Wolverine - Machina Viva (2016)

Moest er even inkomen maar uiteindelijk is dit toch weer een geweldige plaat geworden. Bij iedere luisterbeurt beter. Veel mooie ingetogen stukken met de heldere zang van Stefan Zell en genoeg iets heavier stukken. Oogjes dicht en genieten maar.

Met de vorige paar albums kon ik wel uit de voeten, maar hier is de band te veel doorgeschoten richting ingetogen, nogal suffe progressieve rock. Denk aan een kruising tussen Pink Floyd en Dream Theater, al klinkt dat een stuk spannender dan het is. Vooral de dik aangezette zang doet bij vlagen nogal pathetisch aan. En een ballad als Pile Of Ash is feitelijk niet meer dan een pile of... crap.

Prima plaat maar niks uitzonderlijks. Zoals James Cameron al aangeeft lijkt het behoorlijk geïnspireerd op Dream Theater. 'Pledge' doet me erg aan 'Cognitive' van Soen denken, maar dan met minder power. Het gemis aan dynamiek en power is jammer, want wanneer Wolverine erin zou slagen de bij momenten prachtige introspectieve stukken te doseren had dit maar zo bij de beste albums van 2016 kunnen horen.

Eerste luisterbeurt bezig. Klinkt me iets te gezapig. De 'heavy stukken' zijn minder 'heavy' dan op Still of Communication Lost heb ik de indruk. Het verschil tussen 'zacht' en 'hard' is te klein om me enthousiast te krijgen. Aan de andere kant zit ik wel regelmatig mee te wiegen, dus zo verkeerd kan het ook weer niet zijn.

mmmm... Heb de CD nu twee keer in de speler gehad maar vooralsnog kan het album me nog niet bekoren. Ik heb te vaak de neiging om wat anders op te zetten.... Eerdere albums van deze heren konden me beter boeien.

Wolverine zag ik recent op ProgPower Europe en daar bewees Stefan Zell weer eens wat voor geweldige zanger hij is. Hij wist zo ongeveer in zijn eentje mensen tot tranen toe te ontroeren en is dan ook de spil van de band. Op dit album is dat niet anders. Daarin schuilt ook het probleem, want instrumentaal mis ik regelmatig het avontuur. Op Machina is de electronica een leuke vondst en Nemesis komt aan het einde lekker los, maar verder kabbelt de CD toch echt te veel voort en dreigt de de verveling toe te slaan. Waar ik na Communication Lost hoopte op meer muzikaal spektakel, schakelt Wolverine dus terug naar een stijl die vooral vanuit de luie stoel op de koptelefoon waardering oogst. Een mooi ingetogen album dus, dat wel. Maar ook een gemiste kans.

Ik volg Wolverine vanaf hun eerste release ' The Window Purpose' met veel plezier en ze hebben me eigenlijk nooit teleurgesteld. Dit album is het eerste waarmee ik toch een beetje worstel.....

Ik draai de CD nu al enkele maanden zo nu en dan en elke keer kom ik tot de conclusie dat het wederom een prima album is. Herkenbare elementen uit eerdere releases komen ook weer op dit album voorbij en klinken vertrouwd. in zoverre is er niets aan de hand. Echter, kent het album dit keer nauwelijks een spanningsboog, het kabbelt een beetje teveel door. Pas bij 'When The Night Comes' veer ik echt op uit mijn stoel. Dan heb ik er al zo'n 40 minuten aan muziek op zitten. Ik hou het dan ook zelden vol om dit album in z'n geheel te luisteren.

Al met al een krappe voldoende voor dit album: 3*

Inmiddels al 8 jaar oud, en waar ik nog regelmatig naar de vorige albums grijp, is deze het niet voor mij. Het is allemaal best aardig en Stefan Zell is nog steeds een prima zanger, maar verder is het allemaal te lang, te veel (of te weinig) en geen uitschieters naar boven. Ik zet Cold Light Of Monday maar weer eens op