The Monkees - Good Times! (2016)

Eigenlijk ben ik alleen een fan van The Monkees van hun hits I'm a Believer, Daydream Believer en Last Train to Clarksville en een enkele aflevering die ik heb gezien van hun TV-serie. Ook kende ik de controversie rond het niet spelen van de instrumenten op hun eigen nummers, maar door de nú befaamde The Wrecking Crew. Ik meen dat er zelfs een TV-film over die periode is gemaakt.

Met krakers als die 3 hits van circa 50 jaar geleden is het moeilijk daar dit hele album mee te vergelijken ook al omdat Davy Jones er niet (echt) meer bij is. De vraag is dan ook of nog veel mensen hier aandacht aan hadden besteed als er niet grote namen hadden meegepend.

1. Good Times - Harry Nilsson
2. You Bring the Summer - Andy Partridge (XTC)
3. She Makes Me Laugh - Rivers Cuomo (Weezer)
4. Our Own World - Adam Schlesinger (grammy & Emmy winnaar)
5. Gotta Give It Time - Joey Levine, Jeff Barry (Barry schreef mee aan: Da Doo Ron Ron, Then He Kissed Me, Be My Baby, Chapel of Love en River Deep - Mountain High)
6. Me & Magdalena - Ben Gibbard (Death Cab for Cutie)
7. Whatever's Right - Tommy Boyce, Bobby Hart (originele Monkees songschrijvers)
8. Love to Love (vocaal Davy Jones) - Neil Diamond
9. Little Girl - Peter Tork
10. Birth of an Accidental Hipster - Noel Gallagher, Paul Weller
11. I Wasn't Born to Follow - Gerry Goffin, Carole King
12. I Know What I Know - Michael Nesmith
13. I Was There (And I'm Told I Had a Good Time) - Micky Dolenz, Schlesinger

Heb nu de meeste nummers 4x gehoord en van de singles vond en vind ik Me & Magdalena nog altijd het beste nummer, het is het meest natuurlijk klinkende nummer. Veel van de nummers op dit album vind ik iets te geforceerd 60s klinken. Ook zeer geslaagd is de folky/country I Wasn't Born to Follow met al die banjo's, Love to Love (met Davy Jones) klinkt het meest authentiek 60s maar is dan ook op een oude demo gebaseerd, maar vind ik geen sterk nummer van Neil Diamond. Nog veel zwakker is Little Girl dat het bijna aandoenlijk is. Birth of an Accidental Hipster (Weller/Gallagher) klinkt ook prima, maar had ik toch iets meer van verwacht, maar tekst in één ding en productie iets anders.

Ben bang dat de leden van The Monkees nooit iets zullen maken dat ook maar ook in de buurt komt van het succes van toen, maar dat was wel grotendeels gecreëerd door andere musici. Zo luister ik naar You Bring the Summer en fantaseer hoe het zou klinken als XTC het zelf hadden opgenomen, en volgens mij zouden ze ook gemakkelijk She Makes Me Laugh hebben kunnen opnemen. Het is een leuk album om een paar keer te luisteren op een zomers dag en doet me enigszins denken aan Utopia's beatlesque uitstapje Deface the Music.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Monkees - Good Times - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Monkees werden halverwege de jaren 60 bij elkaar gezocht om het Amerikaanse antwoord op The Beatles te gaan vormen.

In commercieel opzicht was dit een groot succes. De platen van The Monkees waren niet aan te slepen en alles dat door de band werd aangeraakt veranderde in goud.

Opvallend genoeg was het project echter ook in artistiek opzicht succesvol. The Monkees maakten een paar aardige platen en hebben uiteindelijk een flinke verzamelaar met zeer memorabele popsongs volgespeeld en dat kunnen er niet veel zeggen.

Aan het eind van de jaren 60 was het beste er wel af en viel het doek voor de band; overigens vrijwel gelijktijdig met het einde van het grote voorbeeld uit Engeland. Sindsdien moeten we het doen met weinig succesvolle reünies en hele matige platen.

Ik had dan ook geen hoge verwachtingen van de zoveelste comeback van The Monkees, maar Good Times! blijkt een bijzonder aangename plaat. The Monkees moeten het op hun zoveelste comeback plaat doen zonder de in 2012 overleden Davy Jones, maar Michael Nesmith schoof na een aantal jaren afwezigheid weer aan.

Good Times! werd geproduceerd door Fountains of Wayne lid Adam Schlesinger, die werd bijgestaan door de beheerder van het archief van de band. Voor de songs op de plaat werd geput uit de archieven (waar nog songs van Harry Nilsson en Neil Diamond op de plank lagen), maar er werden ook gloednieuwe songs aangeleverd door onder andere Andy Partridge (XTC), Rivers Cuomo (Weezer), Ben Gibbard (Death Cab For Cutie) en gelegenheidsduo Noel Gallagher en Paul Weller.

Het resultaat klinkt opvallend goed. Natuurlijk zit er wat slijtage op de stembanden van de heren op leeftijd, maar Good Times! klinkt veel geïnspireerder dan alles dat The Monkees na hun gloriejaren maakten. Zowel de songs uit de archieven als de nieuwe songs zijn van hoog niveau en zijn stuk voor stuk goed voor heel veel zonnestralen. Laat de plaat uit de speakers komen en het is zomer.

Het is verder zeker geen eenheidsworst die The Monkees serveren. Een aantal songs grijpt terug op het roemruchte verleden van de band, er zijn uitstapjes richting The Beatles en de Beach Boys, maar The Monkees verrassen op Good Times! ook met psychedelische songs, songs met ander moois uit de jaren 60 en songs die met een beetje fantasie van het label Americana zijn te voorzien.

Het levert een plaat op die onmiddellijk goed is voor een glimlach en het zomergevoel, maar die ook daarna blijft boeien en vermaken. Een enorme verrassing als je het mij vraagt. Erwin Zijleman