Swans - The Glowing Man (2016)

Finally, peace? Gauw bestellen en hopen het voor het luistergenot niet het einde is...

Ik hoop persoonlijk op minder langere nummers dan de vorige albums, en meer invloeden van hun jaren 90 werk.

Het is een dubbelalbum, dus het gaan sowieso wel lange nummers zijn

Gira heeft al een tijdje geleden aangekondigd dat dit album het laatste in de huidige bezetting zal zijn. "People Like Us" en "Finally, Peace" refereren daar naar.

Stukje van het titelnummer staat online en klinkt toch wel weer erg lekker.

To be Kind is een van mijn favoriete albums. Het ziet ernaar uit dat dit album die stijl doorzet. Ik ben benieuwd . Krijgt blackstar misschien toch wat concurrentie als album van het jaar.

Normaal ligt deze plaat in het verlengde van To Be Kind. Toch zeker als je de live nummers op The Gate hoort.

Dit wordt ongetwijfeld weer een lijdensweg om van te smullen. Alleen al de tracktijden! Die Gira en zijn manschappen zijn toch wel een stel muzikanten apart. Ik kan niet wachten.

Nieuw nummer online. Bezoekers van Gira's soloshows vorige maand konden When Will I Return al in een uitgeklede versie horen. Het nummer, op plaat gezongen door zijn vrouw Jennifer, doet me denken gek genoeg denken aan Swans met Jarboe.

to be kind was 1 van mijn favoriete albums in 2014! kijk hier erg naar uit

Dat hoopte ik ook. Dat is toch de Swans die ik liever hoor. Dat lange vind ik te veel gedoe. .

Hij is ondertussen gelekt, voor de ongeduldigen (mezelf incluis) onder jullie.

Wordt wel een hele dagtaak om deze uit te zitten...

Valt mee, wordt geen moment saai

Vanmiddag in mijn brievenbus gevonden! Zojuist eerste cd gedraaid, eerste indruk zeer positief!

(Hoopt ook zijn bestelling gauw binnenkomt, is ook reteschieuwnierig)

Ja, binnen. De "Cloud of Unknowing" klinkt alvast fantastisch. Krijg weer een heerlijke herbeleving van het Swans concert op Best Kept Secret.

The Glowing Man is dus weer een album geworden met langere stukken, waar dus duidelijk de lijn van de vorige 3 albums wordt door gezet.
Cloud of Forgetting opent met een zee van rust; bijna meditatie achtig.
Gelukkig komt als snel Michael Gira tevoorschijn; als een overspannen yoga leraar brult hij zijn satanisch klinkende mantra er doorheen.
Ditmaal geen woeste geluidsgolven om het gevoel kracht te zetten; langzaam bouwen deze hun zomerse onweersbuien op, om vervolgens in de mist der dementie te verdwijnen.
Herinneringen vervagen, maar Swans blijft bestaan.
Cloud of Unknowing sluit hier perfect op aan.
Het pompende als een snel werkende hartspier, die in werking wordt gezet door naderende paniekaanvallen.
Angst voor het onbekende; angst voor wat zal volgen.
Wat ben ik opgelucht dat ik ze nooit live heb mogen ervaren, ik weet niet of ik al klaar ben voor een volledig concert van Swans.
Steeds weer worden nieuwe wegen ingeslagen om dat benauwende effect te bereiken, en steeds weer slagen ze er met cum laude in.
Ze zullen nooit je uitnodigen om er een gezellige Swans avond van te maken, hooguit twee albums zal ik achter elkaar van ze draaien; maar wat zijn ze uniek in hun sound!
Bij When Will I Return horen we weer eens een vrouw in de hoofdrol; blijkbaar zijn echtgenoot Jeniffer. Haar stem vind ik ook wel op Bjork lijken; al hoor je Jarboe er uit in terug.
De boosheid; frustraties en teleurstellingen mis je dan wel.
Finally, Peace. is een onverwachte afsluiter; behoorlijk toegankelijk, bijna hitparade achtig; wel weer mooi!
The Glowing Man is weer een geslaagd Swans hoofdstuk, maar voor mij mogen ze nu naar 4 albums wel weer eens een andere richting inslaan.

Heerlijke plaat dit. The Glowing Man ligt zeker in het verlengde van To Be Kind.

@deric

Swans is live wel een must hoor. Ik heb ze tijdens de To Be Kind tour gezien, maar ze speelden vooral nieuw materiaal. Wat dus grotendeels op dit album is terecht is gekomen.

Ik ben met je eens dat het tijd is voor een nieuw hoofdstuk en Michael Gira ook.

Gelukkig voor jullie is Gira er ook wel klaar en is dit de laatste plaat en tour met Swans in deze samenstelling. Alweer een sterke plaat dit, maar ik ben toch ook alweer benieuwd wat er hierna met Swans gaat gebeuren.

Vraag me ook af wat hij nu live gaat spelen, aangezien het hiervoor voonamelijk nieuw werk was (wat er dus niet meer komt). Wellicht krijgen we wel een greatest hits tour

Dat zou gaaf zijn.
Wat ik van ze live gehoord heb, vind ik wel heel goed, maar het lijkt mij muzikaal erg heftig.
Echt een band die ik via de site hier heb ontdekt, en nu veel albums van in bezit heb, toch wel een van de fijnste ontdekkingen.

Goeie recensie Leon

Deric, het is live inderdaad vrij heftig. Maar o zo mooi!

Ik heb Sunn O))) en Swans beiden in één weekend mogen aanschouwen en ze doen qua intensiteit niet veel van elkaar onder. Swans heeft bij mij net de voorkeur en dat komt op rekening van Michael Gira.

Hun komende tour is de laatste in hun huidige bezetting dus ik zou niet aarzelen en gewoon gaan. Wél raad ik je met klem aan om oordopjes in te doen. Niet van die flut schuimdingetjes, maar kwalitatief goede dopjes

Om het maar eens vriendelijk uit te drukken, ik was van voorganger To Be Kind niet zo héél erg onder de indruk. De testosteron-oestrogeen balans was op die plaat volstrekt zoek. Onanie to the max, been there seen that. Vrij naar Buster Fonteyn: ik werd er gewoon een beetje misselijk van.

Al doet de titel iets anders vermoeden, bij deze laatste (...) worp van Swans lijkt dat noodzakelijke evenwicht hersteld. De plaat laat zich beluisteren als een staalkaart van wat Gira kán met zijn band, als ie z'n lul niet achterna loopt. Drones en doordreunende mantra's, galmende vrouwen en keelzang Gira-style, ja, deze gaat vaker gedraaid worden. En met Anna in het voorprogramma worden de optredens ook boven niveau hengstenbal getild, dat is een geruststellende gedachte.

Wederom een geweldige dubbelaar van onze vriend. Weinig op aan te merken, zij het dat na vier platen (in de reünie) de verrassing een beetje af is, en de plaat niet meer de impact heeft die The Seer en To Be Kind op mij hadden. Benieuwd wat zijn volgende zet is!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Swans - The Glowing Man - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik reken mezelf zeker niet tot de trouwe fans van de uit New York afkomstige band Swans. Eens in de zoveel jaar ben ik diep onder de indruk van een plaat van de band rond Michael Gira, maar vervolgens kijk ik jaren niet naar de band om.

Het heeft voor een belangrijk deel deel te maken met de intensiteit van de platen van Swans, want de meeste platen van de band gaan je niet in de koude kleren zitten.

De laatste keer dat ik flink onder de indruk was van de muziek van Swans, was vier jaar geleden, toen het overweldigende en verrassend succesvolle The Seer verscheen.

Het al even succesvolle (en naar verluid ook even imponerende) To Be Kind uit 2014 heb ik vervolgens weer gemist en hetzelfde leek te gebeuren met het onlangs verschenen The Glowing Man.

Toen ik las dat het mogelijk de zwanenzang van de huidige samenstelling van Swans is, ben ik echter toch gaan luisteren en langzaam maar zeker heeft ook deze plaat me opgeslokt in de aardedonkere wereld van de band uit New York.

The Glowing Man is net als zijn twee voorgangers een plaat waarvoor Swans ruim de tijd neemt. The Glowing Man duurt op twee minuten na twee uur en in die bijna twee uur komen slechts acht songs voorbij. Het zijn songs die het volledige spectrum van een angstaanjagende stilte tot een explosie van muzikaal geweld bestrijken.

Swans is een meester in het maken van muziek waarin slechts hele kleine stapjes worden gezet, maar de band staat ook dit keer weer garant voor hoge spanningsbogen en muziek van een indringende schoonheid.

Makkelijk is het allemaal niet. Zeker als je met beperkte aandacht naar de muziek van Swans luistert ben je de draad snel kwijt en is de muziek van de band eerder vermoeiend dan inspirerend. Bij beluistering met volledige aandacht groeit ook The Glowing Man daarentegen weer snel naar grote hoogten.

De muziek van Swans is vaak repeterend en bezwerend, maar kan binnen een aantal noten omslaan, wat ook deze plaat weer voorziet van heel veel dynamiek. In de meest toegankelijke momenten is The Glowing Man goed voor hypnotiserende klanken vol bezwerende percussie of voor wonderschone en bijna intieme muzikale passages. In de minst toegankelijke momenten vliegt Swans keer op keer uit de bocht en trekken gitzwarte wolken over. Van het oude Pink Floyd naar Talking Heads en van Krautrock naar noise.

Het kost wat energie om twee uur Swans te doorstaan, maar iedere keer dat je het probeert hoor je de plaat groeien. Iedereen die, net als ik, The Seer vier jaar heeft geleden heeft omarmd en hetzelfde deed met To Be Kind, zal ook genieten van The Glowing Man. Het is niet makkelijk en meestal gitzwart, maar onder al dat zwart komt steeds meer moois aan de oppervlakte. Buitengewoon intrigerend. Erwin Zijleman

Wauw die recensie komt dichtbij mijn beleving met de glimmende man.
Door de veel al lange nummers is de beleving, mits je er in op kan, intens. Het vreet aan je gevoel en levert toch energie op.
Met to be kind vergelijken? Swans are dead komt ook in de buurt.
4 -> 4,5 na vandaag, de 5? Nog niet, daar moet het net toegankelijer voor mijn zijn, in de zin dat het "makkelijker" op te zetten is.

Een geweldige vervolg op To Be Kind. Niet alleen de hoes is vergelijkbaar, zo ook het muzikale gedeelte is broederlijk verbonden. Opnieuw een zeer geslaagde plaat dat redelijk makkelijk naast The Seer en To Be Kind mag staan kwa performance, diepgang en aantrekkingskracht. Een geweldig 3-luik is het geworden. Petje af!

Alsof er een engelsman in m'n oor pist!

Warme oorstreling