Wolverine - Machina Viva (2016)

Met de vorige paar albums kon ik wel uit de voeten, maar hier is de band te veel doorgeschoten richting ingetogen, nogal suffe progressieve rock. Denk aan een kruising tussen Pink Floyd en Dream Theater, al klinkt dat een stuk spannender dan het is. Vooral de dik aangezette zang doet bij vlagen nogal pathetisch aan. En een ballad als Pile Of Ash is feitelijk niet meer dan een pile of... crap.

Ik volg Wolverine vanaf hun eerste release ' The Window Purpose' met veel plezier en ze hebben me eigenlijk nooit teleurgesteld. Dit album is het eerste waarmee ik toch een beetje worstel.....

Ik draai de CD nu al enkele maanden zo nu en dan en elke keer kom ik tot de conclusie dat het wederom een prima album is. Herkenbare elementen uit eerdere releases komen ook weer op dit album voorbij en klinken vertrouwd. in zoverre is er niets aan de hand. Echter, kent het album dit keer nauwelijks een spanningsboog, het kabbelt een beetje teveel door. Pas bij 'When The Night Comes' veer ik echt op uit mijn stoel. Dan heb ik er al zo'n 40 minuten aan muziek op zitten. Ik hou het dan ook zelden vol om dit album in z'n geheel te luisteren.

Al met al een krappe voldoende voor dit album: 3*