Led Zeppelin - Box Set (1990)

Vroeger was ik absoluut geen liefhebber van hard rock of heavy metal of hoe we het dan ook noemen, maar met het klimmen der jaren is mijn smaak toch veranderd (harder geworden), en dan moet deze band toch in de collectie. En hoewel metal in mijn collectie nog steeds in de minderheid is, is dit toch wel een Ultieme Band – zelfs als Led Zeppelin niet één van mijn lievelingsbands is durf ik toch wel te stellen dat deze groep in de top-20 (misschien zelfs wel top-10?) van belangrijkste bands aller tijden thuishoort.

Als puber had ik Led Zeppelin II, hetgeen ik een behoorlijk goede plaat vond, en later kocht ik ook Led Zeppelin IV, al was het alleen maar vanwege Stairway to Heaven, maar van die plaat begreep ik niet zoveel. Een jaar of 20 geleden leerde ik via een vriend ook hun andere vroege platen kennen, en toen ik dan deze box zag kocht ik hem meteen. Zoals hierboven al aangegeven: uitstekende selectie, prachtig vormgegeven, mooi boekwerk, perfecte uitgave.

Niets begreep ik er dan ook van dat de All Music Guide deze box niet eens het maximum aantal sterren gaf, met het argument dat “het werkelijke bereik van hun muziek alleen tot uiting komt op de originele albums waarop de nummers in een zorgvuldig bepaalde volgorde staan.” Onzin, vond ik – een goede compilatie is een goede compilatie, en blijft dat ook los van hoe de muziek oorspronkelijk uitgebracht werd.

Inmiddels zijn we wat jaartjes verder, en in mijn CD-kast prijken nu Led Zeppelin I, Led Zeppelin II, Led Zeppelin III, Led Zeppelin IV, Houses of the holy en Presence, en van Physical graffiti zal het vast ook nog wel komen, hoeveel bezwaar ik ook tegen sommige stukken van dat album heb. En dat ik al die losse albums heb gekocht komt echt niet alleen maar doordat Livin’ lovin’ maid (she’s just a woman) hier niet direct op Heartbreaker volgt (hoewel dat wel een mooi voorbeeld is). Nee, het komt gewoon doordat deze box voor mij eigenlijk maar zo’n beetje door de tijd heen springt, en hoewel Jimmy Page ongetwijfeld een heleboel plezier heeft gehad in het verzinnen van verrassende volgordes van nummers (vast om mensen “met frisse oren naar de bekende nummers te laten luisteren”) werkt het voor mij absoluut niet.

Was deze compilatie helemáál (in plaats van slechts grofweg) chronologisch geweest, dan had ik misschien nog wel vrede kunnen hebben met de nummers die in de “flow” zijn weggelaten, maar ik merkte gewoon dat ik hem zoals hij nú is eigenlijk nauwelijks draaide, sterker nog: ik voelde gewoon weerzin om hem te beluisteren, en zette er hoogstens af en toe een paar losse nummers van op. Uiteindelijk blijkt dit toch een band te zijn waarvan ik de albums inderdaad met alle nummers in de juiste volgorde (en in hun geheel) wil beluisteren; ook al heb ik een groot deel van hun muziek dus pas relatief laat in mijn leven leren kennen, voor mij heeft toch elk album z’n eigen identiteit, elk album draagt z’n eigen sfeer uit, en door al die nummers op deze box zo door elkaar te laten klinken verliest de muziek voor mij een belangrijk deel van z’n zeggingskracht.

Hoeveel sterren moet ik deze box nu geven? Vijf voor de kwaliteit van de muziek natuurlijk... maar de sequencing?...