The Libertines - Up the Bracket (2002)

Uhhh.....dan kunnen ze ook Oasis naspelen. Ik heb liever toch die valse noten die heerlijk kraken en raggen. En de stem van Carl Barât en Dorthey, die heerlijk onvast klinken. Dit is in mijn ogen zoveel beter dan Oasis, het is gewoon pure energie en het is gewoon een half uurtje volle teugen met een brede glimlach meezingen. Dat gevoel heb ik bij deze en de opvolger.

In andere woorden:
I get along just singing my song,
People tell me I'm wrong..
Fuck 'em!

De schoonheid van deze band is weer op komen dagen na het lied "You're My Waterloo" te hebben gehoord, een van de eerste nummers van de heren. Wat een pracht! Nu weer even dit album beluisteren.

Precies, juist de imperfectie en onvastheid van the Libertines en dan vooral op dit album is zo enorm verslavend....

Wat ik bij Oasis vooral mis. Dit blijft de 2,5 jaar dat ik het bandje al kent geweldig.

[edit scientist, quote eruit geknipt, leer fatsoenlijk quoten]

Die fuck off in Up The Bracket

Blijft nog steeds het beste werk van The Libertines, na al die jaren klinkt het nog steeds verfrissend.
Waar blijven "the good old days" van deze mannen.
Hopelijk komen ze weer samen, want ik ben zeker dat ze het nog in zich hebben om een album als dit te maken.

4.5*

hm, toch geen punk?

Goed album, lekker energieke muziek. The Good Old Days is momenteel favoriet (mooie tekst). Enige minpunt vind ik radio america.

Lekker energiek plaatje, kan hem na al die jaren nog steeds dagelijks draaien..

Heeeeeeeerlijk!!

Net Times for Heroes gehoord, dat klinkt in ieder geval al lekker.

Blijft een fantastisch album. Tijdje niet meer naar geluisterd, maar nu weer eens uit de kast getoverd. Geniaal, energiek en goed om mee te schreeuwen. Favoriet duidelijk Up The Bracket zelf, op de voet gevolgd door Time For Heroes en I Get Along.

Je moest je cd's van de libertines in Engeland gekocht hebben, heb ik gedaan, en Mockingbird stond er inderdaad op samen met what a waster.
Een vriend van mij daarentegen had de cd hier gekocht en het nummer ontbrak.
Niet dat het zo'n geweldig nummer is, maar toch altijd leuk om te horen

Ik snap sowieso niet waarom bands twee bonustracks toevoegen aan de CD (vaak) voor Azië. En dan bijvoorbeeld een van die twee nummers toevoegen samen met weer een ander nummer voor de Australische markt.

Zet dan gewoon die drie nummers als bonustracks op al je albums wereldwijd, zodat de fan alle nummers op één CD heeft gekocht. Muziek maken is voor hen kennelijk makkelijker dan logisch nadenken of ligt het aan de platenmaatschappij?

Wist overigens niet dat Pete Doherty nog meer kon dan de bekende junk uithangen, bevooroordeelde ík!

Eindelijk! Antwoord. Harstikke bedankt!


Ja, jammer is dat, hoe de media een bepaald beeld vormt en dat sommige mensen dat dan klakkeloos overnemen (daar hoor jij gelukkig niet bij). Maak me er zelf ook weleens schuldig aan.

Pete Doherty heeft onlangs een fantastisch solo-album afgeleverd. Try it out!

[quote]Reint schreef:

Eindelijk! Antwoord. Harstikke bedankt!

Geen dank, ik neem aan je dat je het nummer ondertussen wel bezit, indien dit niet zo mocht zijn ben ik uiteraard bereid het je wel door te sturen

Ik kende lange tijd maar enkele nummers van The Libertines (hun bekendere) en heb dan maar eens de tijd genomen om hun hele eerste album te beluisteren. Zelden een album gehoord dat zo energiek en gemeend overkomt. Ook mede dankzij de fantastische teksten. Hopelijk komen ze binnenkort - na hun concerten in Reading en Leeds - ook nog eens het kanaal over, en dan liefst naar België (of Nederland natuurlijk )

Moderne klassieker.

Up the bracket vind ik echt een vet nummer, die had ik op een verzamelaar staan en zo deze band ontdekt. Heb toen het album ook geluisterd, vond het vet maar niet gekocht onder het mom dat kan altijd nog. Kom ik terug weg album en daarna vergeten.
Toch maar weer eens opzoeken dan...

Lekkere, geinspireerde rammel-garagerock. Pete Doherty kon naast veel snuiven en spuiten ook goede liedjes schrijven. Net geen 4****, daarvoor vind ik het toch iets teveel gelijkvormig.

Beter had ik het niet kunnen omschrijven al moet ik er wel bij zeggen dat ik alle ophef destijds rondom deze band nogal overdreven vond,zo bijzonder is het nu ook allemaal weer niet.Het uitstekende titelnummer is dat daarentegen weer wel.

ik heb dit ook altijd een overroepen bandje gevonden. Prima op z'n minst, maar zeker niet de heilige graal die er destijds van gemaakt werd. Samengevat: symathiek!

Dit heeft aardig wat weg van Pulp, maar dan op de The Strokes manier gespeeld, allemaal een stukje sneller.
Het drug gebruik hoor je wel terug.
Tien jaar eerder had je Happy Mondays, die stonden ook stijf door die troep, maar bij hun werkte het wat beter.
The Drugs Don't Work zou Richard Ashcroft van The Verve zeggen.
Ik kan mij wel voorstellen dat hier een markt voor is, muzikaal hoor ik wel overeenkomsten met Arctic Monkeys, die zullen ook zeker wel hier naar geluisterd hebben, en er een meer geperfectioneerd geheel van gemaakt hebben.

2 oktober in de HMH.

Ja ik was er bij in de HMH, was fantastisch.

Ik vind het toch maar raar dat het tweede album hier boven dit debuutalbum staat qua gemiddelde en stemmen. Vind dit album vele malen catchiër, speelser en rommeliger. Ik kan dit album met gemak twee à drie keer achter elkaar opzetten als ik hem eenmaal heb opgezet. Ontzettend verslavende muziek waarin geen enkel minder nummer in te ontdekken is. Het titelnummer en het geweldige Horrorshow zijn mijn hoogtepunten. Laat dat derde album maar komen.

Heb ik ook nooit begrepen. Het niveau is hier net dat tikkeltje hoger. De songs zijn meer doorleefd en er is meer moeite ingestoken. Tegen het tweede album had de band al te kampen met Doherty zijn drugverslaving. Ongeacht, nog steeds een topplaat.

Hetzelfde fenomeen is terug te vinden bij de eerste twee Oasis-platen, waarbij het debuut ook veel sterker is dan hun tweede. Toch beweren de Musicmeter-gebruikers, vreemd genoeg, van niet.

Ik moet mijn opmerking van boven toch wel iets nuanceren. Dit album vind ik nog steeds beter, maar ben het tweede album de laatste weken toch wel erg gaan waarderen.