Paul Simon - Stranger to Stranger (2016)

Wat een zálige zomerse plaat is dit!

Al mag je Paul Simon gerust rekenen tot de "oudjes" - liever deel ik hem in bij mijn geliefde "muzikale helden van weleer" oftewel de "krasse knarren van de betere popmuziek".
Dat Paul alweer 74 jaartjes telt, is echter op dit nieuwe album in het geheel niet te horen. Hij zingt nog net zo romantisch mooi als veertig jaar geleden.

Favorieten: Stranger To Stranger, Proof of Love en Cool Papa Bell. De bonus is ook zeer zeker de moeite waard!

Oh well... misschien doe ik er straks nog wel een halve ster bij... gewoon omdat hij het verdient!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Simon - Stranger To Stranger - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen weken kwamen ouwe rotten als Bob Dylan en Eric Clapton met een nieuwe plaat op de proppen, maar met afstand de meest spannende van het stel is gemaakt door Paul Simon, die later dit jaar zijn 75e verjaardag hoopt te vieren.

Stranger To Stranger wordt gedomineerd door onnavolgbare ritmes en songstructuren die zeker niet alledaags zijn.

Zeker wanneer de ritmes exotisch zijn neemt Stranger To Stranger je mee terug naar de sfeer van Graceland, al zijn de ritmes dit keer eerder Zuid-Amerikaans dan Afrikaans. De vergelijking met de wat minder bekende opvolger van Graceland, het in 1990 verschenen The Rhythm Of The Saints, ligt daarom meer voor de hand, al is Stranger To Stranger uiteindelijk toch een andere plaat.

Paul Simon overtuigt op zijn nieuwe plaat makkelijk met een aantal songs met behoorlijk uitbundige ritmes, maar maakt misschien nog wel meer indruk met een aantal meer ingetogen songs die nergens voor de makkelijkste weg kiezen, maar zich uiteindelijk wel genadeloos opdringen. Het zijn songs die onmiskenbaar het stempel van Paul Simon dragen, maar nergens fantasieloos voortborduren op het bijzonder rijke oeuvre van de Amerikaan.

Stranger To Stranger bevat een aantal behoorlijk experimentele songs, maar ook een aantal ingetogen songs die wat makkelijker in het gehoor lijken te liggen, tot je ze met de koptelefoon beluisterd en ook hier vele lagen vol verrassing ontwaart.

Het siert Paul Simon dat hij op zijn platen nieuwe wegen blijft inslaan en het resultaat mag er zijn. Waar de eerder genoemde oudere muzikanten hun leeftijd eer beginnen aan te doen, klinkt Paul Simon jonger en avontuurlijker dan in zijn jonge en zeer succesvolle jaren.

Stranger To Stranger werd geproduceerd door tachtiger Roy Halee die al in een heel ver verleden met Paul Simon werkte en ook diens Graceland produceerde. Ook deze ouwe rot overtreft zichzelf op het prachtig klinkende Stranger To Stranger dat opvalt door subtiele accenten van zeer uiteenlopende instrumenten (waaronder veel blazers en de hele bijzondere chromenlodeon) en unieke klankkleuren, die de plaat voorzien van een hele bijzondere sfeer.

Ik heb zeker even moeten wennen aan Stranger To Stranger, maar de plaat werd vervolgens heel snel mooier en mooier. Paul Simon is de afgelopen decennia misschien niet meer zo productief als in zijn jonge jaren, maar na het bijzondere door Brian Eno geproduceerde Surprise uit 2006 en het prachtige So Beautiful Or So What uit 2011 levert Paul Simon met Stranger To Stranger toch zijn derde prachtplaat in tien jaar tijd af. Petje af voor deze grootheid. Erwin Zijleman

Zo'n prachtig album! Dacht het gewoon een kans te geven, maar geniet hier echt met volle teugen van. Persoonlijke favorieten zijn Stranger to Stranger, Proof of Love en In the Garden of Edie.

4*

Ik ga op vakantie en neem mee……. een vakantie soundtrack! Nee, zo werkt dat dus niet. Elk jaar denk ik weer ‘dit album gaat ’em worden’ en dan blijken de herinneringen achteraf toch gekoppeld te worden aan iets heel anders. Muziek is voor mij vaak een geweldige herinnering aan mooie reizen. Dus vooraf bedenken wat dé vakantie soundtrack gaat worden doe ik niet meer. Fijne zomerse muziek uitzoeken daarentegen wel!

Paul Simon’s nieuwe album Stranger to Stranger voldoet aardig aan zomerse verwachtingen, of je die nu op je balkon, tuin, een ver oord, of onze zomers kennende ‘binnenshuis met flinke regenbuien tegen de ruiten’ doorbrengt. Zomer 2016 zonder dit album beluisterd te hebben is geen zomer.

Iedereen kent het duo Simon & Garfunkel of zijn exotische album Graceland nog wel. Maar dat lijkt toch allemaal wel erg lang geleden?! Klopt helemaal. Voor Simon & Garfunkel moet je best een tijd terug de tijd in, ook al zijn er wel wat reünie optredens geweest. En Graceland dateert uit 1986. Toch zijn er daarna gewoon nieuwe albums van Paul Simon uitgekomen en daarvan is onlangs zijn laatste worp verschenen.

Ook op Stranger to Stranger zoekt Simon het exotische avontuur op. Een snufje Graceland en Rhythm of the Saints is wel terug te horen, maar dit album staat vooral op zichzelf. Simon’s stem klinkt nog als een klok en de nummers zijn lekker fris. Niks dinosaurus die nog teert op oude roem!

De cynische humor is nog steeds aanwezig en dat is fijn om mee te krijgen van deze zeventiger. Een album dat per draaibeurt mooier en mooier wordt. De nummers zijn perfect in balans, de productie waanzinnig en je waant je snel in een andere wereld bij het horen van deze elf nieuwe nummers. Dat kunnen veel jonge, hippe gastjes echt niet zeggen. Deze krasse knar telt nog helemaal mee. Met Stranger to Stranger is het elke dag zomer!

Een van de betere albums van dit jaar die ik tot op heden beluisterd heb. Paul Simon laat hiermee horen dat hij nog lang niet uitgerangeerd is. Wat een geweldige, pakkende nummers heeft hij toch weer geschreven. Favorieten zijn moeilijk uit te zoeken, want ik vind het hele album wel goed. Ook de bonus tracks zijn de moeite van het beluisteren nog zeker wel waard. Met name 'New York is My Home' van die tracks is nog erg mooi. Ook een mooie en gepaste gastbijdrage van de 77-jarige Dion DiMucci. Uitzonderlijk hoe die oudjes dat doen.
Klasse album.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Met Stranger To Stranger trekt Paul de opgaande lijn van de vorige albums gelukkig weer door. Heel fijn album, prima sound en met best veel fraaie songs. De eerste twee nummers vind ik ook gelijk de minste, maar daarna blijft het niveau erg hoog. En de uitschieters zijn voor mij het titelnummer, Proof of Love, In the Garden of Edie, The Riverbank en Insomniac’s Lullaby.

De 4 sterren zijn dus correct.

inderdaad een origineel en verfrissend album. de opvolger van het 5 jaar eerder verschenen "So Beautiful or So What", 1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière. het siert Paul Simon dat hij keer op keer nieuwe muzikale invalshoeken weet te vinden, zo ook op dit album.

Paul Simon werkte op een 4-tal nummers (1,2,5 en 9) samen met een groep Spaanse flamenco muzikanten uit Boston (hand-clapping, dancing heels, cajon (handtrommel) en de Italiaan Digi G'Alessio, bekend onder de stage name Clap! Clap! afkomstig uit de dance/electronic scene droeg aan een 3-tal nummers (1,2 en 4) bij, waarbij ik hun bijdragen aan het fraaie titelnummer "Stranger to Stranger" het minst storend vind. iets wat ik minder ervaar bij de te volgestopte opener "The Werewolf" dat opent met de klanken van een gopichand (een Aziatisch ritmisch snaarinstrument) en veel percussie, waardoor de melodie verloren dreigt te gaan. iets wat ik ook zo ervaar bij nummers als "Wristband" en de drum machine klanken van "In a Parade".

daar staan gelukkig genoeg fraaie nummers tegenover, die zich voor mij op het eind van dit album bevinden, het prachtige, ingetogen "Proof of Love" wat mij betreft het prijsnummer, de sterke melodie van "Riverbank" waarbij de percussie wat minder prominent is, het aanstekelijke "Cool Papa Bell" met geweldig "Afrikaans" gitaarspel van Vincent Nguini en de afsluiter, de folky ballad "Insomniac's Lullaby".

een aangename verrassing dit "Stranger to Stranger" waarover Paul Simon zelf zei de muziek belangrijker te vinden dan de woorden.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
(words & music by P.S.)

"This album is dedicated to my friend Chuck Close and for Mort Lewis, a great friend who was Simon and Garfunkel's manager"