Wolverine - Still (2006)

Nieuwe Wolverine heerscht! Hun eerste album The Window Purpose is een fijne progmetal cd zonder echte eigen smoel (teveel Dream Theater/Pain of Salvation elementen), hun tweede album bezit afzonderlijk heel fijne nummers (voor de liefhebbers van Anathema en Katatonia) maar klonk wat te monotoon om de aandacht vast te houden. Nieuwe album si een zéér geslaagde mix van de eerste 2 cd's met vooral prachtige semi akoestische melodieën, Opeth achtige maatwisselingen en een eigen smoel. Al lijkt het wel veel op Dark Suns. Vet!


ik heb m te kort voor een score. die komt nog

nouja 2 dagen later en 8 luisterbeurten verder! Ik had er werkelijk niks van verwacht en ze zijn met een topper op de proppen gekomen!

4* met uitzicht op een halfe meer!

Echt een éénmans album zo te zien. Ik dacht dat er wel méér progliefhebbers op MuMe zaten. Anyway nog eens 2 weken sinds mijn laatste reply. Ik ga de score niet nógeens opschroeven, voor 4,5* moet het wel een briljante plaat zijn.

Dat is het nét niet. Daarvoor ben ik teveel Pain of Salvation/Opeth/Anathema fan, welke invloeden duidelijk affectie hebben op de muziek van Wolverine. En toch blijft het voor mij dé verrassing van het jaar. De afwisseling is perfect uitgebalanceerd wat het een mooi geheel laat vormen. En toch... de schitterende symfonische intro van This Cold Heart of Mine, de somere zang en muziek van Nothing More (wat zo op Alternative 4 van Anathema of Damnation van Opeth had kunnen staan), het 'poppy'nummer Sleepy Town met duidelijke verwijzingen naar The Cure en het op Dark Suns lijkende A House of Plague... elk nummer is op zijn eigen manier schitterend.

Helaas dus niet méér sterren, voornamelijk vanwege de vele verwijzingen naar andere bands. Desontdanks een dikke aanrader van elke progrock liefhebber óf juist fans van de bovengenoemde waslijst. Genoeg kwaliteit te bespeuren

Deze cd staat inmiddels hoog op mijn nog te gaan beluisteren lijst...

Ken deze cd sinds enkele weken en vindt hem geweldig. Voor liefhebbers van Pain of Salvation/Anathema. Nakur, je hebt gelijk: net niet origineel genoeg voor een meesterwerk.

Ken deze cd sinds enkele weken en vindt hem geweldig. Voor liefhebbers van Pain of Salvation/Anathema. Nakur, je hebt gelijk: net niet origineel genoeg voor een meesterwerk.

hij staat echter wel in mijn top 10 van dit jaar en dat is toch een hele prestatie

Voor mij is Still dus wel een topper, bijna net zo goed als Cold Light Of Monday. Daarom "slechts" een 4,5!

Weer zo'n progmetal topper erbij!

GE-WEL-DIG!!! C.L.O.M. is heel erg mooi. Maar deze, Still mag er ook zeker zijn. Die ritme in Sleepy Town krijg ik niet meer uit m'n kop.
Er zijn ook wat meer hardere stukken zoals in House of Plague, Bleeding en This Cold Heart of Mine. Hier hoor je goed hoe veelzijdig ze eigenlijk zijn. Stefan Zell zingt ook weer fantastisch luister maar eens naar Hiding. Al met al gewoon een top cd!

Goede CD! Inderdaad heel afwisselend, en dat is de kracht van deze CD. Mijn persoonlijke favoriet is het redelijk rustige Taste of Sand vanwege het mooie intro, de mooie zangmelodieën en de ritmewisselingen.
De rest doet er echter niet veel voor onder!

Helemaal mee eens, en daarom mijn stem maar verhoogt tot 5 *

Deze week Het Metal Album van de Week

Het Metal Album van de Week

WOLVERINE - STILL
"It all just slipped away although I tried so hard to hold on"

---------------------------------

Wolverine is wat te vergelijken met acts als 'Opeth', 'Pain Of Salvation' en 'Anathema'.
De eerste door dezelfde niet-voor-de-hand-liggende maatwisselingen, de tweede door een vergelijkbaar stemgeluid en teksten, en de derde vooral door de sfeer die opgeroepen wordt.

Het album is niet superprogressief en hard, maar een teder en sfeervol concept.
Een groeialbum met zachte nummers en melancholische teksten die je - na een tijd - nauw aan het hart komt te liggen.

Geniet

Awaiting the answers you chose to turn into vengeance
Without them we'll never turn the page
And forget about you and your...
Are we ever to return and leave that cold light behind us?
Will you ever turn the key and let us leave this rotten...

---------------------------------

Edit: vreemd dat ik hier nog geen recensie staan had.
Een uitgebreide versie volgt, na het herbeluisteren en wat commentaar van andere nieuwsgierige luisteraars.

Het mooie van dit album is dat het een aantal luisterbeurten nodig heeft. Je hoort de klasse van de muzikanten. Afsluiter heerlijke wegdromer met zeer aanstekelijk refrein. Ook de strijkers maken de muziek voller waar ik erg van hou!!

Goede keuze, om Metal Album van de Week te maken. Eigenlijk zijn alle cd's van Wolverine meer dan het beluisteren waard.

Inderdaad zijn de teksten van een redelijk hoog niveau, b.v. op Liar On The Mount (George Bush!) :

Blindly I would follow you as you preached to me your truth
I climber your mountain a million times
I was told I needed you to behold your enlightened view
I know now there is nothing there to see
I renounce your divinity
Slowly I woke up, slowly I saw
The lies you told faded away

Metal Album van de week...en ik hink op 2 benen bij dit album. Ik begrijp het mooie , de melodieën en de teksten. Maar ik wordt mo van de zang...alles is op de zelfde manier gezongen...elk woord uitgesponnen...ik weet niet hoe ik het anders moet verwoorden?!

Op het eerste gehoor doet Wolverine snel denken aan Opeth en Katatonia. Met name de sombere, druilerige sfeer die Still ademt, alsmede de ingetogen manier waarop het materiaal gebracht wordt.

Toch weet Wolverine zich te onderscheiden. De subtiele keyboards en virtuoze gitaarlijnen maken de muziek bij tijd en wijle wat vlotter dan voornoemde acts. Ook de momenten waarop de vocalist zich bedient van krachtige en stoere uithalen is onderscheident te noemen. De zang speelt sowieso een grote rol binnen het raamwerk waarbin Still zich afspeelt. Het ontroerende Taste Of Sand bijvoorbeeld drijft enkel op de magifieke zanglijnen. Elk ander instrument is dienstbaar gemaakt aan de vocalen.

De afwisselende tracks laten zich snel in je hoofd nestelen. Het klinkt soms wat proggy, maar complex wordt het nooit. En toch blijken de nummers niet snel te gaan vervelen.

Een regenachtige herfstdag. De slagregens op de ramen, waarachter je zit geven een verwrongen beeld van de kille straten buiten. De straten waardoor de gure wind de dorre, bruin geworden bladeren naar onbekende bestemmingen blaast. Dat lijkt mij een uitstekende decor voor dit prachtige, melancholische werkstuk van Wolverine.

Wat een heerlijk album is dit zeg. Ik moet zeggen dat de eerste luisterbeurt mij niet zoveel deed, maar na een aantal luisterbeurten is het kwartje toch zeker gevallen.
Heerlijke sfeervolle muziek, hier en daar doet het mij wat denken aan Anathema. De keyboards worden heerlijk en sfeervol gebruikt, en ook de zanger is van een uitstekende klasse.

Het enige minpuntje vind het ik het nummer Liar on the Mount, die stukken tekst met Bush doen toch echt afbraak aan het nummer.
Maar na dit nummer komen weer een aantal prachtnummers met als absoluut toppunt This Cold Heart of Mine.

Topplaat!

Wolverine komt uit Söderhamn (Zweden) en dit is hun vierde album. Voor mij is dit album de eerste kennismaking van de muziek van dit vijftal. Het is een aangename kennismaking geworden. Ze hebben in 1999 een EP uitgebracht, Fervent Dream, die ik alvast toevoeg.
Opener A House of Plaque bekoort door zijn gitaarlijnen en subtiel toetsenspel en die lijn wordt over het volledige album doorgetrokken. Wereldschokkend is het niet, wel aangenaam om te beluisteren met een goed glas erbij, de hoofdtelefoon op en onder een lekker warm dekentje. Het moet niet altijd een kille stoel achter een bureautafel zijn. Ik hou van het warme geluid van dit album, het is niet zo “alles naar voren gemixt” en bevat genoeg subtiel spel om van te genieten. Ik denk dikwijls aan het woord “subtiel” op dit album, bij de composities van deze heren en bij het geleverde samenspel.
Voorlopige bedenkingen heb ik nog bij Nothing More (te kalm voor mijn smaak), Sleepy Town (kabbelt te veel door) en Liar on the Mount (hakken op Bush, een beetje te gratuit volgens mijn smaak, wie heeft het nog niet gedaan?). Naar het einde toe wordt het een beetje te kalm en zoutloos voor mijn smaakpapillen. This Cold Heart of Mine dan weer vind ik het hoogtepunt van dit album, eigenlijk doen de laatste twee nummers tamelijk deprimerend aan voor mijn oortjes maar ik ervaar ze als de mooiste nummers op dit album.

Van de week na een tijdje deze cd weer eens opgezet (zoveel om uit te kiezen) maar wat een geweldige plaat is dit toch nog steeds. Ongelooflijk toch hoe ondergewaardeerd deze superband toch is. Ze verdienen veel meer.

Prima zweedse progressieve rock met uitstapjes richting metal. Ik kende tot nu slechts het meer recente Communication Lost uit 2011, ook geen verkeerde plaat, maar dit album is nog wel wat sterker. De songs zijn overwegend lekker meeslepend en sfeervol, met bezwerende zang, pakkende melodielijnen en fijn gitaarwerk. Hoogtepunt is de fraaie afsluiter And She Slowly Dies. Dat refrein... prachtig.

Kennelijk is dit album een Metal Album van de Week geweest, waar ik nooit de moeite heb genomen een stem uit te delen. Ik heb even in mijn aantekeningen (in Excel, dat dan wel, anders kan ik nooit wat terugvinden) teruggekeken en daar staat “3.0; Ene oor in, andere weer uit. Aardige muziek, doorsnee zang”.

Nu ik Still na een paar jaar weer terughoor, is die drie sterren die ik had willen uitdelen misschien wat aan de hoge kant. Hier en daar hoor ik wel wat leuke dingen, zoals het openingsnummer, wat Katatoniainvloeden in Sleepy Town, maar als geheel weet deze plaat mijn aandacht niet vast te houden. De zang is mij veel te braaf en te gelikt, zeker in combinatie met sommige van de rustiger nummers op dit album. Bovendien, en ik ben niet de eerste die hierover schrijft: die George Bushopnames in Liar on the Mount...het doet afbreuk aan het nummer, ik heb geen behoefte om ’s mans stem te horen en het afgelopen jaar heb ik minstens twee andere albums gehoord waar ook een fragment van Bush op voorkomt (en dan ligt Living with War van Neil Young klaar om beluisterd te worden...). Het is naar mijn mening een teveel gebruikt trucje onderhand.

Still bevat niet het soort muziek dat ik graag luister, of dat ik een heel album uit kan houden, niet in de minste plaats vanwege de zang. De muziek zit ongetwijfeld allemaal goed in elkaar, maar mij raakt het niet.

2.5*

Wolverine laat op Still al mooie dingen horen, op de opvolger Communication Lost komt het nog wat beter uit de verf. Dat vind ik dan ook hun beste CD. De songs zijn hier nog niet allemaal even goed. De twee afsluitende nummers van Still vormen wel een erg fraaie finale, maar er zit over het algemeen op Still gewoon nog net niet genoeg gevoel in de uitvoeringen.