The Roots - Game Theory (2006)

Wederom maken The Roots er een spektakelstuk van. Erg sterk album in dé hiphopstijl die ik leuk vind. Supersterke beats en Black Thought is één van de beste MC's die er bestaat.

4,5 ster.

The Roots begonnen met drie waanzinnige platen aan hun discografie. Things Fall Apart was ietsje pietsje minder en met Phrenology en The Tipping Point was het echt ietsje minder, al kan gewaardeerd worden dat ze bij elke plaat weer wat anders uit de hoek kwamen. Toch was het de vraag of ze ooit hun oude niveau weer zouden aantikken. Game Theory geeft daar antwoord op: ja! Ook deze plaat heeft duidelijk zijn eigen sound, al is die moeilijker te beschrijven. Wat vooral opvalt tov bv The Tipping Point is dat de drums van ?uestlove weer veel meer op de voorgrond treden waarmee we ook weer horen waarom Organix al zo ontzettend goed was: die heerlijke synergie tussen die drums en die fantastische mc die Black Thought heet. Tegelijkertijd zijn de producties veel rijker dan op het oudere werk met ook tal van samples (Thom Yorke nota bene) en elektrische geluidseffecten. Het live-bandgevoel is er al lang niet meer. Absolute uitschieters zijn voor mij In The Music en Here I Come. Op die laatste horen we ook de vrucht van hun geëxperimenteer met rock op Phrenology. De nummers lopen ook heerlijk in elkaar over, met zat variatie maar toch natuurlijke samenhang. Zijn er dan geen minpunten? Jawel; Malik B. lijkt zijn flow een beetje te zijn kwijtgeraakt in zijn strijd met drugs (ging over hem toch; Water?). Bijna pijnlijk is zijn gehakkel op de verder zo prachtige titeltrack. Verder had Cant Stop This wel iets korter mogen duren. Maar het zijn kleine smetjes op een glorieuze terugkeer aan de absolute hiphoptop