Paul Simon - Stranger to Stranger (2016)

Ik moest wel even aan dit album wennen. Het is zeer welluidend, en al die aparte instrumenten geven aan de songs een aparte charme. Goede teksten bovendien, dat is Paul Simon wel toevertrouwd.
Mijn aanvankelijke bezwaar betrof aanvankelijk vooral de liedjes. Die vond, en vind ik nog steeds, tamelijk schetsmatig. Dat geldt, wat mij betreft, ook wel voor zijn vorige twee albums. Wel klinkt het heel warm, en het is in muzikaal opzicht heel inventief. Voorlopig blijf ik, wat betreft mijn waardering, steken op 3,5*.

O ja, leuk, die tuba op Cool Papa Bell !

Draai 'm nu de 2e keer en komt goed binnen ! Voorlopig geef ik deze een 4. Mag hoger want dan geniet ik destemeer de 31e oktober

Een van de betere albums van dit jaar die ik tot op heden beluisterd heb. Paul Simon laat hiermee horen dat hij nog lang niet uitgerangeerd is. Wat een geweldige, pakkende nummers heeft hij toch weer geschreven. Favorieten zijn moeilijk uit te zoeken, want ik vind het hele album wel goed. Ook de bonus tracks zijn de moeite van het beluisteren nog zeker wel waard. Met name 'New York is My Home' van die tracks is nog erg mooi. Ook een mooie en gepaste gastbijdrage van de 77-jarige Dion DiMucci. Uitzonderlijk hoe die oudjes dat doen.
Klasse album.

Een nieuwe single uit!?

Stranger lijkt geen standaard remix te zijn met samples van Paul Simon's nummer The Werewolf maar meer een interpretatie daarvan geschikt voor de Lounge.

Wel erg fijn dat de vocalen voor in de mix zitten en dus zeer goed te volgen zijn, mooie teksten.

Ik ben weer eens in de Paul Simon modus, na het lezen van de biografie van Robert Hilburn. Een erg fijn en goed geschreven boek. Een echte aanraden.
Ook leuk om te lezen over de moeilijke relatie die hij tot op de dag van vandaag heeft met Art Garfunkel, die toch wel neer word gezet als een wat gefrustreerde icoon uit de jaren 60 terwijl Paul Simon altijd relevant is gebleven. Daar heeft Garfunkel blijkbaar toch moeite mee gehad. het boek leest lekker weg.

Het lijkt er wel op dat deze toch wel schitterende plaat, zijn best sinds the rhythm of the saints, zijn laatste is met nieuw materiaal.
Als dit zijn zwanenzang is, nu hij tegen de 80 loopt, is dat toch wel een onverwachts sterk einde, geen slap aftreksel van wie hij ooit was. Met rechte rug het podium voorgoed verlaten.
Heel sfeervol, heel origineel en creatief bedacht. Heel goed doordacht, zeker ook tekstueel. Paul Simon, zelfs tot zijn laatste snik op zoek naar nieuwe muzikale wegen.
Opvallend is dat zijn stem bijna identiek klinkt als op de eerste Simon and Garfunkel platen, geen spoortje sleet.
Een bijzondere man die uiteraard tot de allergrootste gerekend mag worden.

Ik ben geen gtote fan van Paul Simon, maar wat hij op dit album doet is erg goed. Ik kom eigenlijk bijna geen muzikanten van zijn leeftijd tegen die nog zoiets origineels en verfrissend maken.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Met Stranger To Stranger trekt Paul de opgaande lijn van de vorige albums gelukkig weer door. Heel fijn album, prima sound en met best veel fraaie songs. De eerste twee nummers vind ik ook gelijk de minste, maar daarna blijft het niveau erg hoog. En de uitschieters zijn voor mij het titelnummer, Proof of Love, In the Garden of Edie, The Riverbank en Insomniac’s Lullaby.

De 4 sterren zijn dus correct.

Deze ken ik dus helemaal niet. Zo gaat dat inderdaad soms met nieuwere albums van vertrouwde artiesten. Meer van hetzelfde, denk je dan algauwe. Maar in het geval van Paul Simon hoeft dat natuurlijk helemaal niet verkeerd te zijn. De positieve recensies hierboven inspireren me om deze toch eens te gaan beluisteren.

inderdaad een origineel en verfrissend album. de opvolger van het 5 jaar eerder verschenen "So Beautiful or So What", 1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière. het siert Paul Simon dat hij keer op keer nieuwe muzikale invalshoeken weet te vinden, zo ook op dit album.

Paul Simon werkte op een 4-tal nummers (1,2,5 en 9) samen met een groep Spaanse flamenco muzikanten uit Boston (hand-clapping, dancing heels, cajon (handtrommel) en de Italiaan Digi G'Alessio, bekend onder de stage name Clap! Clap! afkomstig uit de dance/electronic scene droeg aan een 3-tal nummers (1,2 en 4) bij, waarbij ik hun bijdragen aan het fraaie titelnummer "Stranger to Stranger" het minst storend vind. iets wat ik minder ervaar bij de te volgestopte opener "The Werewolf" dat opent met de klanken van een gopichand (een Aziatisch ritmisch snaarinstrument) en veel percussie, waardoor de melodie verloren dreigt te gaan. iets wat ik ook zo ervaar bij nummers als "Wristband" en de drum machine klanken van "In a Parade".

daar staan gelukkig genoeg fraaie nummers tegenover, die zich voor mij op het eind van dit album bevinden, het prachtige, ingetogen "Proof of Love" wat mij betreft het prijsnummer, de sterke melodie van "Riverbank" waarbij de percussie wat minder prominent is, het aanstekelijke "Cool Papa Bell" met geweldig "Afrikaans" gitaarspel van Vincent Nguini en de afsluiter, de folky ballad "Insomniac's Lullaby".

een aangename verrassing dit "Stranger to Stranger" waarover Paul Simon zelf zei de muziek belangrijker te vinden dan de woorden.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
(words & music by P.S.)

"This album is dedicated to my friend Chuck Close and for Mort Lewis, a great friend who was Simon and Garfunkel's manager"