The Monkees - Good Times! (2016)

"She Makes Me Laugh", de nieuwe single, geschreven door Weezer's Rivers Cuomo, mag er best wezen. Had er eerlijk gezegd weinig van verwacht. Lichtvoetig, zomers en catchy.

Ik ben ook benieuwd naar de songs geschreven door Noel Gallagher/Paul Weller (Birth Of An Accidental Hipster) en Andy Partridge (You Bring The Summer).

Ze waren best grappig, The Monkees! Ik ken ze alleen nog maar van de leuke oude hitjes zoals Daydream Believer. Klinkt interessant met namen als Weller en Partridge!

Het opnameproces van Good Times! is bewust gecopieerd vanuit de hoogtijdagen van de groep. De groep kreeg composities aangereikt van gerenommeerde maar ook van jonge getalenteerde songschrijvers. Er werd een keuze gemaakt en met behulp van studiomuzikanten werd alles ingespeeld. Bij dit album doen diverse leden van The Wrecking Crew mee. De overleden Davy Jones is te horen op een opname die nooit is voltooid. Ook een opname met een compositie van Harry Nilsson is op deze manier alsnog afgemaakt. De meestal afwezige Mike Nesmith heeft deze keer ook geparticipeerd. Waarschijnlijk wordt dit het laatste release, buiten verzamelalbums dan, waarop alle vier de oorspronkelijke leden te horen zijn.

ben wel benieuwd naar dit album, zeker als die Wrecking Crew aan heeft meegewerkt, is ook bekend welke nummers dat zijn of is dat gewoon te horen omdat dit de beste nummers op het album zijn?

Onlangs was er nog een mooie docu te zien bij NPO over TWC, geen idee dat ze op zo veel albums hebben gespeeld inclusief die van The Beach Boys.

E-Clect-Eddy schreef:



Als ik naar de zinsnedes op THE MONKEES LET THE GOOD TIMES! ROLL WITH NEW ALBUM | monkees.com kijk dan kan ik alleen maar concluderen dat de opgeleukte archiefopnames inbreng van The Wrecking Crew bevatten. Ik denk dat deze sessiemuzikanten op het nieuwe materiaal niet meedoen.
Hetzelfde staat ook op The Monkees Good Times (1CD)-New 2016 album | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv maar het lijkt er wel erg op dat dit uit één en dezelfde press release is gehaald.

...ah, dus eigenlijk maar marginale inbreng. Dat is dan jammer...

thanx nlkink

Eigenlijk ben ik alleen een fan van The Monkees van hun hits I'm a Believer, Daydream Believer en Last Train to Clarksville en een enkele aflevering die ik heb gezien van hun TV-serie. Ook kende ik de controversie rond het niet spelen van de instrumenten op hun eigen nummers, maar door de nú befaamde The Wrecking Crew. Ik meen dat er zelfs een TV-film over die periode is gemaakt.

Met krakers als die 3 hits van circa 50 jaar geleden is het moeilijk daar dit hele album mee te vergelijken ook al omdat Davy Jones er niet (echt) meer bij is. De vraag is dan ook of nog veel mensen hier aandacht aan hadden besteed als er niet grote namen hadden meegepend.

1. Good Times - Harry Nilsson
2. You Bring the Summer - Andy Partridge (XTC)
3. She Makes Me Laugh - Rivers Cuomo (Weezer)
4. Our Own World - Adam Schlesinger (grammy & Emmy winnaar)
5. Gotta Give It Time - Joey Levine, Jeff Barry (Barry schreef mee aan: Da Doo Ron Ron, Then He Kissed Me, Be My Baby, Chapel of Love en River Deep - Mountain High)
6. Me & Magdalena - Ben Gibbard (Death Cab for Cutie)
7. Whatever's Right - Tommy Boyce, Bobby Hart (originele Monkees songschrijvers)
8. Love to Love (vocaal Davy Jones) - Neil Diamond
9. Little Girl - Peter Tork
10. Birth of an Accidental Hipster - Noel Gallagher, Paul Weller
11. I Wasn't Born to Follow - Gerry Goffin, Carole King
12. I Know What I Know - Michael Nesmith
13. I Was There (And I'm Told I Had a Good Time) - Micky Dolenz, Schlesinger

Heb nu de meeste nummers 4x gehoord en van de singles vond en vind ik Me & Magdalena nog altijd het beste nummer, het is het meest natuurlijk klinkende nummer. Veel van de nummers op dit album vind ik iets te geforceerd 60s klinken. Ook zeer geslaagd is de folky/country I Wasn't Born to Follow met al die banjo's, Love to Love (met Davy Jones) klinkt het meest authentiek 60s maar is dan ook op een oude demo gebaseerd, maar vind ik geen sterk nummer van Neil Diamond. Nog veel zwakker is Little Girl dat het bijna aandoenlijk is. Birth of an Accidental Hipster (Weller/Gallagher) klinkt ook prima, maar had ik toch iets meer van verwacht, maar tekst in één ding en productie iets anders.

Ben bang dat de leden van The Monkees nooit iets zullen maken dat ook maar ook in de buurt komt van het succes van toen, maar dat was wel grotendeels gecreëerd door andere musici. Zo luister ik naar You Bring the Summer en fantaseer hoe het zou klinken als XTC het zelf hadden opgenomen, en volgens mij zouden ze ook gemakkelijk She Makes Me Laugh hebben kunnen opnemen. Het is een leuk album om een paar keer te luisteren op een zomers dag en doet me enigszins denken aan Utopia's beatlesque uitstapje Deface the Music.

De tweede versie van Me & Magdalena is al bonustrack beschikbaar en klinkt nog meer indie-pop-rock, ik denk dat ik dit het beste nummer van het album vind, moet er nog aan wennen.

Spijtig genoeg is er geen release met alle 4 de bonustracks, had graag Love's What I Want ook eens gehoord, deze is ook door Andy Partridge geschreven.

Inderdaad niet de Monkees zoals ik ze me herinner van vroeger. Toch vond ik het een aangenaam album om naar te luisteren.

De Japanse uitgave zal het nummer "Love's What I Want" als bonustrack bevatten !

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Monkees - Good Times - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Monkees werden halverwege de jaren 60 bij elkaar gezocht om het Amerikaanse antwoord op The Beatles te gaan vormen.

In commercieel opzicht was dit een groot succes. De platen van The Monkees waren niet aan te slepen en alles dat door de band werd aangeraakt veranderde in goud.

Opvallend genoeg was het project echter ook in artistiek opzicht succesvol. The Monkees maakten een paar aardige platen en hebben uiteindelijk een flinke verzamelaar met zeer memorabele popsongs volgespeeld en dat kunnen er niet veel zeggen.

Aan het eind van de jaren 60 was het beste er wel af en viel het doek voor de band; overigens vrijwel gelijktijdig met het einde van het grote voorbeeld uit Engeland. Sindsdien moeten we het doen met weinig succesvolle reünies en hele matige platen.

Ik had dan ook geen hoge verwachtingen van de zoveelste comeback van The Monkees, maar Good Times! blijkt een bijzonder aangename plaat. The Monkees moeten het op hun zoveelste comeback plaat doen zonder de in 2012 overleden Davy Jones, maar Michael Nesmith schoof na een aantal jaren afwezigheid weer aan.

Good Times! werd geproduceerd door Fountains of Wayne lid Adam Schlesinger, die werd bijgestaan door de beheerder van het archief van de band. Voor de songs op de plaat werd geput uit de archieven (waar nog songs van Harry Nilsson en Neil Diamond op de plank lagen), maar er werden ook gloednieuwe songs aangeleverd door onder andere Andy Partridge (XTC), Rivers Cuomo (Weezer), Ben Gibbard (Death Cab For Cutie) en gelegenheidsduo Noel Gallagher en Paul Weller.

Het resultaat klinkt opvallend goed. Natuurlijk zit er wat slijtage op de stembanden van de heren op leeftijd, maar Good Times! klinkt veel geïnspireerder dan alles dat The Monkees na hun gloriejaren maakten. Zowel de songs uit de archieven als de nieuwe songs zijn van hoog niveau en zijn stuk voor stuk goed voor heel veel zonnestralen. Laat de plaat uit de speakers komen en het is zomer.

Het is verder zeker geen eenheidsworst die The Monkees serveren. Een aantal songs grijpt terug op het roemruchte verleden van de band, er zijn uitstapjes richting The Beatles en de Beach Boys, maar The Monkees verrassen op Good Times! ook met psychedelische songs, songs met ander moois uit de jaren 60 en songs die met een beetje fantasie van het label Americana zijn te voorzien.

Het levert een plaat op die onmiddellijk goed is voor een glimlach en het zomergevoel, maar die ook daarna blijft boeien en vermaken. Een enorme verrassing als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Heb het echt geprobeerd, maar dit klinkt - een aantal goede composities ten spijt - als ouwelullencoverband.

De tragedie van de Monkees is dat hun muziek onderschat wordt omdat op hun eerste 2 albums, bestaande uit nummers opgenomen in 1 reeks van opnamesessies, de instrumenten door sessiemuziekanten werden gespeeld. Niet zo gek in de jaren '60, maar toch heeft dit feit The Monkees hun hele carriere achtervolgd. Zelfs bands als The Byrds maakten gebruik van sessiemuzikanten. The Monkees konden wel degelijk goede muziek maken zonder tussenkomst van anderen, zoals ze bewezen op het album 'Headquarters'. Dat de meeste nummers van The Monkees door anderen werden geschreven, vind ik verder ook irrelevant. Het is voor mij geen competitie met andere bands. Ik was ooit erg bevooroordeeld ten opzichte van The Monkees, maar als ik 50 jaar na datum naar hun platen luister zonder enige vooringesteldheid, bekruipt mij het gevoel dat het fantastische muziek is. Beter wordt popmuziek niet, en The Monkees hadden wel degelijk een invloed op het creatief proces. Michael Nesmith, die op deze plaat slechts een kleine rol heeft, is trouwens een briljant personage, liedjesschijver en muzikant. Het is alleen al de moeite om alle Nesmith nummers van The Monkees te beluisteren. Oh, en 'Head' is een van de beste sixties-films.

Deze plaat verrast me in aangename zin. Eerdere comebackplaten van The Monkees waren erg middle of the road, inderdaad "oude lullenmuziek". Dit album wordt ongetwijfeld vooral naar een hoger niveau getild door de samenwerking met andere grote artiesten - ik zou van een album van het duo Dolenz-Tork anders bijzonder weinig verwachtingen hebben - maar dat hoeft de pret niet te drukken. En het is zelfs beter dan bijvoorbeeld een andere Monkees-duo plaat, 'Changes' uit 1970, van Dolenz-Jones. Er wordt in grote mate teruggegrepen naar de jaren '60, maar daar is niets mis mee. Oude lullen aanspreken hoeven the Monkees ook niet meer, want ze zitten immers al 30 jaar in het nostalgie-circuit sinds MTV de serie opnieuw vertoonde in de jaren '80 en de single 'That Was Then, This is Now' uitkwam in 1986. Een pretentieloze plaat en daarin schuilt wellicht de kracht. 3.5*

In de jaren '60 of '70 zou dit best aardig hebben geklonken als het gemaakt was door twintigers. Maar als een stelletje oude mannen dit in 2016 produceren klinkt het echt vreselijk geforceerd en vooral ongeloofwaardig. Geen noot is spanned en geen nummer memorabel. Jammer om dit van voormalige grootheden te moeten horen.

Ik vind het dan weer wél een prima plaat van The Monkees. Totaal onverwacht eigenlijk, want ik had verwacht een ongeinspireerde, uitgebluste oude mannen band te horen. Klinkt verassend fris en de bijdragen van bekende artiesten is ook leuk.
Singles als 'You bring the Summer' en 'She Makes Me Laugh' zouden in hun hoogtijdagen gewoon kneiters van hits hebben kunnen worden. Als je maar airplay krijgt kan in principe alles een hit worden uiteraard