Paul Simon - Stranger to Stranger (2016)

Eerste single Wristband is nu uit! Eerder was hij al te horen op het mooie New York Is My Home samen met Dion.

De oudjes (niet denigrerend bedoeld) blijven heel actief: Paul Simon, Eric Clapton, Mark Knopfler, Santana ... Dat is goed nieuws.

Mooie hoes.

Eerste single klinkt prachtig, en komt er overeen met het geluid van So Beautiful Or So What. Als het album diezelfde kwaliteit heeft wordt het weer genieten.

Wristband het is een metafoor. Paul maakt een vergelijk tussen iets wat hem is overkomen met de jongeren in een achterstandsbuurt. Als je geen Wristband hebt kom je niet verder. Lichte humor in het eerste couplet, milde woede/verontwaardiging in het tweede en de vergelijking in het derde. Heel herkenbaar Paul Simon, zou wel eens een lichtvoetig vervolg kunnen worden op Graceland.

Cool Papa Bell tweede single en deze doet denken aan de Cubaanse klassieker Guantanamera maar dan gespeeld met een Afrikaanse en New Orleans twist. Met al die invloeden is het muzikaal erg vol en komen de vocalen/teksten in de verdrukking, maar misschien is dat niet zo erg.

Zojuist de eerste single beluisterd en die klinkt weer vertrouwd. Fijne muziek.

Deezer heeft het album maar niet geheel, track 3 en 8 zijn niet beschikbaar. Vreemd.
edit: en nu is ook de Deluxe versie beschikbaar, die dan weer wel compleet is!?

Zo op het eerste gehoor en zonder die twee tracks klinkt het album in elk geval prachtig. Het heeft niet de energie van Graceland en ook minder (dan wel andere) Afrikaanse invloeden.

In the Garden of Edie en Insomniac's Lullaby klinken als een terugkeer naar de folky begindagen van zijn carrière.

De eerste indruk is positief. Ik ben iets minder verrast dan destijds het geval was Bij So Beautiful or So What, maar die release kwam toen voor mij ook meer uit de lucht vallen. De liedjes op Stranger to Stranger worden deze keer meer voortgedreven vanuit percussie en minder vanuit gitaar.
Ik moet daarbij op meerdere momenten aan The Rhythm of Saints denken, een van mijn favoriete Paul Simon platen. Snel verder luisteren dus!

Aangename verrassing!

Inderdaad een aangename verrassing. Wat is ie nog prima bij stem. Lekker album. Nog een paar luisterbeurten maar dat wordt een dikke voldoende.

Fris album, Simon is niet stil blijven staan. Stem en creatitiviteit lijken geen last te hebben van de gevorderde leeftijd. Door de prominente rol van de percussie vind ik het melodieus wat minder interessant. Luchtiger dan voorganger So Beautiful .. De zon straalt hier meer doorheen dan op de voorganger waar de ijlere sfeer van het hiernamaals werd gezocht. Knappe plaat, maar nog niet in mijn favorietenlijstje.

Paul Simon flikt het weer, op zijn 74 jarige leeftijd met een album op de proppen komen dat misschien nog wel mooier is dan zijn vorige toch al niet te versmaden album So Beautiful or So What. Het lijkt alsof hij op een haast achterloze manier Afrikaanse gitaar motieven, peruaanse percussie, teruggedraaide sampels ( Street Angel ) en flamengo aan elkaar rijgt, maar schijn bedriegt. Het koste Simon vijf jaar aan noeste arbeid en een writersblock om Stranger to Sranger te voltooien. Het resultaat is een prachtige smeltkroes van verschillende muzikale stijlen, scherpzinnige teksten en hier en daar die typisch cynische Paul Simon humor.

Op So Beautiful or So What leek Simon met een been in het graf te staan. Hoewel de nummers prachtig waren, klonk zijn stem hier en daar wat fragiel en ging de thematiek van de nummers dikwijls over berusting en dood. Wat opvalt is dat hij op Stranger to Stranger kwieker klinkt en beter zingt, alsof het vele toeren zijn stem alleen maar goed heeft gedaan.
Het beste is dit te horen in nummers als Stranger to Stranger, en het prachtige drieluik Proof of Love het instrumentaaltje In The Garden of Edie, en The Riverbank. Met name Proof of Love is een extra vermelding waard. Het prachtig gezongen, bezwerende spiritueele nummer gaat over een reis die Simon maakte naar de diepe binnenlanden van Brazilië om een alternatieve genezer te bezoeken. De instrumentatie is prachtig en als je je ogen sluit dan waan je jezelf haast in de diepe jungle. De aandachtige luisteraar hoort bovendien halverwege het nummer een melodie die opvallend veel lijkt op een stukje van het nummer Further to Fly, afkomstig van het (door Braziliaanse muziek geïnspireerde) album The Rhythm of the Saints. Alsof Simon wil zeggen: Ik ben er nog, en ik ken mijn eigen discografie als geen ander.
Het album sluit af met het prachtige Insomniac's Lullaby, een klein mooi gitaar gedreven liedje dat zo op zijn debuut kon hebben gestaan.
Op Stranger to Stranger bewijst Paul Simon maar weer dat hij tot de allerbeste nog levende muzikanten behoort en als geen ander wereldmuziek tot prachtige popliedjes weet te vormen.
Op je 74e met zo'n plaat komen, je moet het maar durven. Paul Simon doet het en geeft iedereen het nakijken. Wat een baas.

Sluit me aan bij vinylbeleving, toen ik Proof of Love voor het eerst hoorde beviel die meteen, in tegenstelling tot de singles die een paar keer luisteren nodig hadden om hun charme prijs te geven.

Het album staat nu al in mijn Top 25 favoriete albums van 2016 en deze zou wel eens door kunnen stoten naar de Top 10. Daar staan nog meer albums die niet overlopen van de pop/rock/dance die ik andere jaren daar heb staan. Zo lijkt 2016 een ingetogen muzikaal jaar te worden, maar nog wel met de nodige artistieke kwaliteit alhoewel minder dan 2015 (wat mij betreft).

Wonderlijke combimatie van een heel goede songwriter/zanger met een Italiaanse underground sounddesigner (Clap Clap) altijd een ongewone gast geweest die Paul Simon. Bonus is ook zeer de moeite waard.

Wat een zálige zomerse plaat is dit!

Al mag je Paul Simon gerust rekenen tot de "oudjes" - liever deel ik hem in bij mijn geliefde "muzikale helden van weleer" oftewel de "krasse knarren van de betere popmuziek".
Dat Paul alweer 74 jaartjes telt, is echter op dit nieuwe album in het geheel niet te horen. Hij zingt nog net zo romantisch mooi als veertig jaar geleden.

Favorieten: Stranger To Stranger, Proof of Love en Cool Papa Bell. De bonus is ook zeer zeker de moeite waard!

Oh well... misschien doe ik er straks nog wel een halve ster bij... gewoon omdat hij het verdient!

fijne verassing deze plaat. wonderschoon, met proof of love als hoogtepunt!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Simon - Stranger To Stranger - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen weken kwamen ouwe rotten als Bob Dylan en Eric Clapton met een nieuwe plaat op de proppen, maar met afstand de meest spannende van het stel is gemaakt door Paul Simon, die later dit jaar zijn 75e verjaardag hoopt te vieren.

Stranger To Stranger wordt gedomineerd door onnavolgbare ritmes en songstructuren die zeker niet alledaags zijn.

Zeker wanneer de ritmes exotisch zijn neemt Stranger To Stranger je mee terug naar de sfeer van Graceland, al zijn de ritmes dit keer eerder Zuid-Amerikaans dan Afrikaans. De vergelijking met de wat minder bekende opvolger van Graceland, het in 1990 verschenen The Rhythm Of The Saints, ligt daarom meer voor de hand, al is Stranger To Stranger uiteindelijk toch een andere plaat.

Paul Simon overtuigt op zijn nieuwe plaat makkelijk met een aantal songs met behoorlijk uitbundige ritmes, maar maakt misschien nog wel meer indruk met een aantal meer ingetogen songs die nergens voor de makkelijkste weg kiezen, maar zich uiteindelijk wel genadeloos opdringen. Het zijn songs die onmiskenbaar het stempel van Paul Simon dragen, maar nergens fantasieloos voortborduren op het bijzonder rijke oeuvre van de Amerikaan.

Stranger To Stranger bevat een aantal behoorlijk experimentele songs, maar ook een aantal ingetogen songs die wat makkelijker in het gehoor lijken te liggen, tot je ze met de koptelefoon beluisterd en ook hier vele lagen vol verrassing ontwaart.

Het siert Paul Simon dat hij op zijn platen nieuwe wegen blijft inslaan en het resultaat mag er zijn. Waar de eerder genoemde oudere muzikanten hun leeftijd eer beginnen aan te doen, klinkt Paul Simon jonger en avontuurlijker dan in zijn jonge en zeer succesvolle jaren.

Stranger To Stranger werd geproduceerd door tachtiger Roy Halee die al in een heel ver verleden met Paul Simon werkte en ook diens Graceland produceerde. Ook deze ouwe rot overtreft zichzelf op het prachtig klinkende Stranger To Stranger dat opvalt door subtiele accenten van zeer uiteenlopende instrumenten (waaronder veel blazers en de hele bijzondere chromenlodeon) en unieke klankkleuren, die de plaat voorzien van een hele bijzondere sfeer.

Ik heb zeker even moeten wennen aan Stranger To Stranger, maar de plaat werd vervolgens heel snel mooier en mooier. Paul Simon is de afgelopen decennia misschien niet meer zo productief als in zijn jonge jaren, maar na het bijzondere door Brian Eno geproduceerde Surprise uit 2006 en het prachtige So Beautiful Or So What uit 2011 levert Paul Simon met Stranger To Stranger toch zijn derde prachtplaat in tien jaar tijd af. Petje af voor deze grootheid. Erwin Zijleman

Mooi geschreven, erwinz! Helemaal mee eens!

Prachtige plaat die maar blijft groeien en groeien.
Knap die recensies van jou, Erwinz. Ik ben fan van jouw blog,
Wel vind ik het jammer dat je zelden of nooit favorieten aangeeft in jouw recensies.
Dat bespaart soms wat (kostelijke) luistertijd.

De platen die ik bespreek zijn mijn favorieten. Of bedoel je iets anders?
Erwin

Tja wederom een geweldig album! Goede teksten en lekkere muziek...jammer van de overbodige instrumentals (met name The Clock) anders waren vijf terretjes op zijn/haar plaats geweest

Blij verrast door het torenhoge niveau van dit album. Paul Simon gaat natuurlijk al een tijdje mee in de muziekwereld. Erg knap dat je dan toch met iets kan komen wat relevant en verfrissend is. De, naar ik gok, Braziliaanse invloeden zijn erg spannend. Ook vind ik de teksten erg sterk. Met als toppunt: Wristband. Prachtige parabel! Alleen Cool Papa Bell licht me niet zo.

Hij bedoelt dat je er specifieke nummers uitpikt die jouw favoriete nummers op de albums zijn.

ah oke. Dat kan ik wel eens doen

Hoor ik nou de deurbel? Ik wil al opstaan! Nee... het is toch die verdraaide plaat van Paul. Grappig al die belletjes, plofjes en stemmetjes die zelfs na tig keer draaien ineens opvallen!

Zo'n prachtig album! Dacht het gewoon een kans te geven, maar geniet hier echt met volle teugen van. Persoonlijke favorieten zijn Stranger to Stranger, Proof of Love en In the Garden of Edie.

4*

Het meest bizarre aan Stranger to Stranger is dat je geen moment het idee hebt naar een bard van 74 te luisteren. Paul Simon klinkt nog steeds zoals ten tijde van Graceland, en de sound is bepaald eigentijds.

Ik ga op vakantie en neem mee……. een vakantie soundtrack! Nee, zo werkt dat dus niet. Elk jaar denk ik weer ‘dit album gaat ’em worden’ en dan blijken de herinneringen achteraf toch gekoppeld te worden aan iets heel anders. Muziek is voor mij vaak een geweldige herinnering aan mooie reizen. Dus vooraf bedenken wat dé vakantie soundtrack gaat worden doe ik niet meer. Fijne zomerse muziek uitzoeken daarentegen wel!

Paul Simon’s nieuwe album Stranger to Stranger voldoet aardig aan zomerse verwachtingen, of je die nu op je balkon, tuin, een ver oord, of onze zomers kennende ‘binnenshuis met flinke regenbuien tegen de ruiten’ doorbrengt. Zomer 2016 zonder dit album beluisterd te hebben is geen zomer.

Iedereen kent het duo Simon & Garfunkel of zijn exotische album Graceland nog wel. Maar dat lijkt toch allemaal wel erg lang geleden?! Klopt helemaal. Voor Simon & Garfunkel moet je best een tijd terug de tijd in, ook al zijn er wel wat reünie optredens geweest. En Graceland dateert uit 1986. Toch zijn er daarna gewoon nieuwe albums van Paul Simon uitgekomen en daarvan is onlangs zijn laatste worp verschenen.

Ook op Stranger to Stranger zoekt Simon het exotische avontuur op. Een snufje Graceland en Rhythm of the Saints is wel terug te horen, maar dit album staat vooral op zichzelf. Simon’s stem klinkt nog als een klok en de nummers zijn lekker fris. Niks dinosaurus die nog teert op oude roem!

De cynische humor is nog steeds aanwezig en dat is fijn om mee te krijgen van deze zeventiger. Een album dat per draaibeurt mooier en mooier wordt. De nummers zijn perfect in balans, de productie waanzinnig en je waant je snel in een andere wereld bij het horen van deze elf nieuwe nummers. Dat kunnen veel jonge, hippe gastjes echt niet zeggen. Deze krasse knar telt nog helemaal mee. Met Stranger to Stranger is het elke dag zomer!

Eerst maar eens 4 sterren met de mogelijkheid van doorgroeien. Knap hoe Simon hier na vijftig jaar songs schrijven nog steeds herkenbaar én muzikaal interessant blijft. Mooiste voorbeeld vind ik hier "The Riverbank"; zowel qua tekst als muzikaal gezien het schoolvoorbeeld van een songwriter die de touwtjes volledig in handen heeft.