The Libertines - Up the Bracket (2002)

Typisch zo'n plaatje waar het speelplezier vanaf spat! Vooral zo'n kreet of gilletje dat je na afloop van een nummer hier en daar hoort (de recorder was nog net niet stopgezet ofzo...) doet me erg goed!

Wel een leuk album, maar ik heb hier al zeker een jaar niet meer naar geluisterd. Snap ook niet echt waar de hype vandaan komt... Misschien straks maar weer 's draaien.

Is dit niet rock in plaats van punk?

Prachtig vind ik het, prachtig! Even een speciale vermelding voor sommige teksten, want ze zijn vaak om je vingers bij af te likken. Zo'n nummer als Time for Heroes:

There are fewer more distressing sights than that
Of an Englishman in a baseball cap
Yeah we'll die in the class we were born
That's a class of our own my love


Of The Good Old Days:

If you've lost your faith in love and music
Oh the end won't be long
Because if it's gone for you then I too may lose it
And that would be wrong
...
The arcadian dream has all fallen through
But the Albion sails on course


Adembenemend mooi.

Andere hoogtepunten zijn Horrorshow en het titelnummer (met de schreeuw!), maar de hele plaat is simpelweg fantastisch.

4,5 sterren.

Ik heb het idee dat ik naar Gem zit te luisteren Maar ik neem aan dat Gem beinvloed is door the libertines en niet andersom! Klinkt goed in mijn tweede luisterbeurt. Laat ik maar met 3,5 ster beginnen.

dat zal je wel nog verhogen bono
prachtig album echt waar

3,5 punt is voor mijn doen al redelijk hoog als begin waarde

eigenlijk moest ik niets van deze band hebben
het werd enorm gehyped in engeland
en constant die verhalen over drugs en vechtpartijen beetje nep allemaal

maar als je je daar van afsluit en je luisterd puur naar de muziek heb je echt een super energieke, stuiterende spontane plaat

4*

Gehyped waren ze zeker wel , maar daarom mag je ze zeker niet direct afschrijven . Tis echt een ongelofelijke plaat met vrijwel allemaal sublieme nummers! Wel een beetje jammer dat het tweede album dit niveau niet haalt...

Een van mijn favoriet albums van de laatste jaren. Mijn neefje heeft flink moeten leuren met dit zooitje ongeregeld. Was net bekomen van de Strokes. Deze rammelbak viel dan ook nogal zwaar op de maag. Ondanks alle houdinkjes, drugscliches en aanstellerij heb ik het nog niet vaak zo direct en opwindend gehoord. Doet het vooral goed na een dagje duf achter de computer zitten.

bijna een jaar later, maar tis idd nog steeds geen punk hoor volgens mij?

Toch meer punk dan rock vind ik, zeker 'Horrorshow', 'Up The Bracket', 'The Boy Looked At Johny' en 'I Get Along'

Waar de 2e plaat van de Libertines en het debuut van Babyshambles worden ontstemd door een aantal uitglijders/missers, staat deze plaat echt fier overeind. Er staat geen zwak nummer tussen, geen reggae-uitstapjes of andere aan zelfoverschatting gerelateerde missers (iets waar ook een GNR bijvoorbeeld de mist mee inging), maar gewoon lekker ongecompliceerd: Gewoon rock 'n' roll dus

Het moet gezegd worden: Dit is gewoon heerlijke muziek. Nummers als Vertigo, Death On The Stairs en Time For Heroes blijven gewoon veilloos overeind staan.

Ik heb dit album al een flink tijdje, gekregen van me vader, maar eigenlijk nooit naar geluisterd, alleen heel af en toe, maar.... nu ik er naar luister vind ik het eigenlijk best goed voorlopig een 3,5*

nog niet zo vaak geluisterd, voor nu een 3,0

Dat ik hier nu pas achter kom, sjonge...

Beter laat dan nooit. Een heerlijke cd als deze blijft de moeite waard.
Ik hou enorm veel van The Libertines, geen enkele band heeft me ooit zoveel van muziek doen houden als zij. Pete en Carl zijn technisch misschien niet de sterkste artiesten, maar wat mij betreft maken ze dat voor meer dan de volle honderd procent goed met hun meeslepende melodieën (en die heerlijke lalala-refreinen!), geweldige teksten en vooral die liefde voor muziek. En wanneer ze samen zingen slaat mijn hart al helemaal op hol!
Ik geef deze cd zonder aarzelen 5* en ze staan al een eeuwigheid in mijn top 10. De opvolger, het self-titled album, staat echter nog hoger (op nummer 1, namelijk!) gerangschikt, ook al vinden de meesten Up the bracket beter. Voor mij was het een moeilijke keuze, maar uiteindelijk heeft het tweede album het toch gehaald, wegens de nog sterker weergegeven emoties en uiteraard de prachtsong The Man Who Would Be King. Maar ik verduidelijk, het was heel close.
Op Up the bracket zijn mijn favoriete songs de titelsong, The Good old Days, Death on the stairs en The boy looked at Johnny.
Ik zou nog zoveel meer kunnen vertellen over hoe nauw dit album en zijn opvolger me aan het hart liggen, maar woorden kunnen dat gewoon niet beschrijven.

Rond 2002/2003 leerde ik deze band kennen. Ik had geen idee wie Pete Doherty of Carl Barât was. Ik had dus ook niet van te voren al een negatieve sceptische houding, die veel mensen wel hebben, tegenover deze band. Ik was totaal overdonderd door dit album. Het begint al meteen met Vertigo, die meteen de toon voor de rest van het album zet: ruwe, ongepolijste rock ‘n’ roll met een heerlijk gevoel voor melodie.
Daarna volgen de heerlijke nummers elkaar op. De eerste keer dat ik het luisterde voelde ik echt dat hier echt iets gebeurde. Ik denk dat ik wel snap hoe mensen zich hebben gevoeld toen The Clash en The Ramones doorbraken. Niet dat The Libertines zo’n invloed hebben op de muziekwereld, maar dat hadden ze wel op mij.
Doherty en Barât vullen elkaar prima aan en ze ontsporen hier weinig(alleen op een positieve manier). Dat is het verschil met het andere album: geen missers. Ze hebben een prima gevoel voor punkachtige britpopnummers met heerlijke refreins (Boys in the Band!). Zoals iemand anders al opmerkte hebben ze ook nog hele sterke teksten, wat je bij zulke bandjes toch vaak een beetje mist.
Al met al dus een lekker rammelende, ongecompliceerde plaat die mij voor een half uur in een rebelse jongen verandert.
Om toch nog even iets over Pete Doherty te zeggen, bij deze muziek wil je toch ook geen brave, schone jongen. Dikke 4,5

Best een goed album, maar kan wat mij betreft niet tippen aan z'n opvolger. 3,5* hiervoor.

Hype! Hype! Hype!
Goed! Goed! Goed!

Wat een goed bandje is dit, deze heren weten hoe ze een Pakkend rocknummer moeten maken. Pakkend met hoofdletter P, ja

4*, met kans op meer!

Ik ben de laatste tijd ook weer flink verslaafd aan deze plaat.. Britser dan dit kom je niet snel tegen

En die voorspelling van voorlopig komt uit, Het album is nu zelfs terug te vinden in m'n top10. Egt heerlijk, ken het nu zo goed dat ik neit meer schrik van het begin van de titelsong Dit bevalt me wel, om vrienden mee te laten schrikken 5*

ik ga deze ook verhogen naar 5*, hulde!

jij snapt precies wat ik bedoel

Ik liep tegen dit album aan via deze site. Toen ik hem de eerste keer draaide was ik meteen weg van de eerste 3 nummers. En de rest heeft ook wel de potentie om vaker gedraaid te worden!!!

Hoor nu nummer 2 weer, echt geweldig nummer.

Voorlopig alvast een 4.

Geweldig album inderdaad, top 10 materiaal.

Briljante plaat. 5 sterren. Wat een emotie ook, briljante band.

overgewaardeerde junkie band. Rommelige troep.

Eerder ondergewaardeerd.