijkbaar is hij zo verslaafd aan publiek dat hij niet kan stoppen met grote live tours. Hoe lang wil hij zo nog doorgaan? Wie in zijn directe omgeving durft eerlijk tegen hem te zijn om te zeggen, stop nu het nog eervol kan of heeft hij alleen maar ' ja' knikkers om zich heen?

Was bij laatste Ziggo Concert van McC ,was zeer de moeite waard,mooie show ,een setlist met voldoende Beatle/Wings/Solo werk,enigste minpunt idd was zijn stem,maar stoorde me niet,ik heb dan zoiets,hij heeft allang laten horen wat in zijn vermogen lag ,en nu hoor ik een Concert van een levende legende op leeftijd ,die vocaal niet meer het bereik heeft als voorheen
Die gedachte had ik b,v ook bij Roger Daltrey ,John Fogerty...enz ,daar moet je op instellen,(bij sommige dan )als je Live naar veteranen gaat luisteren,dan hebben ze wss wat ingeleverd...So What

Ik was ook in Ziggo, en daar was zijn stem nog redelijk, maar het gaat nu erg hard achteruit hoor. Zo'n veteraan moet soms ook tegen zichzelf in bescherming worden genomen voordat de kans bestaat dat het vernederend gaat worden alleen maar om het publiek te pleasen.

Oké ik was niet op Pinkpop,dat wist ik niet,dan ben ik het met je eens...
Het moet natuurlijk niet een persiflage op de jezelf(de artiest zelf) gaan worden

En ja Letting Go is bij mij de favoriete track van Venus and Mars,had eigg ook wat mij betreft wel op Pure kunnen staan

Vanmorgen ook wat stukken terug gezien op YT van Pinkpop.
Veel close ups en je ziet aan 'm dat hij het moeilijk heeft.
Meer een geforceerd soort van het naar de zin hebben.
Hij is niet gek en weet dat zijn stem hem in de steek laat.
Erg broze stem die het duidelijk niet meer trekt.

Anderzijds kan het ook overbelasting zijn.
Natuurlijk zingt hij al langer niet meer op het nivo van wat we van hem kennen, maar ik vind normaliter dat hij niet door de mand valt.
Het begin van zijn concert is altijd wat moeizaam qua stem, maar eenmaal.op dreef pakt hij het weer aardig op.
Hier schrok ik wel van eigenlijk.
Maar ja, 74 jaar. Sommige mensen zijn dan al stokoud in hun doen en laten.

Terug van weggeweest.

In mijn bespreking zal ik mij beperken tot de uitmuntende verzorgde uitgave van de 4 cd box.

Geef tien fervente Macca fans de kans om 4 cd's samen te stellen van man's mooiste werk en je zult zien dat je tien verschillende compilaties krijgt voorgeschoteld. Dat zegt meer over het oeuvre van McCartney dan over zijn fans. Het tekent de grootheid en muzikale veelzijdigheid van de man. Toch durf ik te stellen dat McCartney opvallende keuzes maakt in deze door hem (en zijn team) gemaakte muzikale overzicht. Ten eerste valt op dat er voor geen enkele track van Flowers In The Dirt en van Driving Rain is gekozen. Van Driving Rain kan ik me (met enige moeite) de emotionele weerzin van McCartney voorstellen. Hij zal met weinig plezier terugkijken op zijn relatie met Heather toentertijd, waag ik te veronderstellen. Wellicht niet het bekendste lied van Driving Rain , maar wel mijn favoriet is 'Your Way'.
Met 'My Brave Face' ' Rough Ride' 'Figure Of Eight' 'This One' en het beatleslesque ' Put It There' wordt 'Flowers In The Dirt' (ism Elvis Costello) terecht tot zijn betere soloalbums gerekend. Het geeft te denken dat er weldra een nieuwe 'Flowers In The Dirt' uitgave het licht zal zien. Zakelijke overwegingen voor het weglaten dus ? Enigszins vermakelijk vind ik McCartney's keuze voor Bip Bop. Een liedje waarover vaak denigrerend wordt gepraat. In al zijn simpelheid is het perfect en zelfs mijn favoriet van het toch wat ondergewaardeerde , snel opgenomen eerste Wings album 'Wild Life'. Het kent naast het aanstekelijke openings rocknummer 'Mumbo' ook het geslaagde 'Tomorrow' en het ontroerende 'Dear Friend' (Voor Lennon).Some people never know , is volgens mij onweerstaanbaar voor de doorgewinterde Macca fan. Daarentegen behoort de cover 'Love is Strange' op 'Wild Life' tot het slechtste wat McCartney presteerde op dat gebied.
Ik tel op 'Pure' maar liefst 8 tracks van ' Flaming Pie'. Een album dat tot Paul's allerbeste werk behoort. Het probleem is natuurlijk of de echte McCartney fan hierop zit te wachten. 4 cd's scheppen de mogelijkheid om toch wat dieper in man's werk te graven ? Zoals 'Oh Woman Oh Why ' , het prachtige maar nog onuitgegeven 'Yvonne' , 'Vanilla Sky' , Daytime Nighttime Suffering', 'Girls School' 'Not Such A Bad Boy' of het zo geslaagde en vermakelijke country b-kantje van Junior's Farm' : Sally G.
Ja, soms opvallende keuzes toch die McCartney maakt. Neem nu zijn keuze voor 'Don't Let It Bring You Down van London Town . Je zou toch eerder het titelnummer , Café On The Leftbank' I've Had Enough of desnoods (want dat is vocaal vooral Laine) 'Deliver Your Children' verwachten ?
Opvallend vind ik de afwezigheid van singles als Letting Go , Take IT Away, Hope And Deliverance , Helen Wheels , Eat At Home, This One en Once Upon. 'Pure' was ook een uitgelezen kans om wat 'onderbelichte' albumtracks zoals 'Beware My Love' (At The Speed ) Old Siam, Sir (Back To The Egg) of 'That Would Be Something' van zijn eerste soloalbum McCartney onder de aandacht te brengen.
Daarom neem ik de woorden van Sir Paul zelve maar in gedachten die schrijft : 'Me and my team came up with the idea of putting together a collection of my recordings with nothing else in mind other than having something fun to listen to'.
Én ja , daarin is hij geslaagd en zelf ga ik dan maar aan het werk om de volgens mij 'vergeten pareltjes' op cd te zetten en wel op zodanige wijze dat het een plezier zal zijn om daar( bijvoorbeeld tijdens een lange autorit) van te genieten.

IK was op Pinkpop en McCartney was echt niet anders dan in het Ziggodome vorig jaar of Ahoy in 2013. Op zijn stem zit al jaren sleet en vaak klinken zijn eerste nummers dunnetjes of hees. Dat was hier ook en op tv was het gek genoeg duidelijker te horen dan op het veld. Hij had het op Pinkpop duidelijk naar zijn zin, speelde langer dan gepland was en bracht spontaan Ram omdat iemand dat riep uit het publiek. Zijn shows zijn wellicht wat voorspelbaar en maar nog steeds een belevenis.

Gelukkig maar. Ik schrok me, niet dood want ik leef nog, een ongeluk toen ik filmpjes op YouTube zag.
Ik heb McCartney sinds 1989 alle keren dat hij in Nederland was live gezien maar heb pinkpop aan me voorbij laten gaan. Als hij net zo als Ziggo klonk viel het misschien wel mee. Hoewel zijn stem, we willen het eigenlijk niet weten, en McCartney volgens mij zelf ook niet, behoorlijk heeft ingeboet de laatste jaren. De stem van Ringo, die klinkt nog precies hetzelfde als in 1963, maar voor Paul gaat dat helaas niet op.

Ringo hoeft ook niet de hoogte in en die speelt al bijna 30 jaar met een all-stars band, waar dus ook een groot deel van de gasten de zang verzorgen.
Paul's partijen zijn vrij hoog, vergis je niet.
En hoe lang is de man al niet on the road.
Hij is ( was) de exBeatle die graag live speelde.

Alles samenkomend is het wellicht wat op nu.
En dat is geen schande.
Ik hoop ook dat hij inziet wanneer het echt niet meer kan.
En dat is niet heel ver meer weg.